II SA/Lu 262/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu K. G. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego - w zakresie wniosku K. G. o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu p o s t a n a w i a przywrócić termin do wniesienia sprzeciwu.

W dniu 21 lutego 2018 r. (data nadania – k. 5 akt sądowych) K. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego , sprzeciw od decyzji tego organu z dnia [...] r. nr [...], orzekającej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu decyzji Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W sprzeciwie skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Wyjaśnił, że w dniu 25 lipca 2017 r. na ww. decyzję Kolegium wniósł skargę, czyniąc to z zachowaniem terminu określonego w zawartym w zaskarżonej decyzji pouczeniu. Postanowieniem z dnia 18 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 849/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił jednak jego skargę jako niedopuszczalną, wskazując, że w związku ze zmianą stanu prawnego skarżącemu od ww. decyzji służył sprzeciw. Jednocześnie Sąd zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja zawierała nieprawidłowe pouczenie. W ocenie K. G. błędne pouczenie w przedmiotowej decyzji wskazuje na brak jego winy w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie zaś do treści art. 87 § 1-4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), a w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się natomiast za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Podkreślić też trzeba, że zgodnie z art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu stosuje się odpowiednio przepisu o skardze, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Zatem w myśl art. 87 § 3 w związku z art. 64b § 1 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu wnosi się za pośrednictwem organu, którego decyzja jest przedmiotem sprzeciwu. Z powołanych przepisów wynika, że sąd może przywrócić termin pod warunkiem wniesienia prośby o jego przywrócenie w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu z równoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin był określony oraz uprawdopodobnieniem przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminu. Warunki te muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. W niniejszej sprawie jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia sprzeciwu od decyzji kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...], skarżący wskazał błędne pouczenie w tej decyzji co do służącego mu środka zaskarżenia. W decyzji tej istotnie zaś zawarto mylne pouczenie, iż skarżącemu przysługuje na nią skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, którą należy wnieść w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego . Udzielając powyższego pouczenia organ odwoławczy pominął okoliczność, iż w dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która mocą art. 9 pkt 7 wprowadziła do p.p.s.a. instytucję sprzeciwu od decyzji. W wyniku tej nowelizacji z katalogu aktów, na które służy skarga do sądu administracyjnego, wyłączono decyzje kasacyjne podjęte przez organ odwoławczy na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., wprowadzając w to miejsce możliwość zaskarżenia takiej decyzji w drodze sprzeciwu, który należy wnieść w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skarżącemu decyzji (art. 64c § 1 p.p.s.a.). Skarżący zastosował się do powyższego pouczenia i z zachowaniem określonego w nim 30-dniowego terminu (a jednocześnie już po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji) wniósł na przedmiotową decyzję kasacyjną Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 czerwca 2017 r. skargę do tutejszego Sądu. O wadliwości udzielonego mu pouczenia dowiedział się natomiast dopiero z postanowienia tutejszego Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 849/17, odrzucającego jego skargę jako niedopuszczalną. Postanowienie to zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 lutego 2018 r. (potwierdzenie odbioru – k. 31 akt sądowych w sprawie II SA/Lu 849/17). W świetle powyższego skarżący, składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu w dniu 21 lutego 2018 r., dochował siedmiodniowego terminu określonego w 87 § 1 p.p.s.a., biegnącego od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, który w realiach niniejszej sprawy należy utożsamiać z dniem doręczenia skarżącemu ww. postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi. Składając przedmiotowy wniosek skarżący zachował tryb określony w § 3 ww. artykułu i jednocześnie – zgodnie w wymogiem § 4 – dokonał czynności, której nie dokonał w terminie, tj. złożył sprzeciw. Tym samym wniosek skarżącego spełnia wymogi formalne. Przechodząc zatem do merytorycznej oceny przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że w opisanych wyżej okolicznościach faktycznych i prawnych brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia sprzeciwu nie budzi żadnych wątpliwości. Oczywiste jest bowiem, że mylne pouczenie co do rodzaju oraz terminu wniesienia środka zaskarżenia od danego aktu stanowi okoliczność uprawdopodabniającą brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia właściwego środka zaskarżenia (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 6. wydanie, Warszawa 2016, str. 438). Mając powyższe na uwadze Sąd wniosek skarżącego uznał za zasadny i na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.