II SA/Lu 400/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Z. Ż. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 28 lutego 2023 r., znak: SKO.41/817/PO/2023 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia stwierdzającego ostateczność aktu własności ziemi oddala skargę.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 lutego 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako: Kolegium lub organ) po rozpatrzeniu zażalenia Z. Ż. (dalej jako: wnioskodawca, skarżący), utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy Konopnica z dnia 3 stycznia 2023 r. odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia stwierdzającego ostateczność aktu własności ziemi nr [...] z dnia 30 września 1975 r. Zaskarżone postanowienie wydane zostało w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z dnia 15 września 2022 r. skarżący zwrócił się do Wójta Gminy Konopnica (dalej jako: Wójt, organ I instancji) o wydanie zaświadczenia potwierdzającego ostateczność Aktu Własności Ziemi nr [...] z dnia 30 września 1975 r. (dalej też jako: AWZ, akt własności ziemi) dotyczącego działek nr [...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że zaświadczenie jest mu niezbędne do założenia księgi wieczystej dla nieruchomości będącej jego własnością. Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2023 r. Wójt odmówił wydania skarżącemu przedmiotowego zaświadczenia wskazując, że nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi jego wydanie. W uzasadnieniu podkreślono, że przeprowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwala na wydanie żądanego zaświadczenia, gdyż organ nie dysponuje żadnymi dokumentami pozwalającymi na uznanie, że akt własności ziemi uzyskał walor ostateczności. W ramach postępowania wyjaśniającego organ I instancji występował do Starostwa Powiatowego w Lublinie, Sądu Rejonowego Lublin-Zachód, Archiwum Lubelskiego Urzędu Wojewódzkiego w Lublinie. Podjęte czynności nie pozwoliły na pozytywne rozpatrzenie wniosku Z. Ż.. W zażaleniu na powyższe postanowienie wnioskodawca zarzucając naruszenie szeregu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej k.p.a.) wskazał na nieuzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia bez przeprowadzenia należytego postępowania dowodowego. Kolegium po rozpatrzeniu zażalenia uznało, iż stanowisko organu I instancji jest prawidłowe. Organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia ma charakter postępowania uproszczonego. Kolegium podzieliło stanowisko Wójta, że w światłe zgromadzonego w postępowaniu wyjaśniającym materiału dowodowego i uzyskanych informacji, nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie czy przedmiotowy akt własności ziemi stał się ostateczny, a jeżeli tak to w jakiej dacie to nastąpiło. Organ odwoławczy przypomniał, że wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 i 218 § 2 k.p.a. może nastąpić jeżeli potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego można dokonać na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu z uwagi na istotę jego działalności. W niniejszej sprawie nie było to możliwe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Z. Ż. zaskarżył postanowienie Kolegium w całości, wniósł o jego uchylenie, jak również o uchylenie postanowienia organu I instancji, ponadto zażądał przeprowadzenia i dopuszczenia dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a także zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przez organ: I. art. 8 § 1, art. 9, art. 107 § 1, 107 § 3 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) wadliwe sformułowanie treści postanowienia, a w szczególności uzasadnienia, poprzez brak szczegółowego i wyczerpującego wskazania, którym dowodom SKO za organem dał wiarę, a którym nie, a ograniczenie się jedynie do wskazania, że organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające - nie odniesienie się do żadnego z zarzutów z zażalenia; b) sprzeczność postanowienia samego w sobie poprzez wskazanie, że w wyniku postępowania wyjaśniającego brak było informacji odnośnie zaskarżenia Aktu Własności Ziemi przy jednoczesnym wskazaniu, że Akt ten mógł być zaskarżony; c) brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, brak uzasadnienia co do waloru mojego oświadczenia o odebraniu Aktu, brak wyjaśnienia jakie konkretnie okoliczności faktyczne dawały organowi możliwość uchylenia się od wydania zaświadczanie, d) całkowity brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w zażaleniu, a jedynie ich zacytowanie, II. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i 2, art. 9, art. 10, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dokonanie wybiórczej, dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności poprzez: a) pominięcie oświadczenia o odbiorze AWZ z dnia 1 czerwca 2022 r., umieszczonego bezpośrednio na nim, b) pominięcie oświadczenia o odbiorze AWZ z dnia 17 stycznia 2023 r. od Wójta Gminy Konopnica, c) pominięcie wniosku o wydanie zaświadczenia o ostateczności z dnia 15 września 2022 r, gdzie jako załącznik wskazano do wglądu oryginalny AWZ otrzymany przez Skarżącego w dniu jego wydania, tj. 30 września 1975 r, d) brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, podczas gdy organ posiadał wszelkie dowody ku temu, by uznać, że AWZ stał się prawomocny, e) pominięcie kwestii wpisu do Księgi Wieczystej na podstawie AWZ doręczonym do KW w oryginale otrzymanym przeze mnie od organu, f) podzielenie ustaleń Wójta Gminy bez dokładnego zbadania sprawy, brak analizy większości dowodów znajdujących się w sprawie, w tym oświadczeń skarżącego o osobistym odbiorze AWZ, oświadczenia o braku zaskarżenia AWZ, wpisu do KW na podstawie AWZ i innych pozostałych dowodów, g) bardzo lakoniczne uzasadnienie ograniczające się do powielenia twierdzeń Wójta Gminy bez przeprowadzenia własnej analizy, h) uznanie, że z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ wynika, że brak jest podstaw do stwierdzenia czy i kiedy AWZ stało się ostateczne, podczas gdy jednym z podstawowych dowodów k.p.a. jest oświadczenie, a takowe znajdowało się w aktach, a żadna z instytucji nie wskazała, jakoby AWZ został zaskarżony, i) pominięcie, że w razie utrzymania postanowienie i decyzji z mocy, będę musiał w sprawie o zasiedzenie pozwać samego siebie jako właściciela z KW, co prowadzi do absurdu prawnego i organy administracji winny stać na straży uniknięcia takich sytuacji, j) braku kwestionowania prawdziwości oświadczeń znajdujących się w aktach z jednoczesnym pominięciem wniosków z nich płynących, mimo że są to dowody w pełni akceptowane przez k.p.a., k) brak dokładnego wyjaśnienia. stanu faktycznego i prawnego sprawy, niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób rażąco naruszający zaufanie do władzy publicznej poprzez poprzestanie na uznaniu, że skoro organ uznał, że nie można stwierdzić, czy AWZ jest ostateczny, to oznacza, że organ miał ku temu podstawy, bez własnego zbadania dokumentów i akt sprawy i formalistyczne podzielenie wniosków organu, l) podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych z pominięciem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez pobieżną ocenę materiału dowodowego, pominięciu całości przedstawionego materiału dowodowego, sprzeczności w samej decyzji i powielenie twierdzeń z decyzji Wójta Gminy bez odniesienia ich do najważniejszych dowodów nawet jednym słowem, a mianowicie do moich oświadczeń i wpisu do KW, m) pominięcie, że w sprawie w/w AWZ nie było żadnych sporów ani sprzeciwów, ewentualnie brak wnikliwego zbadania tej kwestii, n) wskazanie wbrew decyzji Wójta, że nie ma dowodów, czy AWZ był nam doręczony, podczas gdy Wójt uznał w decyzji wprost, że AWZ był nam doręczony, o) pominięcia złożonego oświadczenia o tym, że nie zaskarżyliśmy aktu przy jednoczesnym uznaniu, że akt był nam doręczony, p) pominięcia, że najpóźniej w dacie złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia otrzymałem akt własności ziemi i wobec jego niezaskarżenia siedem dni później akt stał się ostateczny, q) nadania okoliczności braku dokumentów podważających ostateczność decyzji niewłaściwy walor, tj. zamiast uznania, że okoliczność ta potwierdza ostateczność decyzji uznanie, że brak jest dowodów na ową ostateczność, r) pominięcie, że AWZ został przeze mnie odebrany bezpośrednio podczas prac uwłaszczeniowych w remizie w S. M. , a ten fakt powinien mieć odzwierciedlenie w dokumentacji w szczególności protokole stanu posiadania, przy jednoczesnym ustaleniu, że AWZ odebrałem dnia 30 września 1975 r., s) odstąpienie od utrwalonej praktyki orzekania przez SKO polegającej na wydawaniu zaświadczeń w sprawach tożsamych do mojej, III. art. 36 k.p.a. (Dz. U. 1960 nr 30 poz. 168), w brzmieniu obowiązującym w 1975 roku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie, że akt własności ziemi był nam wydany do rąk własnych, a więc niezasadne było poszukiwanie odbioru przesyłki, IV. art. 217, 218 i 219 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez odmowę wydania zaświadczenia przy jednoczesnym stwierdzeniu, że decyzja została mi doręczona i braku uznania, że decyzja jest ostateczna, podczas gdy nie toczyło się żadne postępowanie, które miałoby być skutkiem zaskarżenia decyzji - aktu własności ziemi, V. art. 16 § 1 i 2 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie, że ostateczność decyzji następuje z mocy prawa, a stwierdzenie ostateczności jest jedynie deklaratoryjne, a więc decyzja stała się ostateczna w ósmym dniu po otrzymaniu decyzji, tj. w dniu 6 stycznia 1976 roku, VI. art. 220 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 lit. a)-d) k.p.a. w zw. z art. 12 § 1 k.p.a. w zw. z art. 9 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak ustalenia na podstawie dostępnych źródeł braku zaskarżenia decyzji, w tym braku zainicjowanych postępowań przed organami odwoławczymi, przy jednoczesnym dysponowaniu przez organ oświadczeniem o braku zaskarżenia aktu własności ziemi i braku nadania oświadczeniu odpowiedniej wagi, podczas gdy postępowanie administracyjne w dużej mierze opiera się na oświadczeniach stron, co jednocześnie skutkowało naruszeniem zasady prostoty i wnikliwości działania organu, a co oznacza, że organowi i SKO wystarczyło nasz oświadczenie, co skutkowało tym, że decyzja i postanowienie nas zaskoczyło, co jest sprzeczne z zasadami z art. 9 k.p.a. VII. art. 15 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak dokonania przez SKO jakiegokolwiek postępowania, co naruszyło zasadę dwuinstan-cyjności i stanowiło jedynie jego złudzenie, VIII. art. 1 i 15 ustawy z dnia 26 października 1971 r. o uregulowaniu własności gospodarstw rolnych (Dz. U. Nr 27, poz. 250 z późn. zm.) poprzez pominięcie, że stałem się z żoną właścicielem działek z mocy samego prawa, a wobec ustalenia, że otrzymałem akt własności ziemi i wobec oświadczenia, że go nie zaskarżyłem, pominięcie, że akt własności ziemi stał się ostateczny, IX. art. 138 § 1 pkt 1. k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez ich zastosowanie i nieprawidłowe utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, X. art. 217 § 1 i 2 pkt 2 k.p.a. co miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez brak wydania zaświadczenia mimo spełnienia wymogów do wydania. W uzasadnieniu skarżący przedstawił argumenty świadczące, jego zdaniem, o zasadności złożonego środka zaskarżenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 119 pkt 3 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259; dalej jako: p.p.s.a.). sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Ponadto wniosek o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym złożył organ w odpowiedzi na skargę, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa. Problematykę wydawania zaświadczeń przez organy administracji publicznej regulują przepisy działu VII k.p.a., zawarte w art. 217 – 220. W myśl powołanych przepisów postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia kończy się wydaniem zaświadczenia bądź postanowieniem o odmowie wydania zaświadczenia. Organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 1 i § 2 pkt 2 k.p.a.). W takim przypadku, jak wynika z art. 218 § 1 i § 2 k.p.a. organ administracji obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, przy czym przed wydaniem zaświadczenia organ może przeprowadzić – w koniecznym zakresie – postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 k.p.a.). Postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a. prowadzone w celu stwierdzenia zasadności wydania zaświadczenia, ze swej istoty ma jedynie pomocniczą rolę przy ustaleniu treści zaświadczenia, albowiem główną rolę w tym zakresie przypisać należy danym z ewidencji, rejestru, zbioru dokumentów lub zbioru danych utrwalanych innymi technikami. Co do zasady zatem jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski i ma specyficzny charakter. Nie obejmuje on kompetencji do orzekania przez organ w danej sprawie administracyjnej, tj. ustalania praw lub obowiązków administracyjnoprawnych, lecz sprowadza się wyłącznie do poświadczenia faktów lub stanów prawnych. Zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie aktem woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Zaświadczeniem organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu na podstawie posiadanych już danych, a postępowanie wyjaśniające ogranicza się jedynie do takich czynności, które pozwolą na urzędowe rozpoznanie wniosku (por. np. wyrok w sprawie sygn. akt: II OSK 2527/17, Lex nr 2494340 i Jaśkowska Małgorzata, komentarz do art. 218 w: Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022). Zatem zawężone do koniecznego zakresu ramy postępowania wyjaśniającego nie czynią zasadnym przeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego, a wręcz w świetle takiego sformułowania art. 218 § 2 k.p.a jest ono w pełnym zakresie niedozwolone. Formułowane przez skarżącego zarzuty odnoszące się do reguł prowadzenia postępowania wyjaśniającego są więc bezpodstawne. Trafnie zatem wskazało Kolegium, że postępowanie w powyższym przedmiocie ma charakter postępowania uproszczonego, w którym – odmiennie aniżeli w ogólnym postępowaniu administracyjnym – przyjęta została przez ustawodawcę ramowa regulacja prawna, charakteryzująca się ograniczonym formalizmem czynności procesowych. Należy przy tym podkreślić, że jak wynika z akt, uwzględniając specyfikę materii, w jakiej skarżący ubiegał się o wydanie zaświadczenia, a mianowicie fakt, że akt własności ziemi z dnia 30 września 1975 r. był wydany ponad czterdzieści lat temu, i że od jego wydania do dnia zawnioskowania o wydanie zaświadczenia zmieniały się organy, w których dyspozycji znajdowały się akta administracyjne dotyczące uwłaszczenia, organy w niniejszej sprawie wykazały się większym zaangażowaniem w zakresie wyjaśnienia posiadania w swoich zasobach stosownych dokumentów niż wymagają tego przepisy. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego przewidzianego przez art. 218 § 2 k.p.a. organ I instancji, a następnie organ odwoławczy stanęły na stanowisku, że nie mogą wydać zaświadczenia o żądanej treści, z uwagi na brak w ich posiadaniu dokumentów uzasadniających wydanie takiego zaświadczenia. Zdaniem sądu, w realiach niniejszej sprawy, stanowisko organów uznać należy za prawidłowe. Jak wynika z akt Wójt w pierwszej kolejności wystąpił do Starosty Lubelskiego o udzielnie stosownych informacji. W odpowiedzi Starostwo Powiatowe w Lublinie (pismo z dna 19 października 2022 r.) przekazał akta uwłaszczeniowe – 2 egzemplarze aktu własności ziemi, protokół stwierdzenia stanu posiadania oraz umowę przyrzeczenia sprzedaży z dnia 29 kwietnia 1967 r. Żaden z przekazanych Wójtowi dokumentów nie potwierdza faktu oraz daty ostateczności AWZ z dnia 30 września 1975 r. Wójt wystąpił ponadto do Wojewody Lubelskiego, który poinformował w piśmie z dnia 4 listopada 2022 r., że nie dysponuje AWZ z 30 września 1975 r. nr [...] wydanym na nazwisko [...] Z. i Ż. M. oraz aktami odwoławczymi od przedmiotowego aktu. W wyniku korespondencji z X Wydziałem Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego w Lublinie również nie uzyskano dokumentów potwierdzających ostateczność AWZ. Prawidłowo prowadzone postępowanie wyjaśniające nie pozwoliło sprostać żądaniu skarżącego. Sąd podkreśla, że wpis w ewidencji gruntów i budynków oraz księga wieczysta prowadzona dla nieruchomości skarżącego nie może być okolicznością przesądzającą o ostateczności przedmiotowego AWZ. Podzielić należy stanowisko organu, że brak jest dokumentów potwierdzających walor ostateczności przedmiotowego aktu własności ziemi oraz daty w jakiej miałoby to nastąpić, co nie pozwala na wydanie żądanego zaświadczenia. Ponadto wbrew zarzutom skarżącego przepisy k.p.a. nie dają podstawy do wydania zaświadczenia na podstawie oświadczenia złożonego przez skarżącego i jego żonę. Sam fakt złożenia takiego oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej (k. 32 akt adm. I inst.) nie ma prawnego znaczenia dla możliwości wydania zaświadczenia na jego podstawie. Jeszcze raz przypomnieć należy, że zaświadczenie stanowi akt wiedzy, a nie woli. W konsekwencji, jeżeli organ nie posiada w prowadzonych rejestrach danych, które mogłyby stanowić podstawę wydania zaświadczenia stosownie do żądania wnioskodawcy, oczywistym jest, że nie może wydać zaświadczenia o żądanej treści. Nie jest bowiem w stanie potwierdzić faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Dla braku możliwości potwierdzenia faktów lub stanu prawnego, wbrew zarzutom skargi, nie mają przy tym znaczenia przyczyny, dla których organ nie znajduje się w posiadaniu określonych danych. Brak ten nie obliguje organu do prowadzenia postępowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia faktów czy stanu prawnego, gdyż jak wskazano, postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu. Organ może wydać zaświadczenie wyłącznie na podstawie posiadanych danych bez potrzeby ich kreowania. Zaświadczenie wydaje się jedynie wtedy, gdy fakt powstania skutków prawnych jest oczywisty i organ nie musi o niczym rozstrzygać (por. wyroki w sprawach sygn. akt: II OSK 903/18 , II OSK 3157/18, II SA/Ol 503/19, II SA/Lu 463/17 orzeczenia.nsa.gov.pl.). Mając zatem na względzie specyfikę postępowania zaświadczeniowego i to, że zaświadczenie z istoty swej może dotyczyć niebudzących wątpliwości danych znajdujących się w ewidencjach organu, rejestrach czy innego rodzaju zbiorach, to biorąc pod uwagę wynik przeprowadzonego przez organy postępowania wyjaśniającego, zdaniem sądu, organy w niniejszej sprawie prawidłowo uznały, że nie mogą poświadczyć, że akt własności ziemi nr [...] z dnia 30 września 1975 r. jest decyzją ostateczną. W okolicznościach niniejsze sprawy nie jest bowiem możliwe jednoznaczne stwierdzenie, czy przedmiotowy akt własności ziemi stał się ostateczny, a jeżeli tak, to w jakiej dacie to nastąpiło. Wskazanie w skardze, że decyzja stała się ostateczna w ósmym dniu od otrzymania decyzji, a więc 6 stycznia 1976 r. stanowi jedynie domniemanie, które nie znajduje potwierdzenia w dokumentach będących w posiadaniu Wójta Gminy Konopnica. W ocenie sądu organy administracji obu instancji, wbrew zarzutom skargi, prawidłowo zastosowały art. 217 i art. 218 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 7, 8, 9 art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 1 i 3 k.p.a., ani też naruszenia zasady praworządności i zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa art. 6 k.p.a. Wszystkie istotne okoliczności zostały w sprawie wyjaśnione i prawidłowo rozważone, w granicach możliwości działania organu, co znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych przez organy rozstrzygnięć. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 15 i 16 k.p.a., jak również przepisów odnoszących się szczegółowo do wydawania zaświadczeń art. 217-220 k.p.a. Mając na względzie istotę i cel postępowania zaświadczeniowego, w którym organ nie ustala praw lub obowiązków administracyjnoprawnych podmiotów prawa, lecz wyłącznie poświadcza fakty lub stany prawne w oparciu o posiadane i niebudzące wątpliwości dane, rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy jest prawidłowe. Sąd podkreśla również, że orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a) i dlatego nie jest konieczne wydawanie żadnych rozstrzygnięć procesowych w zakresie dopuszczanie dowodów znajdujących się w aktach administracyjnych organów obu instancji, o co wnioskował skarżący. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę oddalić.