II SA/Lu 459/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Z. z dnia 29 marca 2018 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi C. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia : umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie wniosku C. Z. z dnia 29 marca 2018 r.

Pismem z dnia 19 marca 2018 r., złożonym przed wniesieniem skargi do sądu skarżąca zwróciła się o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W piśmie tym wskazała, że nie zgadza się z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. odmawiającą przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. II SO/Lu 11/18. Postanowieniem z 20 kwietnia 2018 r., sygn. II SO/Lu 11/18 referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy w całkowitym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Kolejnym pismem z 29 marca 2018 r., złożonym łącznie ze skargą na wymienioną powyżej decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., skarżąca ponownie zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Do pisma skarżąca załączyła wypełniony urzędowy formularz "PPF". Referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z unormowaniem art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. W przedmiotowej sprawie rozpoznanie wniosku skarżącej z dnia 29 marca 2018 r. stało się zbędne. Zauważyć należy, że wniosek skarżącej z dnia 19 marca 2018 r. został wniesiony przed złożeniem skargi do sądu, natomiast wniosek z dnia 29 marca 2018 r. został złożony razem ze skargą, jednakże oba wnioski dotyczą tego samego aktu administracyjnego, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r., nr [...] wydanej w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Rozpoznając wniosek skarżącej z dnia 19 marca 2018 r. referendarz sądowy uwzględnił żądanie skarżącej i postanowieniem z dnia 20 kwietnia 2018 r. przyznał jej prawo pomocy w całkowitym zakresie. Skarżąca ma więc przyznane zwolnienie od kosztów sądowych w całości w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej i drugiej instancji, a także ustanowionego z urzędu radcę prawnego, który będzie ją reprezentował w postępowaniu przed tym sądem. Skoro żądanie skarżącej zostało w całości uwzględnione, to rozpoznanie kolejnego wniosku o prawo pomocy z dnia 29 marca 2018 r. stało się zbędne, co obliguje referendarza na podstawie art. 249a p.p.s.a. do umorzenia postępowania o przyznanie prawa pomocy. Z tych względów oraz na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.