II SA/Lu 382/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w dniu 29 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 26 kwietnia 2022 r., znak: GN-V.7534.1.1.2022.KH w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za grunt przejęty pod drogę postanawia: umorzyć postępowanie.

Sygn. akt II SA/Lu [...] UZASADNIENIE Pismem datowanym na dzień 16 maja 2022 r., M. S. (dalej także jako: skarżąca) wniosła skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z 26 kwietnia 2022 r., znak: GN-V.7534.1.1.2022.KH. W piśmie z dnia 17 czerwca 2022 r. skarżąca wskazała, że "pismo moje z dnia 16 maja 2022 r. skierowane do Wojewody Lubelskiego o udzielenie informacji [...] nie stanowi skargi na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt GN-V.7534.1.1.2022". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Cofnięcie skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania wszczętego przez nią postępowania przed sądem administracyjnym. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skarżąca w piśmie z dnia 17 czerwca 2022 r. wyraziła w sposób jednoznaczny brak woli prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego, co należało uznać za cofnięcie skargi. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności wskazujące na to, że cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowoduje utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W związku z tym postępowanie należało umorzyć. Z tych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.