II SA/Lu 406/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych - w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy p o s t a n a w i a odmówić K. G. przyznania prawa pomocy.

W dniu 4 kwietnia 2014 r. (data nadania) K. G. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. W skardze tej skarżąca zawarła wniosek o przyznanie jej "adwokata z urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 2). Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje natomiast zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§ 3). Mając na uwadze treść powyższego przepisu, wniosek skarżącej obejmujący żądanie przyznania adwokata z urzędu należy traktować jako wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd uznał, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. Oczywista bezzasadność skargi zachodzi wówczas, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 731). Z taką sytuacją mamy do czynienie w niniejszej sprawie, albowiem skarga K. G. podlega odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu. W myśl art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Jak wynika z akt sprawy, zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] została przesłana na adres skarżącej w dniu 13 lutego 2014 r. i po jej jednokrotnym awizowaniu w dniu 18 lutego 2013 r., odebrana przez skarżącą osobiście w placówce pocztowej. Wprawdzie na potwierdzeniu odbioru tej przesyłki skarżąca wpisała datę "03.02.14" jako datę jej doręczenia, jednak mając na uwadze, że wskazana data poprzedza datę nadania korespondencji, a nawet datę wydania zaskarżonej decyzji, należy ją oceniać w kategoriach oczywistej omyłki pisarskiej. W konsekwencji jako datę doręczenia skarżącej zaskarżonej decyzji należy przyjąć dzień 3 marca 2014 r., bowiem w tym dniu zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki zawierającej to rozstrzygnięcie zostało zwrócone do placówki pocztowej oddawczej. W związku z powyższym należy uznać, że trzydziestodniowy termin do złożenia przez skarżącą skargi w niniejszej sprawie upływał w dniu 2 kwietnia 2014 r. Skarżąca tymczasem przedmiotową skargę wniosła dwa dni później, tj. 4 kwietnia 2014 r., a zatem nie zachowała ustawowego terminu do dokonania tej czynności. Okoliczność ta stanowi podstawę do odrzucenia skargi w myśl art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. W konsekwencji skarga K. G. odpowiada kryteriom skargi oczywiście bezzasadnej, przez co jej żądanie dotyczące przyznania prawa pomocy – w myśl art. 247 p.p.s.a. – nie zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji Sąd odstąpił od przesłania skarżącej urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk "PPF"), ze względu na bezcelowość tej czynności. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 247 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.