II SA/Lu 426/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 10 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 1 kwietnia 2022 r., nr SKO.41/2872/OS/2021 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego postanawia: umorzyć postępowanie.

Zaskarżoną do sądu decyzją z 1 kwietnia 2022 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uchyliło decyzję Burmistrza B. z 30 czerwca 2021r. przyznającą K. C. (dalej także jako: "skarżąca") świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad dzieckiem: - w kwocie 985,50 zł na okres od 16 czerwca 2021 r., do 30 czerwca 2021 r., - w kwocie 1.971, 00 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2021 r., do 30 kwietnia 2022 r., i jednocześnie orzekło o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego: - w kwocie 985,50 zł na okres od 16 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., - w kwocie 1.971,00 zł miesięcznie na okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., - w kwocie 2.119,00 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2022 r. do 30 kwietnia 2022 r. W skardze do sądu na powyższą decyzję K. C. zarzuciła naruszenie art. 3 pkt 22, art. 17 ust. 1 pkt 1 oraz 27 ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r., o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 615 ze zm.), poprzez błędną ich wykładnię, a w konsekwencji nie przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego za okres od dnia 19 sierpnia 2020 r. do 15 czerwca 2021 r. W odpowiedzi na skargę SKO w Lublinie wniosło o umorzenie postępowania sądowego z uwagi na uwzględnienie skargi w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Organ wskazał, że decyzją z dnia 9 czerwca 2022 r., uwzględnił skargę poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji I i II instancji i przyznanie skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad dzieckiem: - w kwocie 767,50 zł na okres od 19 sierpnia 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r., - w kwocie 1.430,00 zł miesięcznie na okres od 1 września 2020 r. do 31 grudnia 2020 r., - w kwocie 1.571,00 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2021 r. do 31 maja 2021r., - w kwocie 1771,00 zł na okres od 1 czerwca 2021 r. do 30 czerwca 2021 r., - w kwocie 1971, 00 zł na okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r., - w kwocie 2119,00 zł miesięcznie na okres od 1 stycznia 2022 r., do upływu 60 dnia od dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Ponadto Kolegium stwierdziło, że działania organów nie miały charakteru rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Bezspornym jest, że w dniu 9 czerwca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie wydało na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzję, mocą której uchyliło zaskarżoną do sądu własną decyzję z 1 kwietnia 2022 r. Ponadto Kolegium uchyliło decyzję Burmistrza B. z dnia 30 czerwca 2021 r. i przyznało skarżącej świadczenie pielęgnacyjne we wskazanych wyżej kwotach od daty wskazanej we wniosku skarżącej. Kolegium zawarło również wymagane przepisem art. 54 § 3 zd. 3 p.p.s.a. stwierdzenie odnoszące się do charakteru naruszenia prawa. Z informacji uzyskanych od Kolegium wynika, że decyzja z 9 czerwca 2022 r. nie została zaskarżona do sądu i stała się prawomocna (k. 26 akt sądowych). Skoro w wyniku skorzystania przez Kolegium z instytucji autokontroli, zaskarżona do Sądu decyzja z 1 kwietnia 2022 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego, ponadto Kolegium przyznało świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z wnioskiem skarżącej, dalsze postępowanie przed sądem administracyjnym w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe, nie ma już bowiem w obrocie prawnym aktu, który miał być przedmiotem kontroli sądu, na podstawie skargi wniesionej przez K. C.. W tej sytuacji zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania przed sądem na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Sąd nie zasądził na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, pomimo istnienia do tego podstawy prawnej w art. 201 § 1 p.p.s.a. (zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.), gdyż ze względu na przedmiot sprawy skarżąca była objęta ustawowym zwolnieniem od kosztów sądowych i nie wykazała poniesienia innych kosztów postępowania, podlegających zwrotowi.