II SA/Lu 345/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 29 kwietnia 2025 r., znak: SKO.41/3999/LI/2024 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.

Prezydent Miasta Lublin decyzją z dnia 23 września 2024 r., znak: PL-LP-II.6730.67.2022 po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o. w L., ustalił warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego po rozbiórce istniejących budynków, na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w L.. Jako podstawę prawną decyzji organ wskazał: art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 53 ust. 3, 4 i 5, art. 54, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1-6 oraz art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - dalej jako u.p.z.p. (Dz.U. z 2023 r., poz. 1130 ze zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z 7 lipca 2023 r. (Dz. U. z 2023 poz. 1688). W ramach warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego dla wskazanego powyżej przedsięwzięcia organ zawarł następujące ustalenia: wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu działki maksymalnie 32,0%; udział powierzchni biologicznie czynnej min. 40%; szerokość elewacji frontowej mierzonej jako rzut prostokątny najdalej wysuniętych punktów budynku na linie rozgraniczenia drogi: budynek mieszkalny 11,5 m, budynek gospodarczy 5,0 m; wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, okapu lub attyki: budynek mieszkalny do 7,5 m, budynek gospodarczy do 2,4 m; geometria dachu dla budynku: mieszkalnego przykrycie wielospadowe o nachyleniu połaci od 15° do 40°, z kalenicą na wysokości maksymalnie 10,0 m; gospodarczego przykrycie wielospadowe o nachyleniu połaci od 15° do 30°, z kalenicą na wysokości maksymalnie 3,2 m . W decyzji wskazano, że przedmiotowej inwestycji nie dotyczą nakazy, dopuszczenia i ograniczenia wynikające z potrzeb ochrony środowiska, a teren inwestycji nie jest objęty ochroną konserwatorską oraz nie leży na terenach górniczych, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi lub zagrożonych osuwaniem się ziemi, nie jest to również teren rolniczy. Obsługa komunikacyjna inwestycji została wyznaczona od ul. [...]. W uzasadnieniu podkreślono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi i spełnia warunki określone w u.p.z.p. Ponadto projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy uzyskał wszystkie niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów prawa i nie narusza interesu osób trzecich. Organ podkreślił, że w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego zapewniono stronom czynny w nim udział. Odwołanie od powyższej decyzji złożył właściciel nieruchomości D. K. i wniósł o jej uchylenie. Odwołujący podniósł, że wnioskująca o wydanie warunków zabudowy spółka nie jest już właścicielem nieruchomości – działki ew. nr [...], a większe część działki jest jego własnością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie (dalej jako: Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 29 kwietnia 2025 r., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że planowana inwestycja znajduje analogię funkcjonalną w objętym analizą urbanistyczną terenie i spełnia wszystkie warunki przewidziane w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a przede wszystkim zasadę dobrego sąsiedztwa, co dało pełną podstawę do ustalenia warunków zabudowy. Kolegium podkreśliło, że w analizowanym obszarze znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zdaniem organu odwoławczego właściwie wyznaczono linię nowej zabudowy w oparciu o zabudowę na działce nr [...] położonej przy ul. [...]. Wyznaczenie linii zabudowy znalazło swój wyraz w załączniku graficznym do decyzji. Zdaniem Kolegium, organ pierwszej instancji wyznaczając parametry nowej zabudowy, prawidłowo posłużył się zasadniczo średnimi wskaźnikami zabudowy w odniesieniu do występujących w obszarze analizowanym działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz gospodarczymi lub nawiązując do zabudowy na działkach bezpośrednio sąsiadujących z terenem planowanej inwestycji, a także przeznaczonymi do rozbiórki znajdującymi się na działce inwestycyjnej. Również pozostałe warunki zabudowy określone w zaskarżonej decyzji zostały ustalone prawidłowo, w sposób odpowiadający położeniu planowanej inwestycji oraz zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Odnosząc się do szerokości elewacji frontowej organ wyjaśnił, że wskaźnik ten dla obszaru analizowanego średnio wynosi 9,0 m, jednakże jego zwiększenie w decyzji do 11,5 m nawiązywało do istniejącego na nieruchomości budynku przeznaczonego do rozbiórki, co było uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że postępowanie o ustalenie warunków zabudowy jest szczególnym typem postępowania, w którym rozstrzygnięcie kształtuje wyłącznie prawa inwestora, który nie musi być właścicielem terenu. Wydawana w sprawie decyzja o warunkach zabudowy nie tworzy, nie przekształca ani nie znosi żadnego stosunku prawnego. Ponadto nie rodzi uprawnień i obowiązków po stronie właściciela ternu objętego wnioskiem, lecz kształtuje wyłącznie sytuację prawną osoby, która wniosek o jej wydanie złożyła. Kwestia dysponowania gruntem dla celów budowlanych będzie przedmiotem oceny na dalszym etapie procesu budowlanego, w tym uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót budowlanych. D. K. (dalej jako: skarżący) wniósł w dniu 27 maja 2025 r. skargę na powyższą decyzję Kolegium i zażądał uchylenia orzeczeń organów obu instancji, a także umorzenie postępowania. Skarżący podniósł, że wnioskująca o ustalenie warunków zabudowy spółka nie jest właścicielem nieruchomości, dlatego też utraciła prawa strony w prowadzonym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego oraz budynku gospodarczego po rozbiórce istniejących budynków, na działce nr [...], położonej przy ul. [...] w L.. W rozpatrywanej sprawie nie stanowi okoliczności spornej przyjęcie przez organy, że dla terenu, na którym znajduje się działka objęta planowaną inwestycją brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że inwestor zobowiązany jest do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, co wynika z treści art. 4 ust. 2 pkt 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest stwierdzenie, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy winno być poprzedzone przeprowadzeniem przez właściwy organ postępowania wyjaśniającego w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków, określonych w przepisach wskazanego powyżej rozporządzenia. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. uzależnia wydanie decyzji o warunkach zabudowy od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego "zasadę dobrego sąsiedztwa", uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech istniejącego zagospodarowania przestrzennego. Inaczej mówiąc, planowana inwestycja nie może odbiegać charakterem od istniejącej, w momencie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, sąsiedniej zabudowy, przy czym ratio legis art. 61 ust. 1 jest ochrona "ładu przestrzennego" (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2007 r. II OSK 646/06, CBOSA). Oznacza to, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest jednak decyzją uznaniową, co oznacza, że organ właściwy do jej podjęcia jest zobowiązany wydać pozytywną decyzję, jeśli tylko wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie wymogi wynikające z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego, natomiast ma obowiązek odmówić ustalenia warunków zabudowy wówczas, gdy wnioskowana inwestycja nie spełnia chociażby jednej ustawowej przesłanki. Należy zatem przyjąć, że każdy sposób zagospodarowania nieruchomości jest dopuszczalny, o ile nie jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami (tak NSA w wyroku z 23 listopada 2016 r., II OSK 406/15, CBOSA). Powyższe jest powszechnie akceptowaną dyrektywą, której Sąd nie kwestionuje. Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Po pierwsze planowana inwestycja spełnia warunki dobrego sąsiedztwa stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Celem dobrego sąsiedztwa jest umożliwienie tworzenia nowej zabudowy jako uzupełnienie już istniejących układów urbanistycznych, przy zachowaniu obwiązującego ładu przestrzennego, rozumianego jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne - stosownie do przepisu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy następującej w obszarze analizowanym, lecz umożliwia uzupełnianie funkcji istniejącej o zagospodarowanie uznawane za uzupełniające i nie wchodzące z nią w kolizję. Zarówno w sytuacji, gdy planowana inwestycja powtarza jedną z istniejących funkcji lub wskazuje na uznawane uzupełnienie którejś z istniejących funkcji, dające się z nią pogodzić i z nią nie kolidujące, warunek kontynuacji funkcji jest spełniony (por. NSA w wyrokach z 10 maja 2019 r., II OSK 1109/19, 17 stycznia 2014 r., II OSK 1944/12, CBOSA). W rozpatrywanej sprawie oczywistym jest, że sporna inwestycja w postaci budynku jednorodzinnego z niewielkim budynkiem gospodarczym na zurbanizowanym terenie, w którym występuje przeważająco zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna nie narusza zasady dobrego sąsiedztwa i stanowi kontynuację funkcji w obszarze analizowanym wyznaczonym zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia. Teren objęty obszarem analizowanym znajduje się w sąsiedztwie działek zabudowanych budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz budynkami przemysłowymi, usługowymi i gospodarczo-garażowe. Na obszarze analizowanym dominuje funkcja mieszkaniowa. Jest to zatem teren pozwalający na budowę dalszych obiektów o przeznaczeniu mieszkaniowym i gospodarczo-garażowym. W niniejszej sprawie zastrzeżeń nie budzą parametry samej projektowanej zabudowy o jakich mowa w rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. W kwestii wyznaczenia linii zabudowy § 4 rozporządzenia stanowi, że linię zabudowy zasadniczo wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). Z powyższego przepisu wynika, że najkorzystniejszy dla zapewnienia ładu przestrzennego wariant ustalenia linii zabudowy, to taki, gdy stanowi ona przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przedmiotowej sprawie nieprzekraczalna linia zabudowy dla projektowanej inwestycji została ustalona prawidłowo jako przedłużenie linii zabudowy znajdującej się na działce nr [...] przy ul. [...], co znajduje uzasadnienie w okolicznościach sprawy i przeprowadzonej analizie. W zakresie sposobu określenia parametrów wielkości powierzchni zabudowy (§ 5 rozporządzenia) w stosunku do powierzchni działki, w analizie wskazano, że wielkość zabudowy na działkach sąsiednich obejmuje zakres od 14,5% do 47,9%, średnio zaś 26,8%. Ustalając zaś wielkość powierzchni zabudowy na poziomie 32% organ miał na uwadze dotychczasową zabudowę terenu (31,3%). Działanie organu należy uznać za uzasadnione i prawidłowe, zgodne z powołanym rozporządzeniem. Według § 6 ust. 1 omawianego rozporządzenia szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Z powyższego unormowania, stanowiącego zasadę dla ustalania szerokości elewacji frontowej jasno wynika, że w analizie urbanistycznej dokonuje się wyliczenia średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na terenie analizowanym, przy czym już w tym przepisie przewiduje się pewną tolerancję do uzyskanego wyniku, to jest wynoszącą do 20%. W rozpoznawanej sprawie z uwzględnieniem powyższego przepisu średnia szerokość elewacji frontowych budynków to 9,0 m. Co istotne, przy ustaleniu tego parametru stosownie do ust. 2 dopuszczalne jest wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W sprawie parametr ten określono na poziomie 11,5 m, mając na uwadze parametry budynku znajdującego się obecnie na działce, ale przeznaczonego do rozbiórki. Z takim wyznaczeniem tego parametru Sąd w całości się zgadza. Z kolei zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Wysokość, o której mowa w ust. 1, mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku. Jeżeli wysokość ta na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. W tym przypadku również dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W rozpatrywanej sprawie analiza funkcji i cech zabudowy w obszarze objętym badaniem i występujące tam wartości - średnia 7,4 m pozwoliły ustalić przez organ wysokość planowanego budynku do 7,5 m. Dodatkowo wyznaczono wysokość budynku gospodarczego na poziomie średniej dla terenu analizowanego. W ocenie Sądu również należy uznać takie działanie za prawidłowe. Odnośnie ustalenia geometrii dachu planowanego budynku, § 8 rozporządzenia stanowi, że geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii dachów występujących na obszarze analizowanym. Z części tekstowej analizy urbanistyczno–architektonicznej wynika, że występujące w obszarze analizowanym budynki posiadają przeważnie dachy wielopołaciowe o spadkach od 15° do 40° z kalenicami na wysokości od 5m do 13,8m (średnio 9,9m). Ustalenie zatem parametrów inwestycji budynku mieszkalnego o przekryciu wielospadowym oraz nachyleniu połaci do od 15° do 40°, z kalenicą na wysokości maksymalnej 10,0m nie narusza istniejącego ładu przestrzennego, zaś sam parametr zabudowy został wyznaczony zgodnie z §8 rozporządzenia. Wniosek ten dotyczy zarówno planowanego budynku mieszkalnego, jak i gospodarczego. Wątpliwości Sądu nie budzą także pozostałe warunki i ustalenia określone w decyzji. W samej decyzji o warunkach zabudowy stosownie do art. 54 lit. c w związku z art. 64 u.p.z.p., niezbędne jest określenie wymogów dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji przy czym stosownie do treści § 2 pkt 6 rozporządzenia, ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej zapisuje się w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. Warunki te zostały spełnione. W kwestionowanej decyzji zabezpieczone zostały interesy osób trzecich poprzez: określenie wymagań jakie ma spełniać inwestycja, wskazanie, że obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i realizować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, tj. w sposób zapewniający ochronę przed pozbawieniem dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody, gleby oraz przed uciążliwościami spowodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie. Zdaniem Sądu wydane w sprawie decyzji są prawidłowe, a przedstawiona powyżej analiza parametrów planowanej inwestycji oraz kwestie dotyczące obsługi komunikacyjnej, czy możliwość zapewnienia odpowiednich przyłączy zostały przeanalizowane i ustalone prawidłowo. Skarżący niezasadnie upatruje podstawy do odmowy wydania decyzji w naruszenie praw osób trzecich, w tym przede wszystkim własnego wynikającego z prawa własności działki inwestycyjnej nr [...]. Naruszenia te w chwili obecnej w ogóle się nie zaktualizowały, mogą być osadzone jedynie w sferze przypuszczeń, że realizacja inwestycji naruszy prawa osób trzecich. Zarzuty tego rodzaju nie mogą zostać uznane za trafne z uwagi na treść art. 63 ust. 2 u.p.z.p, który jasno wskazuje, że decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich, którą to informację, zgodnie z wymogiem zawartym w tym przepisie, zamieszczono w decyzji. Należy jednoznacznie podkreślić, że fakt nieposiadania przez wnioskującą o ustalenie warunków zabudowy spółkę prawa własności nieruchomości – działki nr [...], położonej przy ul. [...] w L. nie wpływa na jej uprawnienie do wystąpienia o wydanie przedmiotowej decyzji. Skarżący jako właściciel nieruchomości był natomiast prawidłowo uznany za stronę niniejszego postępowania, co umożliwiło mu zainicjowanie kontroli instancyjnej oraz sądowej decyzji organów administracji. W świetle regulacji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności art. 63 ust. 2, nie ma prawnego znaczenia kwestia własności nieruchomości. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie stanowi żadnej zmiany, a więc i ograniczeń w sferze praw rzeczowych zarówno właściciela nieruchomości, jaki i podmiotu, dla którego ustalono warunki zabudowy, a także właścicieli nieruchomości sąsiednich. Ograniczenie to może nastąpić dopiero w fazie realizacji inwestycji, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę, które następuje w odrębnym postępowaniu od tego prowadzonego w sprawie warunków zabudowy. Brak zgody właściciela nieruchomości na ewentualną realizację budynków objętych decyzją o warunkach zabudowy będzie skutkowała niemożnością wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na późniejszym etapie inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest bowiem na wstępnym, planistycznym etapie inwestycji i nie musi zostać wykonana. Reasumując, zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie jest dotknięta uchybieniami zarzuconymi w skardze. W szczególności nie doszło do nieprawidłowego czy też niewystarczającego zbadania i oceny stanu faktycznego sprawy w kontekście zgromadzonych dowodów (naruszenie art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.). Decyzja została prawidłowo uzasadniona, zaś jej ustalenia znajdują odzwierciedlenie w wynikach analizy zawierającej część tekstową i graficzną. Sąd nie stwierdził również niezgodnego z prawem działania organu przez nieuwzględnienie interesu osób trzecich (w tym interesu skarżącego, będącego właścicielem działki inwestycyjnej), czy dokonanie wykładni w sposób krzywdzący. Mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa materialnego (w szczególności art. 61 u.p.z.p.) także zostały zastosowane prawidłowo. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.