II SA/Lu 390/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Ż. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W dniu 7 kwietnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga K. Ż. z dnia 7 marca 2017 r. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...], stwierdzające wygaśnięcie sprawowanego przez skarżącego mandatu Prezydenta Miasta . Skarga została sporządzona i wniesiona w imieniu skarżącego przez jego pełnomocnika [...] M. G . Do skargi załączono pełnomocnictwo. W treści powyższej skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że stanowi ona uzupełnienie poprzedniej skargi złożonej w tej sprawie w imieniu K. Ż. przez [...] B. w dniu 13 lutego 2017 r., lecz (cyt.) "jest zarazem odrębną skargą składaną na zarządzenie zastępcze z dnia [...] r. (...)" (pkt 4 uzasadnienia skargi , str. 6). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że warunkiem powodującym powstanie stanu sprawy w toku jest tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę (zob. postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 937/09 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). O tożsamości spraw administracyjnych można zaś mówić wówczas, gdy występuje między nimi tożsamość elementów podmiotowych i przedmiotowych. Tożsamość podmiotowa dotyczy podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma natomiast miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (zob. postanowienie NSA z 13 września 2011 r. sygn. akt I GSK 1077/11 - dostępne w CBOSA). Skargi z dnia 7 marca 2017 r. złożona w imieniu K. Ż. przez [...] M. G. została złożona na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu Prezydenta Miasta . Sprawa zainicjowana złożoną skargą jest tożsama z zawisłą przed tutejszym Sądem sprawą o sygn. akt II SA/Lu 280/17, która została wszczęta na skutek skargi z dnia 13 lutego 2017 r. złożonej na to samo zarządzenie zastępcze w imieniu K. Ż. przez jego innego pełnomocnika, [...] P. B . Należy podkreślić, że w skardze z dnia 7 marca 2017 r. pełnomocnik skarżącego [...] M. G. jednoznacznie wskazał, że pomimo, iż skarga ta uzupełnia argumentację zawartą we wcześniejszej skardze K. Ż., złożonej przez [...]P. B., jest ona skargą odrębną. Za brakiem podstaw do potraktowania skargi autorstwa [...] M. G. wyłącznie jako pisma procesowego stanowiącego uzupełnienie skargi z dnia 13 lutego 2017 r., przemawia również okoliczność, że skarga ta została złożona do Sądu za pośrednictwem Wojewody , a zatem z zachowaniem trybu składania skarg do sądu administracyjnego, określonego w art. 54 § 1 p.p.s.a. Wniesienia skargi w takim trybie nie można przy tym tłumaczyć wolą zapewnienia organowi administracji możliwości zapoznania się z jego treścią i ustosunkowania się do zawartych w nim argumentów, albowiem gdyby pismo to zostało złożone bezpośrednio do Sądu jako pismo procesowe uzupełniające skargę w sprawie II SA/Lu 280/17, i tak jego odpis zostałby doręczony przez Sąd organowi zgodnie z art. 47 § 1 w zw. z art. 75 p.p.s.a. Podkreślić ponadto wypada, że skarga z dnia 7 marca 2017 r. została złożona w opisany wyżej sposób przez profesjonalnego pełnomocnika, co pozwala na przypuszczenie, że nadanie jej biegu w taki właśnie sposób, tj. jako odrębnej skargi, nie wynikało z omyłki. Powyższe oznacza, że K. Ż. wniósł dwie skargi na to samo zarządzenie zastępcze Wojewody . Pomiędzy tymi sprawami zachodzi więc zarówno tożsamość podmiotowa, jak i tożsamość przedmiotowa. Z tych względów skargę K. Ż. z dnia 7 marca 2017 r., zarejestrowaną pod sygnaturą II SA/Lu 390/17, należało odrzucić na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 4 i § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji.