II SA/Lu 37/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Sędzia WSA Bartłomiej Pastucha (sprawozdawca) Protokolant Referent Justyna Kłosowska-Pietrynko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2026 r. sprawy ze skargi P. K., K. B., M. Z. i A. F. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2025 r. znak: [...] w przedmiocie nieustalenia, że nieruchomość stanowi wspólnotę gruntową I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]; II. umarza postępowanie administracyjne; III. zasądza od Wojewody na rzecz P. K., K. B., M. Z. i A. F. kwoty po 200 (dwieście) złotych dla każdego z nich tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną do Sądu decyzją z dnia 3 grudnia 2025 r. znak: [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania P. K., K. B., M. Z. i A. F. (dalej łącznie jako: skarżący), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 9 stycznia 2025 r. znak: [...], orzekającą o nieustaleniu, że nieruchomość stanowi wspólnotę gruntową oraz nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie gruntowej. Stan sprawy przedstawia się następująco: Pismem z dnia 25 marca 2024 r. Starosta C. (dalej jako: Starosta lub organ I instancji), działając na podstawie art. 10 § 1 oraz art. 61 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 1 i art. 8a ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (aktualny t.j.: Dz. U. z 2025 r. poz. 1454, dalej jako: u.o.z.w.g.) zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia, czy nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o powierzchni 6,46 ha, położona w obrębie K., gmina C. stanowi wspólnotę gruntową wsi K.. Zawiadomienie to zostało wywieszona na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w C. w dniach od 26 marca do 10 kwietnia 2024 r., a także doręczone Wójtowi Gminy C., a następnie wywieszone na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy C. w dniach od 28 marca do 11 kwietnia 2024 r. Ponadto Starosta doręczył ww. zawiadomienie Sołtysowi wsi K. z prośbą o wywieszenia na tablicach ogłoszeń we wsi K. na okres 14 dni (k. 1-5 akt adm. I inst.). Pismem z dnia 4 września 2024 r. skarżący zgłosili Staroście swój udział w postępowaniu w charakterze stron (k. 44 akt adm. I inst.). W wyniku przeprowadzonego postępowania Starosta w dniu 9 stycznia 2025 r. wydał decyzję, którą orzekł: w punkcie 1 - o nieustaleniu, że nieruchomość położona w obrębie ewidencyjnym K., jednostka ewidencyjna C., oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni 6,46 ha, stanowi grunt wspólnoty gruntowej wsi K. w rozumieniu przepisów u.o.z.w.g.; w punkcie 2 - o nieustaleniu wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw rolnych przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie gruntowej. Jako podstawę prawna powyższego rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 8a ust. 1 i 4 w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 u.o.z.w.g. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że wykonując zadania nałożone na starostów ustawą o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, pomimo braku wniosków osób posiadających prawo do wspólnoty, o których mowa w art. 8a ust. 1 u.o.z.w.g., które to wnioski powinny być złożone nie później niż do 31 grudnia 2016 r., wobec nieuregulowanego stanu prawnego, z urzędu zostało "podjęte" postępowanie w celu ustalenia, czy ww. nieruchomość stanowi wspólnotę gruntową, o której mowa art. 1 ust. 1 u.o.z.w.g. Starosta opisał przebieg postępowania oraz przeprowadzone w jego toku czynności dowodowe, a następnie wskazał, że w postępowaniu nie stwierdzono występowania jakichkolwiek dokumentów dotyczących podmiotu wspólnoty gruntowej wsi K.. Końcowo organ I instancji podniósł, że wydane rozstrzygnięcie otworzy możliwość przejścia do kolejnego, przewidzianego w art. 8c ust. 1 u.o.z.w.g. etapu ustalenia wykazu osób uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej, co może nastąpić na wniosek osób, o których mowa w art. 6a tej ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący nie zgodzili się z wydanym rozstrzygnięciem, zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania. Wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (dalej jako: Wojewoda, organ odwoławczy lub organ II instancji) wskazaną na wstępie decyzją z dnia 3 grudnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na wstępie swych rozważań Wojewoda odnotował, że z dniem 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z. 2015 r., poz. 1276, dalej jako: ustawa zmieniająca), modyfikująca w sposób gruntowny regulacje dotyczące zagospodarowania wspólnot gruntowych, w tym organów orzekających w przedmiotowych sprawach. Stosownie do art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej, postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych, nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2016 r. Po dniu 31 marca 2016 r., jak stanowi ust. 2 ww. przepisu, postępowania, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że nie składa się wniosku, którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Wskazując na powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że w analizowanej sprawie, do postępowania administracyjnego prowadzonego z urzędu przez Starostę, zastosowanie znajdują przepisy u.o.z.w.g. po zmianach dokonanych ustawą zmieniającą, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Analizując przeprowadzone w toku postępowania przed organem I instancji czynności dowodowe, Wojewoda uznał, że podjęte przez Starostę działania odpowiadają przewidzianej w przepisach art. 8a ust. 1, 2, 3 i 7 w zw. z art. 6 oraz art. 8c u.o.z.w.g., procedurze ustalania w trybie administracyjnym, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową oraz ustalania uprawnionych do udziału w przedmiotowej wspólnocie. Jednocześnie organ II instancji podzielił stanowisko Starosty, iż zgromadzony materiał dowodowy, w tym przedłożona przez skarżących umowa zawarta pomiędzy grupą ośmiu rolników, dotycząca utworzenia Zespołu, którego celem jest produkcja roślinna i racjonalne zagospodarowanie pastwisk o powierzchni 5,31 ha, nie daje potwierdzenia, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] stanowi wspólnotę gruntową wsi K.. W ocenie Wojewody, brak jest zatem podstaw prawnych do ustalenia, że ww. działka stanowi wspólnotę gruntową, a wobec tego bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie o osobach, które są potencjalnie uprawnionymi w tejże wspólnocie. Aby bowiem istniał wykaz uprawnionych do wspólnoty, którym będzie przysługiwał określony w niej udział, musi istnieć obszar obejmujący wspólnotę gruntową. Wspólnym pismem z dnia 6 stycznia 2026 r. skarżący wnieśli skargę do sądu administracyjnego na decyzję Wojewody, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść wydanej decyzji, poprzez nierozpatrzenie następujących zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty: 1) naruszenie art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieoznaczenie wszystkich stron postępowania; 2) naruszenie art. 39 k.p.a. poprzez niedoręczanie pism/zawiadomień stronom w sposób określony w niniejszym przepisie; 3) naruszenie art. 109 k.p.a. poprzez zaniechanie doręczenia decyzji stronom; 4) naruszenie art. 9 i art. 14 k.p.a. poprzez pominięcie obowiązku organu administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, a w konsekwencji nieprzeprowadzenie w całości postępowania w sprawie; 5) naruszenie art. 66a k.p.a. poprzez zaniedbanie obowiązku założenia metryki sprawy w postępowaniu administracyjnym; 6) naruszenie art. 67 k.p.a. poprzez zaniechanie obowiązku sporządzania protokołu z czynności w postępowaniu administracyjnym; 7) naruszenie art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 7 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, co miało skutek w postaci zlekceważenia zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywateli, co wyraziło się w szczególności w braku należytej staranności w zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego; 8) obrazę art. 8 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej, niedopełnienie obowiązku zachowania możliwie najwyższej jakości działań administracji publicznej, tak w odniesieniu do podejmowanych rozstrzygnięć, jak i sposobu procedowania; 9) obrazę art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zamiast oceny swobodnej, bez wskazań doświadczenia życiowego i z pominięciem oczywistych dowodów, od których poszukiwań bezzasadnie odstąpiono. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty z dnia 9 stycznia 2025 r. Ponadto wnieśli o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów wpisu od skargi, dla każdego ze skarżących z osobna. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wynikający z art. 134 § 1 p.p.s.a. brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd może uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w tym piśmie procesowym, jak również np. stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu, mimo, że skarżący wnosił o jego uchylenie. Stwierdzenie, że zaskarżony akt lub czynność dotknięty jest naruszeniem prawa skutkującym stwierdzeniem jego nieważności, zwalnia przy tym sąd z zakazu reformationis in peius ustanowionego w art. 134 § 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn niż w niej podniesione, a dających podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jedną z podstawowych reguł, którymi kierują się organy administracji publicznej przy wydawaniu decyzji, jest ogólna zasada praworządności (legalizmu). Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zasada ta stanowi powtórzenie art. 7 Konstytucji RP, według którego organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Przy tym działanie na podstawie prawa oznacza prawidłowe zastosowanie zarówno normy prawa materialnego, jak i normy prawa procesowego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wykazać działanie na podstawie prawa w ciągu całego postępowania oraz przez przytoczenie w decyzji podstawy prawnej i uzasadnienia prawnego (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 19, 2024, art. 6). Innymi słowy, działania organu administracji podejmowane w toku postępowania administracyjnego, jak też i samo wszczęcie takiego postępowania, musi mieć oparcie w przepisie powszechnie obowiązującego prawa. Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z regulacji tej wynikają zatem dwa sposoby wszczęcia ogólnego postępowania administracyjnego. W obu przypadkach czynności powodujące wszczęcie postępowania powinny odpowiadać określonym w przepisach wymaganiom i być podjęte przez podmioty uprawnione. Jednocześnie należy podkreślić, że przepisy szczególne mogą ograniczać w określonych sprawach inicjatywę wszczęcia postępowania do możliwości jego wszczęcia wyłącznie z urzędu lub wyłącznie na wniosek. W sytuacji, gdy przepisy szczególne wyraźnie stanowią, w jakich wypadkach wszczyna się postępowanie z urzędu lub na wniosek, organ jest związany tymi przepisami nie tylko co do sposobu wszczęcia postępowania, lecz także innych, określonych w tych przepisach wymagań. W tym zatem przypadkach, w których przepisy szczególne wyczerpująco regulują zagadnienia związane ze wszczęciem postępowania w określonych kategoriach spraw administracyjnych, praktyczne znaczenie przepisu art. 61 § 1 k.p.a. jest niewielkie (zob. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. IX, WKP 2026 - pkt 6 uwag do art. 61). Postępowanie w sprawie ustalenia, czy nieruchomość stanowi wspólnotę gruntową, uregulowane zostało w przepisach ustawy z dnia 29 czerwca 1963 r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (u.o.z.w.g.). W niniejszej sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, iż postępowanie w tym przedmiocie, odnoszące się do działki nr ewid.[...] położonej w obrębie K., gmina C., zostało wszczęte przez Starostę z urzędu w dniu 25 marca 2024 r. Jak trafnie odnotowano w zaskarżonej decyzji, z uwagi na datę wszczęcie postępowania, zastosowanie mają do niego przepisy u.o.z.w.g. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (ustawa zmieniająca), która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Taki wniosek wynika a contrario z treści przepisu przejściowego zawartego w art. 2 ustawy zmieniającej, który stanowi, że postępowania wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2016 r. (ust. 1). Po dniu 31 marca 2016 r. postępowania, o których mowa w ust. 1, prowadzi się na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z tym że nie składa się wniosku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą (ust. 2). Należy przy tym zauważyć, że ustęp 2 ww. przepisu przejściowego, znoszący obowiązek złożenia wniosku, o którym mowa w art. 8a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. u.o.z.w.g.) w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, odnosi się ściśle do postępowań, o których mowa w ust. 1, a więc postępowań wszczętych i niezakończonych przed 1 stycznia 2016 r., i ma zastosowanie wówczas, gdy postępowania takie kontynuowane są po 31 marca 2016 r. Tym samym wyjątek ten nie ma zastosowania do postępowań wszczętych po 1 stycznia 2016 r. – w odniesieniu do tych postępowań (a więc również do postępowania wszczętego w niniejszej sprawie) zastosowanie mają w pełnym zakresie przepisy u.o.z.w.g. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą. Jednym z przepisów, których treść uległa zmianie na skutek wejścia w życie ustawy zmieniającej, jest art. 8 u.o.z.w.g. Przepis ten w dotychczasowym brzmieniu przewidywał, iż postępowanie w sprawie ustalenia, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową lub mienie gromadzkie, wszczynane jest przez starostę z urzędu. Na skutek dokonanej z dniem 1 stycznia 2016 r. nowelizacji art. 8 u.o.z.w.g. nadano nowe brzmienie, zawężając go wyłącznie do kwestii ustalania nieruchomości stanowiących mienie gromadzkie. Tylko w takich sprawach pozostawiono możliwość działania przez starostę z urzędu. Natomiast zasady ustalania, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową" uregulowano w przepisach art. 8a-8I u.o.z.w.g. W pierwszym z tych przepisów przyjęto, że postępowanie w przedmiocie ustalenia, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową oraz ustalenia wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie, może zostać wszczęte wyłącznie na wniosek osoby uprawnionej do udziału we wspólnocie lub następcy prawnego takiej osoby, złożony najpóźniej do dnia 31 grudnia 2016 r. Podkreślić należy, że wprowadzone ustawą zmieniającą ograniczenie możliwości wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia, które nieruchomości stanowią wspólnotę gruntową, było świadomym i celowym działaniem ustawodawcy, zmierzającym do uregulowania stanu prawnego dawnych wspólnot gruntowych w sytuacji, gdy ów stan prawny nie został uregulowany przez 50 lat obowiązywania u.o.z.w.g. (zob. uzasadnienie projektu ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o zmianie ustawy o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych, druk sejmowy nr 3193 Sejmu VII kadencji, str. 2-4, dostępny w Internetowym Systemie Aktów Prawnych pod adresem: https://isap.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20150001276). Zatem z woli ustawodawcy, od dnia 1 stycznia 2016 r. wyłączona została możliwość wszczęcia przez starostę z urzędu postępowania w sprawie ustalenia, czy dana nieruchomość stanowi wspólnoty gruntową. Od tego momentu, zgodnie z dodanym do u.o.z.w.g. art. 8a ust. 1, stanowiącym lex specialis do art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie w tym przedmiocie mogło się skutecznie toczyć jedynie na skutek wniosku złożonego przez osobę uprawnioną do udziału we wspólnocie gruntowej lub jego następcę prawnego (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 17 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Ke 981/19; wyrok WSA w Lublinie z dnia 5 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Lu 575/24). Dodatkowo ustawodawca ograniczył możliwość skutecznego złożenia takiego wniosku terminem prawa materialnego wyznaczonym do dnia 31 grudnia 2016 r. W przypadku braku złożenia takiego wniosku we wskazanym terminie, postępowanie w takiej sprawie nie może już zostać wszczęte. W niniejszej sprawie - co zostało wprost wyrażone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji - pomimo, iż Starostwa dostrzegł treść art. 8a ust. 1 u.o.z.w.g. i wynikające z tego przepisu ograniczenie możliwości wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia, czy nieruchomość stanowi wspólnotę gruntową, do działania jedynie na wniosek uprawnionego podmiot złożony do 31 grudnia 2016 r., w dniu 25 marca 2024 r. wszczął postępowanie w tym przedmiocie z urzędu i wydał w tym postępowaniu merytoryczną decyzję. W ocenie Sądu, wszczęcie i prowadzenie takiego postępowania bez stosownego wniosku, a nadto ewidentnie po upływie terminu prawa materialnego, w którym wniosek taki mógł zostać skutecznie złożony, uznać należy za rażące naruszenie prawa, tj. art. 8a ust. 1 u.o.z.w.g. oraz zasady legalizmu wyrażonej w art. 6 k.p.a. W konsekwencji, za wydaną z rażącym naruszeniem prawa, uznać należy również zaskarżoną decyzję Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty. Z uwagi na to, że kontrolowane decyzję dotknięte są wadą rażącego naruszenia prawa skutkującą stwierdzeniem ich nieważności, konieczne jest wyeliminowanie ich z obrotu prawnego pomimo tego, że wskutek takiego rozstrzygnięcia nie będzie możliwe uruchomienie kolejnych etapów uregulowania statusu prawnego przedmiotowej nieruchomości, przewidzianych w art. 8c i nast. u.o.z.w.g. W aktualnym stanie prawnym - mając na uwadze, że nie doszło do wszczęcia przez Starostę z urzędu postępowania w sprawie ustalenia, czy nieruchomość ta stanowi wspólnotę gruntową, przed 1 stycznia 2016 r., ani też postępowanie takie nie zostało zainicjowane wnioskiem uprawnionego do udziału we wspólnocie gruntowej lub jego następcy prawnego, złożonym do 31 grudnia 2016 r., a jednocześnie z akt wynika, iż w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja o odmowie uznania przedmiotowej nieruchomości za mienie gromadzkie - uregulowanie statusu prawnego spornej nieruchomości winno nastąpić we właściwym postępowaniu przed sądem powszechnym. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji i jednocześnie, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a., umorzył postępowanie administracyjne, jako bezprzedmiotowe. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Koszty zasądzone na rzecz każdego ze skarżących obejmują uiszczone przez nich wpisy od skargi w kwotach po 200 złotych.