II SA/Lu 357/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant Referent stażysta Agnieszka Komajda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2021 r. sprawy ze skargi Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...](6) w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonanie odstrzału sanitarnego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] listopada 2020 r., nr [...]; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] na rzecz Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Rozporządzeniem nr 8 z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Woj. L. . z 2020 r., poz. 972), wydanym na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 1, pkt 8, pkt 8b, pkt 8c, pkt 10 oraz art. 47a ust. 1 - 1a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt Wojewoda Lubelski, w jego § 1 ust. 2 pkt 9 lit. t, nakazał K. C., przeprowadzenie w terminie od 15 lutego 2020 r. do 31 maja 2020 r., odstrzału sanitarnego 3 dziki w obwodzie nr [...] dziki w obwodzie nr [...] dzików w obwodzie łowieckim nr 171. Rozporządzenie to zmienione było rozporządzeniami Wojewody Lubelskiego: nr 12 z dnia 27 lutego 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz.1412); nr 15 z dnia 26 marca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2020); nr 16 z dnia 17 kwietnia 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2381); nr dnia 17 z 15 maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2808); nr 18 z dnia 25 maja 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 2954); nr 19 z dnia 12 czerwca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3283); nr 23 z dnia 10 lipca 2020 r. (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3795). Ostatecznie, na mocy rozporządzenia nr 23 z dnia 10 lipca 2020 r., ustalono, że w ramach obowiązku odstrzału sanitarnego nałożonego na K. C., na terenie obwodu łowieckiego nr [...] należy odstrzelić 8 dzików, na terenie obwodu łowieckiego nr [...] - 5 dzików, natomiast na terenie obwodu łowieckiego nr [...] nr [...] - 13 sztuk dzików, w terminie do dnia 12 lipca 2020 r. Decyzją nr 320/2020 z dnia 10 listopada 2020 r., znak: PIW.Zak.450.2.464.20202(2) Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wymierzył K. C. karę pieniężną w wysokości [...] zł za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], którego jest dzierżawcą lub zarządcą. Jednocześnie organ pierwszej instancji nakazał wpłacić karę pieniężną w ustalonej kwocie na wskazany rachunek bankowy Powiatowego Inspektoratu Weterynarii w C. w terminie 14 dnia od dnia, w którym decyzja o nałożeniu kary stanie się ostateczna. Uzasadniając decyzję Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. wyjaśnił, że w związku z licznymi przypadkami afrykańskiego pomoru świń u dzików na terenie województwa lubelskiego oraz wzrastającą liczbą ognisk u trzody chlewnej, na podstawie art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, wydane zostało rozporządzenie nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego. Zostało ono zaktualizowane kolejnymi, przywołanymi wyżej rozporządzeniami zmieniającymi tego organu, który w miarę rozszerzania się choroby zakaźnej zwierząt nakazywał zwiększanie ilości dzików do odstrzału na terenach poszczególnych obwodów łowieckich. Art. 46 ust. 3 pkt 8 ww. ustawy stanowi, że Wojewoda w przypadku, o którym mowa w ust. 1, na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, w drodze rozporządzenia nakazuje odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze, w tym nakazuje dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt wolno żyjących (dzikich). Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ stwierdził, że Koło nie zastosowała się do obowiązku ustalonego rozporządzeniami Wojewody Lubelskiego. Nałożony został na nią obowiązek odstrzelenia 13 sztuk dzików w obwodzie łowieckim nr [...], podczas gdy wykonała ona w tym obwodzie odstrzał w ilości 10 sztuk dzików. Powyższe organ stwierdził na podstawie posiadanej dokumentacji, w szczególności specyfikacji do faktur, dokumentu dochodzenia epizootycznego oraz wykazu tusz przechowywanych w chłodni. Strona nie kwestionowała ustaleń organu co do niewykonania nałożonego obowiązku odstrzału. Orzekając w przedmiotowej sprawie organ uznał za udowodnione wszystkie fakty i okoliczności wykazane w przywołanych wyżej dokumentach. W odniesieniu do podnoszonego przez stronę argumentu, że na terenie obwodu łowieckiego 171 nastąpił spadek populacji dzików, organ podniósł, że pogłowie dzików ustalane jest w drodze inwentaryzacji m.in. przez miejscowe Nadleśnictwo oraz Polski Związek Łowiecki. Wprawdzie inwentaryzacja wykonana w marcu 2020 r. nie wykazała obecności dzików na terenie ww. obwodu, jednak skro w okresie od 14 lutego do 12 lipca 2020 r. dokonano tam odstrzału 10 sztuk dzików w ramach odstrzału sanitarnego, w ocenie organu świadczy to o nierzetelnie przeprowadzonej inwentaryzacji zwierzyny w tym obwodzie. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, kto będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezes Głównego Urzędu Statystycznego. Podkreślił, że stosownie do treści ww. przepisu nie ma możliwości ustalenia kary w wysokości innej aniżeli w powołanym w nim przedziale. Organ zaznaczył jednocześnie, że kara pieniężna w wysokości [...] zł została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, to jest w wysokości 0,25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wymierzając wysokość kary pieniężnej Powiatowy Lekarz Weterynarii w C. kierował się dyrektywami wymiaru kary wskazanymi w art. 85aa ust. 3 ww. ustawy. K. C. wniosło odwołanie od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w C.. Podnosi się w nim, że na terenie obwodu łowieckiego nr [...] ma miejsce deficyt dzików, a także wskazuje się na drastyczne zmniejszenie populacji dzików aż do poziomu, przy którym dziki w ogóle nie występują. Na terenie ww. obwodu brakuje naturalnych ostoi zwierzyny, a odstrzelone sztuki to zwierzęta przechodnie. W ocenie Koła, powyższy stan potwierdziła inwentaryzacja obwodu przeprowadzona w marcu 2020 r., podczas które stwierdzono zerowy stan dzików. O powyższym świadczy również brak zgłoszeń szkód łowieckich spowodowanych przez dziki. Decyzją z dnia 12 marca 2021 r. nr 1410.1.62.2020(3) [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w C.. Uzasadniając rozstrzygnięcie decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 46 ust. 3 ustawy o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, stosownie do którego wojewoda wydaje na wniosek wojewódzkiego lekarza weterynarii, rozporządzenie nakazując dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich odstrzał sanitarny zwierząt na określonym obszarze. Wojewoda Lubelski rozporządzeniem nr 8 z dnia 6 lutego 2020 r. nałożył na K. C. obowiązek odstrzału 13 dzików na terenie obwodu łowieckiego nr [...]. Rozporządzenie było kilkakrotnie zmieniane. Finalnie na mocy rozporządzenia nr 23 Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego (Dz. Urz. Województwa Lubelskiego z 2020 r., poz. 3795) podtrzymano obowiązek odstrzału na terenie ww. obwodu 13 sztuk dzików, natomiast przedłużono termin wykonania tego obowiązku do dnia [...] lipca 2020 r. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że adresat decyzji nie wykonał obowiązku w zakresie odstrzału sanitarnego dzików. Zamiast nakazanego wyżej wymienionymi regulacjami odstrzału 13 sztuk dzików, na terenie obwodu numer [...] odstrzelono 10 sztuk dzików czyli o 3 sztuki mniej. Organ odwoławczy podkreślił, że kara została ustalona w dolnej granicy jej wymiaru, w wysokości 0,25 przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego tj. w kwocie [...]zł, z uwzględnieniem dyrektyw wymiaru kary wskazanych w art. 189d k.p.a. Stwierdził jednocześnie, że ze względu na możliwe rozprzestrzenianie się wirusa afrykańskiego pomoru świń, nie można uznać zaniechania Koła za naruszenie, którego waga jest znikoma, a wysokość kary, biorąc pod uwagę liczbę członków Koła, znacząca. Organ nie znalazł więc przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 189f k.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie K. C. domagało się uchylenia decyzji organów obu instancji i umorzenia postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji Koło zarzuciło: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art.85aa ust. 1 punkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez rozszerzającą wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie przepisu wyrażające się w przyjęciu i ukaraniu skarżącego: przez organ pierwszej instancji za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu nr [...], a przez organ drugiej instancji za niewykonanie odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], podczas gdy powyższy przepis stanowi, że karze pieniężnej podlega dzierżawca bądź zarządca obwodu łowieckiego, który nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących(dzikich) na określonym obszarze; b) art.85aa ust.1 punkt 18 ustawy z dnia [...] marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], podczas gdy skarżący prowadził regularny odstrzał sanitarny dzików w ww. obwodzie łowieckim w nakazanym terminie; c) art.85aa ust.1 punkt 18 w związku z art. 46 ust. 3 pkt 8 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, poprzez ich zastosowanie, podczas gdy prawidłowa wykładnia powinna prowadzić do wniosku, że przepisy te stanowią podstawę do nałożenia kary pieniężnej za nieprowadzenie odstrzału sanitarnego, a karze pieniężnej powinien podlegać wyłącznie ten, kto nie podejmował nakazanych przepisami rozporządzenia działań; d) §1 pkt 2 ppkt 3 c) rozporządzenia nr 8 Wojewody Lubelskiego z dnia 6 lutego 2020 r. w sprawie sanitarnego odstrzału dzików na terenie województwa lubelskiego, przez niewłaściwe zastosowanie, polegające na zobowiązaniu skarżącego do wykonania odstrzału sanitarnego określonej ilości dzików na obszarze obwodu łowieckiego nr [...], bez dostatecznego rozeznania w zakresie rzeczywistej liczby dzików bytujących na obszarze obwodu łowieckiego, skutkujące pozbawieniem strony możliwości zrealizowania nakazu w określonym terminie; 2) naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art.80 k.p.a., przez niewywiązanie się przez organ z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności przez: niezebranie całego oraz nierozpatrzenie już zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny; a także nieodniesienie się do dokumentów przedstawionych przez stronę, w tym niewyjaśnienie, dlaczego organ nie przeprowadził dowodu z tych dokumentów, względnie odmówił tym dokumentom mocy dowodowej, co doprowadziło do błędnego uznania, iż skarżący nie prowadził odstrzału sanitarnego dzików na obszarze obwodu nr [...]; b) art. 8 § 1 i art.107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, nieprzedstawienie przez organ jakichkolwiek argumentów, które przemawiałyby za tym, iż skarżący nie wywiązywał się z nakazu prowadzenia odstrzału sanitarnego na wskazanym obszarze i określonym terminie oraz brak wskazania dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji; c) art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji nr 320/2020 Powiatowego Lekarza Weterynarii [...] z dnia 20 listopada 2020 r., znak: PIW.Zak.450.2.464.2020(2), w sytuacji gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i orzeczenia o umorzeniu postępowania; d) art.189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na odmowie odstąpienia od wymierzenia kary, pomimo zaistnienia przesłanek obligatoryjnego odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej; e) art. 189d k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na posłużeniu się błędnymi dyrektywami wymiaru kary, niezawartymi w katalogu dyrektyw wymiaru karyart.189d k.p.a.; f) art. 189c k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy organ przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej powinien zastosować przepisy względniejsze dla skarżącego; g) art. 6 i art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności, nakładającej na organy administracji publicznej obowiązek działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.), oraz art. 15 k.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności polegające na zastosowaniu przez organ odwoławczy nieobowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe zarzuty i wnioski skarżące Koło wniosło również o zasądzenie od [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Ponadto wniosło o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym zgodnie z art.119 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dodatkowo strona skarżąca, na podstawie art. 106 § 3 ww. ustawy, zwróciła się o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci książki ewidencji pobytu myśliwych na odstrzale sanitarnym K. C. w obwodzie nr [...], na okoliczność prowadzenia przez skarżące Koło regularnego odstrzału sanitarnego dzików w ww. obwodzie i w nakazanym terminie. W obszernych wywodach uzasadnienia skargi podniesiono m.in., że wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 85aa ust.1 pkt 18 jest możliwe tylko wtedy, gdy odstrzał w ogóle nie był prowadzony lub gdy był prowadzony nienależycie, natomiast samo nieosiągnięcie narzuconych limitów odstrzału nie oznacza, że go nie przeprowadzono. Organy obu instancji nie dokonały dokładnych ustaleń w zakresie liczebności populacji dzików w danym obwodzie, pomimo możliwości dokładnego rozpatrzenia sprawy, poprzez analizę dokumentów inwentaryzacji zwierzyny i rocznych planów łowieckich. Informacje te mógł uzyskać również od innych organów państwowych, ponieważ w sporządzaniu inwentaryzacji biorą udział przedstawiciele organów państwowych, właściwi nad leśniczowie Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe oraz przedstawiciele właściwej izby rolniczej. Dodatkowo roczny plan łowiecki jest sporządzany po zasięgnięciu opinii właściwych wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) oraz właściwej izby rolniczej, i podlega zatwierdzeniu przez właściwego nadleśniczego Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe w uzgodnieniu z Polskim Związkiem Łowieckim. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie skargi w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do oceny zasadności skargi wyjaśnić należy, że na zgodny wniosek stron sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Skarga zasługuje na uwzględnienie. Decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem obowiązujących i mających w sprawie zastosowanie przepisów. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 85aa ust. 1 pkt 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1421, dalej jako "u.o.z.z."), zgodnie z którym kto wbrew wydanym w celu zwalczania choroby zakaźnej zwierząt lub zapobiegania takiej chorobie nakazom, zakazom lub ograniczeniom, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 8 i art. 46 ust. 3 pkt 8, będąc dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego, nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze, podlega karze pieniężnej w wysokości od 0,25 do 1,3 kwoty przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej za rok poprzedzający, ogłaszanej przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wykładnia językowa art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. wskazuje, że karze pieniężnej, podlega ten, kto nie prowadzi odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich) na określonym obszarze. Przepis ten ma charakter represyjny, w związku z czym musi być wykładany ściśle - w przypadku regulacji dotyczących kar pieniężnych, a więc nakładających na podmiot obciążenia finansowe, nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca. Dokonując wykładni językowej przytoczonego przepisu należy zauważyć, że ustawodawca posłużył się czasownikiem w formie niedokonanej: "nie prowadzi", a nie w formie dokonanej "nie przeprowadził". W przepisie tym nie odwołano się więc do wyniku, czy też rezultatu odstrzału, nie ma w nim mowy o niewykonaniu przewidzianych (przez organ samorządowy) w rozporządzeniu poziomów odstrzału sanitarnego. W konsekwencji, pojęcia "nieprowadzenia" odstrzału nie można utożsamiać jedynie z faktem niewykonania przez koło łowieckie limitu (a więc w całości) odstrzału zwierząt dzikich ustalonego w rozporządzeniu wojewody stosownie do art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. W następstwie powyższej wykładni przyjąć należy, że karze pieniężnej z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. podlega tylko taki podmiot (będący dzierżawcą lub zarządcą obwodu łowieckiego), który w ogóle nie podjął działań w postaci prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt wolno żyjących (dzikich). Kara ta nie jest natomiast wymierzana za niewykonanie zaplanowanego limitu odstrzału. Należy bowiem zauważyć, że ilość zwierząt dzikich przeznaczonych do odstrzału ustalana w rozporządzeniu (mającym charakter prawa miejscowego), określana jest jedynie w oparciu o przypuszczenia co do liczby zwierzyny dzikiej bytującej na danym obszarze, w istocie organ samorządu terytorialnego wydając rozporządzenie zakłada, że na danym obszarze przez wskazany okres będzie znajdować się określona liczba zwierząt dzikich. Faktycznie jednak z natury tych zwierząt wynika, że przemieszczają się one swobodnie, migrując z jednych terenów na inne, co oznacza, że nie można wykluczyć, że pomimo określenia w rozporządzeniu liczby zwierząt w danym obwodzie łowieckim, faktycznie w danym okresie w tym obwodzie tych zwierząt nie będzie. Może więc zaistnieć sytuacja, że wykonanie odstrzału zgodnie z rozporządzeniem (w całości) okaże się niewykonalne, mimo podjęcia przez koło łowieckie wszelkich możliwych działań łowieckich, ze względu na brak na danym terenie wystarczającej liczby zwierząt. Uwzględniając powyższe i przyjmując racjonalność ustawodawcy, należy stwierdzić, że nałożenie sankcji pieniężnej (kary) na koło łowieckie na podstawie omawianego przepisu jest uzasadnione jedynie za zachowania cechujące się szczególnym lekceważeniem prawa, w szczególności za nieprowadzenie w ogóle nakazanego odstrzału sanitarnego, nie zaś za zachowania niezależne i nie zawsze możliwe do wykonania przez koło łowieckie, w tym za niewykonanie odstrzału w całości tj. w ilości określonej w rozporządzeniu. Jak wyżej wskazano, kary pieniężne nakładane na podstawie omawianego przepisu mają charakter represyjny, a więc są one uzasadnione dla usunięcia zagrożenia epidemiologicznego, które (z założenia ustawodawcy) stwarzają dzikie wolno żyjące zwierzęta. Logiczne jest więc, że zagrożenie takie nie występuje, jeśli nie ma dzikich zwierząt. W takiej sytuacji odpada powód/przyczyna wymierzania kary pieniężnej; to samo dotyczy sytuacji, gdy koło dokonało odstrzału wszystkich bytujących w danym obwodzie (określonych) zwierząt, ale w ilości mniejszej, niż wskazana w rozporządzeniu. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wydając decyzję wymierzającą karę pieniężną na podstawie art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z. organy obu instancji dokonały błędnej wykładni tego przepisu, nieprawidłowo utożsamiając fakt niezrealizowania przez skarżące Koło limitu odstrzału określonego w rozporządzeniu z "nieprowadzeniem" odstrzału sanitarnego. W konsekwencji organy nie dokonały koniecznych ustaleń w sprawie i pominęły istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności, wbrew przepisom art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązkiem organów było ustalenie, czy działania łowieckie podejmowane przez skarżące Koło miały charakter prowadzenia odstrzału sanitarnego zwierząt, czy też nie, a więc czy działania te (mając na uwadze ich rodzaj, charakter i częstotliwość) można zakwalifikować jako prowadzenie odstrzału sanitarnego. Należy przy tym uwzględnić liczbę zwierząt faktycznie odstrzelonych oraz to, czy na danym obszarze i w danym terenie występowała "odpowiednia" ilość zwierząt. Jak wyżej zauważono, możliwa jest przecież sytuacja, gdy kołu łowieckiemu, pomimo podjęcia wszelkich możliwych i wymaganych działań łowieckich, ze względu na brak zwierząt, nie uda się dokonać odstrzału nawet w części. Taką sytuację (zachodzącą z przyczyn niezależnych od koła) należy kwalifikować jako "prowadzenie odstrzału" z art. 85aa ust. 1 pkt 18 u.o.z.z., co wyłącza możliwość nałożenia kary pieniężnej. Wynikająca z art. 6 k.p.a. zasada praworządności oraz zasada zaufania obywateli do organów państwa wyrażona w art. 8 k.p.a., nakładają na organy administracji publicznej obowiązek praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania, który wyraża się w dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy, ustosunkowaniu się do żądań stron oraz uwzględnieniu w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli. Nałożenie na skarżące Koło kary administracyjnej mimo braku ku temu przesłanek i towarzyszące temu błędy w postępowaniu wyjaśniającym uniemożliwiają przyjęcie, że wydanie decyzji przez organy administracji obu instancji poprzedzone zostało dokładnym zbadaniu okoliczności sprawy. Przy czym dotyczy to zarówno okoliczności faktycznych jak i prawnych sprawy (wykładnia mających zastosowanie przepisów prawa czy stosowanie właściwych przepisów). Skutkiem tego przyjąć należy, że zarówno decyzja organu odwoławczego jak i organu I instancji podjęte zostały z naruszeniem art. 6 k.p.a. jak i art. 8 k.p.a. Nie można natomiast przypisać organom obu instancji naruszenie art. 46 ust. 3 pkt 8 u.o.z.z. Przepis ten ma bowiem charakter normy kompetencyjnej skierowanej do wojewody oraz powiatowego lekarza weterynarii. Zatem naruszyć go nie mogą organy administracji stosujące wydane na jego podstawie rozporządzenie. Sąd odstąpił od przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentów wskazanych w skardze z uwagi na to, że - jak wynika z powyższych wywodów - nie wymagała tego ocena legalności działania w niniejszej sprawie obu organów administracji publicznej. W myśl zaś unormowania art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów może mieć miejsce, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości oraz, gdy nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przy czym istotne wątpliwości zawsze muszą być związane z oceną legalności zaskarżonego aktu. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii [...]. O kosztach postępowania Sąd orzekł natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ). Zasądzone koszty obejmują uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej będącego radca prawnym w kwocie 480 zł oraz uiszczoną opłatę skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.