II SA/Lu 432/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku oddala skargę.

Pismem z dnia 20 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta Chełm wypowiedział Przedsiębiorstwu P. Sp. z o.o. dotychczasową opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego gruntu komunalnego Miasta Chełm, położonego w C. przy ul. [...], oznaczonego w operacie ewidencji gruntów i budynków M. C. w obrębie nr [...] jako działki nr [...] o powierzchni 395 m2 oraz nr [...] o powierzchni 559 m2, proponując nową opłatę roczną w łącznej wysokości [...] zł. Pomimo dwukrotnego awizowania (w dniu 23 grudnia 2019 r. i 31 grudnia 2019 r.) adresat nie podjął przesyłki. W związku z powyższym, wypowiedzenie zostało uznane za doręczone z upływem ostatniego dnia okresu przechowywania w placówce operatora pocztowego, tj. z dniem 7 stycznia 2020 roku. Ponieważ wypowiedzenie opłaty rocznej zostało doręczone w dniu 7 stycznia 2020 r., a więc po upływie wymaganego prawem terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami organ pierwszej instancji pismem z dnia 28 lutego 2020 r. poinformował użytkownika wieczystego o nowej opłacie rocznej. Po otrzymaniu pisma w dniu 3 marca 2020r. wnioskiem z dnia 10 marca 2020 r. Przedsiębiorstwo wystąpiło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie o ustalenie, że podwyższenie wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste wyżej wymienionej nieruchomości jest nieuzasadnione, ewentualnie, że jest uzasadnione w niższej wysokości. W tym samym dniu złożono również wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wyżej wskazanego wniosku. W jego uzasadnieniu podano, że pismo dotyczące aktualizacji nie zostało użytkownikowi wieczystemu doręczone. Zarówno podczas pierwszej próby jego doręczenia, jak i przy drugiej próbie listonosz nie pozostawił bowiem awiza. Użytkownik złożył skargę w tej sprawie do Poczty Polskiej, natomiast informację o złożeniu przez właściciela nieruchomości oświadczenia o aktualizacji opłat z tytułu użytkowania wieczystego powziął dopiero 3 marca 2020 r., gdy otrzymał informację o wysokości opłaty rocznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Chełmie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2020r. odmówiło przywrócenia terminu. W uzasadnieniu podało, że sposób obliczania terminów określonych w dniach zawiera art. 57 § 1 kpa, z którego wynika, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie to nastąpiło, np. dnia, w którym doręczono pismo organu. Artykuł 44 kpa stanowi, że "§ 1. W razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata( § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia ( § 3 ). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy ( § 4 ). Jak wynika z akt sprawy przesyłka z wypowiedzeniem wysokości opłaty rocznej nadana została w dniu 20 grudnia 2019 r. Przesyłka awizowana była w dniach 23 i 31 grudnia 2019 r. Zwrot przesyłki skierowano do adresata w dniu 8 stycznia 2020 r., czego dowodem jest koperta i druk potwierdzenia odbioru z adnotacjami i stemplami urzędu pocztowego W dniu 9 marca 2020 r. strona skierowała do Poczty Polskiej pismo nazwane skargą, w którym oświadczono, iż nie otrzymała pisma, ani awiza. W odpowiedzi Poczty Polskiej z dnia 31 marca 2020 r. stwierdzono, że każdorazowo podejmowana jest próba doręczenia przesyłek, a w sytuacji nieobecności adresata lub osoby uprawnionej do odbioru, pozostawiane jest zawiadomienie z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłek. Wyjaśniono ponadto, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku powyższym jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione. W tych okolicznościach organ wskazał, że strona nie uprawdopodobniła uchybienia w zachowaniu terminu bez własnej winy, o czym stanowi art. 58 kpa. Kolegium wyjaśniło, że ciężar uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminowi spoczywa na stronie postępowania, która występuje z prośbą o jego przywrócenie. Uprawdopodobnienie, o którym mowa w tym przepisie oznacza wykazanie za pomocą dowolnych środków, że wskazane przez stronę zdarzenie mogło zaistnieć, co jednak nie może opierać się wyłącznie na samych twierdzeniach strony, zwłaszcza, gdy są one w opozycji do istniejących w sprawie dowodów. W rozpoznawanej sprawie skarżąca spółka uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu wskazała, że nie została poinformowana przez operatora pocztowego o próbach doręczenia decyzji. Okoliczność ta nie uprawdopodobnia jednak, że uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy, bowiem uprawdopodobnienie oparła wyłącznie na swoim oświadczeniu w tym zakresie. Odpowiedź Poczty Polskiej z dnia 31 marca 2020 r. wskazuje jedynie na brak systemu uwierzytelniania awizowania. Nie ma podstaw do uznania, że zapisy (podpisy i stemple) na przesyłce z wypowiedzeniem wysokości opłaty rocznej nie odpowiadają prawdzie. Samo niepoparte rzetelnymi dowodami oświadczenie o braku awiza, nie może prowadzić do obalenia skutków doręczenia przesyłki w trybie art. 44 kpa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka zakwestionowała stanowisko Kolegium co do skuteczności doręczenia pisma z 20 grudnia 2019r. w trybie art. 44 § 1 - 4 kpa, argumentując, że listonosz nie pozostawił jej zawiadomienia o przesyłce, co skutkowało wydaniem błędnego orzeczenia. Skarżąca zwróciła uwagę, że próby doręczenia przesyłki miały miejsce w dniu 23 grudnia 2019r., zaś druga w dniu 31 grudnia 2019r., a więc w okresie świątecznym. W dniu 23 grudnia 2019r. prowadziła jednak swoją działalność w zwykłych godzinach pracy, mimo to listonosz nie pozostawił przesyłki, przy czym na kopercie z korespondencją nie ma informacji, którą zwykle pozostawia listonosz na przesyłkach, wskazującej o przyczynach jej niedoręczenia w danym dniu, np. "adresat nieobecny" lub "lokal zamknięty". Podczas drugiej próby doręczenia jej siedziba była zamknięta i nie prowadzono jakiejkolwiek działalności. Po powrocie do pracy po okresie sylwestrowym nie było żadnego awiza informującego o pozostawionej przesyłce. Również tym razem listonosz nie odnotował na kopercie z korespondencją jakiejkolwiek informacji wskazującej na przyczynę braku doręczenia przesyłki tego dnia. Z powyższych względów złożyła w dniu 9 marca 2020r. reklamację na działanie Poczty Polskiej S.A. odnośnie wspomnianej powyżej przesyłki. W odpowiedzi na reklamację Poczta Polska S.A. wskazała, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku z powyższym jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione oraz przeprosiła za wszelkie niedogodności związane ze zgłoszoną sprawą. Skarżąca przekonywała, że skoro sama poczta nie jest w stanie wykluczyć, że do braku pozostawienia awiza faktycznie doszło, nie prowadzi bowiem w tym zakresie żadnej dokumentacji ani systemu kontroli mogącego taką okoliczność zweryfikować, to również organ powinien wziąć taką okoliczność pod uwagę analizując ją pod kątem uprawdopodobnienia, nie zaś udowodnienia. Jej zdaniem ocena przesłanek zastosowania art. 58 kpa powinna się odbyć z odwołaniem do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności tego konkretnego przypadku, z uwzględnieniem słusznego interesu strony, a wszelkie niejasności i niedopowiedzenia nie mogą być interpretowane na niekorzyść wnoszącego. Ponadto organ nie poddał analizie okoliczności samego zastosowania doręczenia zastępczego. W orzecznictwie podkreśla się, że w świetle art. 44 kpa ocena skuteczności doręczenia nie może opierać się wyłącznie na stwierdzeniu, że pismo było awizowane i przechowywane przez pocztę przez okres czternastu dni w jej placówce pocztowej, lecz musi być powiązana także z ustaleniem, że spełnione zostały w czasie biegu tego terminu wszystkie pozostałe wymogi płynące zarówno z § 2, jak i § 3, czyli wymogi związane z pierwszym i powtórnym zawiadomieniem o nadejściu przesyłki. Tymczasem w niniejszej sprawie zachodzą wątpliwości dotyczące awizowania przesyłki pocztowej przez listonosza, które wpływają na zasadność zastosowania przez organ instytucji doręczenia zastępczego. W takiej sytuacji rzeczywistym terminem od którego należałoby liczyć termin do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona, ewentualnie, że jest uzasadniona w niższej wysokości byłby 3 marca 2020r., tj. dzień w którym skarżąca dowiedziała się o wypowiedzeniu dotychczasowych warunków użytkowania wieczystego. Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko w sprawie i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Treść skargi nie pozostawia wątpliwości, że mimo powoływania się na przepis art. 58 § 1 kpa skarżący w istocie kwestionuje sam fakt doręczenia wypowiedzenia. Tym samym próbuje wykazać, że termin do wniesienia wniosku w trybie art. 78 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz. U z 2020r. poz. 65 ), w ogóle nie rozpoczął biegu. Tymczasem instytucja przywrócenia uchybionego terminu, co jasne, zakłada właśnie prawidłowość doręczenia, skupia się natomiast na uprawdopodobnieniu, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Z tego też powodu w orzecznictwie zwraca się uwagę, że wątpliwości co do okoliczności doręczenia decyzji powinny stanowić przedmiot postępowania dotyczącego stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Nieprawidłowości w zakresie doręczenia korespondencji nie mogą zaś uzasadniać przywrócenia terminu czy też być "załatwiane" poprzez zastosowanie tej instytucji. W konsekwencji badanie okoliczności doręczenia decyzji w postępowaniu o przywrócenie uchybionego terminu jest niedopuszczalne ( tak NSA w wyrokach z dnia 30 lipca 2020r. II FSK 2807/18 i 28 września 2020r. I FSK 910/20 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Ta oczywista niekonsekwencja, przynajmniej w ocenie sądu, pozostaje jednak bez istotnego znaczenia, jeśli wziąć pod uwagę, że według art. 79 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami, według którego do postępowania przed samorządowym kolegium odwoławczym stosuje się odpowiednio przepisy kpa m.in. o terminach, z wyjątkiem jednak przepisów dotyczących odwołań i zażaleń. Do postępowania przed kolegium stosuje się zatem odpowiednio przepisy kpa działu I "Przepisy ogólne", rozdziału 10 "Terminy", w tym art. 58 ust. 1dotyczącego przywrócenia uchybionego terminu. W istocie użytkownik wieczysty nie ma innego środka do kwestionowania oceny Samorządowego Kolegium Odwoławczego podnoszącego uchybienie terminowi do złożenia wniosku o ustalenie, że aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona albo jest uzasadniona w innej wysokości. Jednak argumentacji o uchybieniu terminu z powodu nieodręczenia wypowiedzenia dotychczasowej wysokości opłaty rocznej nie można podzielić. Bez wątpienia przesłanki doręczenia powinny być przestrzegane w sposób rygorystyczny, ponieważ tylko takie postępowanie zapewnia stronie gwarancję prawa do udziału w postępowaniu. Stąd też w orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że dla uznania doręczenia zastępczego za prawidłowo dokonanego muszą zostać łącznie spełnione przesłanki określone w art. 44 kpa. W odmiennym przypadku, brak jest podstaw do przyjęcia domniemania doręczenia i łączenia z wadliwym doręczeniem skutków prawnych, jakie można wywodzić jedynie ze skutecznego doręczenia przesyłki stronie. Zgodzić należy się ze skarżącym, że okoliczności dotyczące sposobu, w jaki adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać, nie mogą nasuwać wątpliwości i muszą wynikać z materiału dowodowego sprawy, a przede wszystkim z tzw. zwrotnego potwierdzenia odbioru ( tzw zwrotki ) dołączonego do doręczanej przesyłki, gdyż to na nim powinna znajdować się adnotacja doręczyciela o dopełnieniu wszystkich wskazanych przez powołane przepisy warunków pozwalających na stwierdzenie skuteczności doręczenia. Jest to właściwy dowód, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę. Zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r., poz. 2188 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej wydane przez placówkę pocztową ma moc dokumentu urzędowego. Przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczenia za pokwitowaniem odbioru (art. 3 pkt 23 ). Potwierdzenie nadania, jako dokument urzędowy zgodnie z art. 76 § 2 kpa, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone ( tak też NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2020 r. II OSK 3444/18 i przywołane tam wyroki opubl. w CBOSA). Taki charakter zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki uzasadnia przyjęcie, że dokument ten korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie to może zostać wprawdzie obalone przeciwdowodem jednak ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia pisma spoczywa na zainteresowanym. Słusznie uważa Kolegium, że podnosząc zarzut o naruszeniu procedury doręczania przesyłek przez pracownika poczty (doręczyciela) skarżący nie udowodnił, aby istotnie mogło dojść do nieprawidłowości związanych z awizowaniem przesyłki zawierającej wezwanie. Jedynym dowodem w tej materii jest skarga z 9 marca 2020r. skierowana do Poczty Polskiej S.A. w przedmiocie nie otrzymania listu, ani awiza w dniu 23 grudnia 2019r. i 31 grudnia 2019r. Z odpowiedzi datowanej na 31 marca 2020 r. w żądnym razie nie wynika, aby potwierdzono uchybienie w doręczeniu przesyłki. Stwierdzono jedynie, że każdorazowo podejmowana jest próba doręczenia przesyłek, a w sytuacji nieobecności adresata lub osoby uprawnionej do odbioru, pozostawiane jest zawiadomienie z informacją o miejscu i terminie odbioru przesyłek. Wyjaśniono ponadto, że czynności związane z podjęciem próby doręczenia przesyłek przez operatora oraz ich awizowanie nie wymagają uwierzytelnienia ich wykonania. W związku powyższym jednoznaczne odniesienie się do sygnalizowanych zastrzeżeń jest utrudnione. Skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności potwierdzających jej wersję, ograniczenie się natomiast do twierdzenia, że nie otrzymała listu, ani awiza nie może być uznane za wystarczające do obalenia domniemania prawidłowości doręczenia zastępczego. Trafnie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 sierpnia 2020r. ( II GSK 582/18 opbl. w CBOSA ), że przywrócenie terminu tylko na podstawie twierdzenia, że awiza nie pozostawiono prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W każdej tego rodzaju sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Tym bardziej, że wbrew przekonaniu skarżącej, jak wynika z adnotacji znajdujących się na zwróconej do organu przesyłce, była ona skutecznie doręczona. Według art. 45 kpa jednostkom organizacyjnym i organizacjom społecznym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk uprawnionych do odbioru pism. W zdaniu drugim tego przepisu stwierdzono jednak, że przepis art. 44 stosuje się odpowiednio tj. bez żadnej modyfikacji. W myśl art. 44 ust. 1 - 4 kpa , w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany (w tym przypadku w art. 45 kpa) operator pocztowy: 1) przechowuje pismo przez okres 14 dni w placówce pocztowej – w przypadku doręczenia przez operatora pocztowego, 2) pisma składa się na okres 14 dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczenia pisma przez pracownika gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie 7 dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż 14 dni od daty pierwszego zawiadomienia. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W niniejszej sprawie z adnotacji i pieczęci zamieszczonych na kopercie pisma z dnia 20 grudnia 2019r. wynika, że przesyłka ta została w tym samym dniu nadana w urzędzie pocztowym oraz, że po raz pierwszy awizowano ją w dniu 23 grudnia 2019 r., po raz drugi w dniu 31 grudnia 2019r., a następnie w dniu 8 stycznia 2020r. została zwrócona do nadawcy jako niepodjęta w terminie. Te same informacje zawiera dokument "potwierdzenia odbioru" , na którym doręczyciel zamieścił ponadto informacje o miejscu jej pozostawienia, dacie i sposobie odbioru oraz adnotację o miejscu w jakim umieścił zawiadomienie o przesyłce, co potwierdził swoim podpisem. Decydującego znaczenia dla oceny skuteczności doręczenia nie może mieć w tej sytuacji podnoszona w skardze okoliczność braku informacji o przyczynie niedoręczenia przesyłki adresatowi. Tym bardziej, że we wspomnianej już reklamacji Prezes Zarządu spółki przyznał, że 31 grudnia 2019r. firma była nieczynna. Tymczasem obowiązkiem osób prawnych i jednostek organizacyjnych jest taka organizacja pracy, by doręczenie pism w godzinach pracy i w lokalu ich siedziby było zawsze możliwe. Usprawiedliwieniem nie może być podnoszona również w reklamacji okoliczność, zgodnie z którą w razie braku odbiorcy w firmie doręczyciel pozostawiał awizo w firmie S. , która mieści się na tej samej posesji lub w miejscu widocznym. W świetle powołanego przepisu art. 44 kpa w związku z art. 45 kpa opisany sposób doręczenia przesyłki jest niedopuszczalny. Ponadto określona w art. 44 § 2 kpa kolejność miejsc umieszczania zawiadomienia o pozostawieniu pisma jest wiążąca dla podmiotu doręczającego pismo. Podstawowym miejscem umieszczenia takiego zawiadomienia jest oddawcza skrzynka pocztowa adresata, tak zresztą postąpił doręczyciel w tej sprawie. Zawiadomienie może być umieszczone w innym miejscu jedynie, gdy istnieją okoliczności uniemożliwiające umieszczenie zawiadomienia w tego rodzaju skrzynce pocztowej. W wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. ( II FSK 953/14 opubl. w CBOSA ), wyrażonym wprawdzie w odniesieniu do Ordynacji podatkowej, mającej jednak zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie z uwagi na podobieństwo regulacji wyjaśniono, że kolejność miejsc, w których ma być pozostawione zawiadomienie, nie jest dowolna. Dopiero niemożność pozostawienia awiza w miejscu wskazanym jako pierwsze, pozwala na skuteczne pozostawienie zawiadomienia w kolejnym wskazanym miejscu. Nieuzasadniona zmiana kolejności miejsc pozostawienia zawiadomienia prowadzi do bezskuteczności doręczenia zastępczego. Zauważyć poza tym należy, że skarżący, jak już wskazano, kwestionuje, iż zawiadomienie o przesyłce w ogóle zostało mu pozostawione. Nie bardzo zatem zrozumiałe są zarzuty sprowadzające się do nieprawidłowego wypełnienia przez doręczającego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki. W świetle przedstawionych okoliczności Samorządowe Kolegium Odwoławcze trafnie uznało zatem brak przesłanek do przywrócenia terminu. Zgodnie z art. 58 § 1 kpa w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W orzecznictwie wielokrotnie zwracano uwagę, że jako kryterium przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Przywrócenie terminu nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie może mieć zatem miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Oznacza to, że przywrócenie uchybionego terminu uzasadniają wyłącznie takie obiektywne, występujące bez woli strony, okoliczności i zdarzenia, które mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności we właściwym czasie. Jednocześnie zaznacza się, że wprawdzie uprawdopodobnienie przyczyny spóźnienia zastępuje formalny dowód, lecz nie jest równoznaczne z gołosłownym podaniem przez wnioskodawcę przyczyny niezachowania terminu, chyba, że przyczyna ta jest powszechnie znana (wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2010 r. II OSK 22/09 opubl. w CBOSA ). W niniejszej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Przedstawiony materiał nie pozwala przekonująco twierdzić, iż do uchybienie terminu doszło wskutek czynności, za które nie ponosi odpowiedzialności i których nie można było przezwyciężyć dokładając należytej staranności. Trafnie zatem Kolegium oceniło, że nie ma podstaw do przywrócenia terminu do wniesienia wniosku na podstawie art. 58 § 1 kpa. Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2019r. poz. 2325 ) skargę należało oddalić.