II SA/Lu 312/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Nałęczowie z dnia 5 marca 2025 r., nr XI/76/25 w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie kolejnej umowy dzierżawy części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb 0001- Miasto N. postanawia odrzucić skargę.

R. M. (dalej jako: skarżący) 30 kwietnia 2025 r. wniósł skargę na Uchwałę Rady Miejskiej w Nałęczowie nr XI/76/25 z 5 marca 2025 r. w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie kolejnej umowy dzierżawy części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb 0001- Miasto N. Skarżący podniósł, że jako mieszkaniec i podatnik gminy N., a także radny Rady Miejskiej w Nałęczowie ma interes prawny w kontroli legalności działań organów gminy w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym, które stanowi wspólnotę samorządową. W jego ocenie uchwała dotycząca dzierżawy nieruchomości gminnej ma bezpośredni wpływ na interes majątkowy wspólnoty, której jest członkiem. W odpowiedzi na skargę, Burmistrz N. wniósł o odrzucenie skargi z powodu niewykazania przez skarżącego interesu prawnego do zaskarżenia uchwały lub o ewentualne oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.), w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej przez badanie zgodności z prawem m.in. uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego, stanowiących przepisy prawa miejscowego (art. 3 § 2 pkt 5) oraz aktów organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowanych w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Takim przepisem szczególnym w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. jest art. 101 ust. 1 u.s.g, który stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z treścią ww. przepisów, przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd jest zobowiązany do oceny jej dopuszczalności oraz weryfikacji czy wnoszący skargę ma interes prawny w zaskarżeniu uchwały. Przedmiotem skargi R. M. w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Nałęczowie nr XI/76/25 z 5 marca 2025 r. w sprawie wyrażenia zgody na zawarcie kolejnej umowy dzierżawy nieruchomości. Skarga dotyczy kategorii spraw, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., zatem jest dopuszczalna. Na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g, prawo do zaskarżenia przysługuje tylko tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym oraz aktualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego i wskażą okoliczności świadczące o tym, że interes ten został naruszony kwestionowanym aktem. Przepis ten jest normą szczególną w stosunku do przepisu art. 50 § 1 p.p.s.a., albowiem reguluje w sposób odrębny kwestię legitymacji skargowej w odniesieniu do skarg na uchwały lub zarządzenia podjęte przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. Uzasadniając swój interes prawny skarżący wskazał, na okoliczność, że jest mieszkańcem i podatnikiem gminy N., a także radnym Rady Miejskiej w Nałęczowie. W jego ocenie z tych względów ma on interes prawny w kontroli legalności działań organów gminy w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym, które stanowi wspólnotę samorządową. Uchwała dotycząca dzierżawy nieruchomości gminnej ma bezpośredni wpływ na interes majątkowy wspólnoty, której jest członkiem. Argumentacja ta jest błędna. Okoliczność, że skarżący jest mieszkańcem i członkiem wspólnoty, nie daje podstaw do przyjęcia, że uchwała narusza jego interes prawny. Należy zauważyć, że skarga z art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru skargi powszechnej (actio popularis), co oznacza, że warunkiem jej skutecznego wniesienia jest naruszenie konkretnego interesu lub uprawnienia obywatela lub ich grupy. Wskazany przepis nie daje natomiast podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym. Oznacza to w szczególności, że interesu prawnego do jej wniesienia nie da się uzasadnić wyłącznie hipotetyczną sprzecznością zaskarżonej uchwały z prawem, ani też stanem zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 listopada 2003 r., sygn. akt SK 30/02). Przez interes prawny rozumie się istnienie związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego, wynikających z norm prawa materialnego a zaskarżoną uchwałą. Naruszenie zaś interesu prawnego lub uprawnienia ma miejsce, gdy skarżącemu kwestionowanym aktem zostaje odebrane lub ograniczone wynikające z prawa materialnego uprawnienie, względnie zostanie nałożony nowy lub też zmieniony ciążący dotychczas obowiązek. Powołanie się przez skarżącego na interes majątkowy wspólnoty, której jest członkiem nie daje podstaw, do przyjęcia, że doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącego. Interes prawny skarżącego nie wynika z faktu pełnienia przez niego funkcji radnego Rady Miejskiej w N. Radny, jako członek kolegialnego organu stanowiącego gminy, nie jest pozbawiony możliwości korzystania z uprawnień służących inicjowaniu stosowanych działań przez tenże organ – sam fakt pełnienia funkcji radnego samorządowego nie stanowi jednak samoistnej podstawy do zaskarżania aktów organu (organów) jednostki samorządu terytorialnego, albowiem nawet radny w każdym wypadku jest zobowiązany wykazać, że kwestionowany akt bezpośrednio dotyczy jego własnego, indywidualnego interesu prawnego, którego naruszenie musi mieć charakter rzeczywistego naruszenia prawa, dającego się wykazać w dacie wnoszenia skargi (zob. np. wyrok NSA z 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1695/14). Z tego względu oraz na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzucił skargę, uznając, że interes prawny wnoszącego skargę na zaskarżoną uchwałę nie został naruszony.