II SA/Lu 395/14

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości przyznanej do dożywotniego użytkowania z tytułu przekazania gospodarstwa rolnego w zamian za rentę p o s t a n a w i a przyznać D. J. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata o wyznaczenie, którego zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w L.

Skarżąca w wyznaczonym terminie (data na prezentacie) na urzędowym formularzu symbol PPF wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wniosek uzasadniła tym, że prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem, z którym zamieszkuje w jego domu o powierzchni [...] m2 i utrzymuje się ze swojej emerytury w kwocie [...] złotych. Syn skarżącej jest właścicielem gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha przeliczeniowych, które nie przynosi dochodu. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada dochodów innych prócz wykazanych, nie posiada oszczędności ani przedmiotów wartościowych. Oświadczyła też, że pozostaje w ubóstwie, nie stać jej na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Na koszty utrzymania koniecznego gospodarstwa domowego skarżącej składają się wydatki na leki – [...] złotych miesięcznie, gaz – [...] złotych za dwa miesiące, wodę – [...] złotych za dwa miesiące, energię elektryczną – [...] złotych za dwa miesiące oraz opał – [...] złotych rocznie. Starszy referendarz sądowy stwierdził, że: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania nie mają osoby rzeczywiście ubogie, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I OZ 162/11 – Lex nr 786724) bądź osoby posiadające dochody, które nie są w stanie pokryć wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt I SA/Lu 152/10 – Lex nr 784353). Z drugą z wymienionych sytuacji mamy doczynienia w sprawie niniejszej. W ocenie referendarza sądowego kwota miesięcznego dochodu gospodarstwa domowego skarżącej nie wystarcza na pokrycie wydatków związanych z najistotniejszymi potrzebami życiowym dwu osób. Dlatego poniesienie z tego dochodu jakichkolwiek wydatków tytułem kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w kosztach utrzymania koniecznego dla skarżącej i jej syna. Z tego powodu referendarz uwzględnił w całości wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy. Wobec powyższego, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a. i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia.