II SA/Lu 215/18

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie - Anna Puton-Mazurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi D. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego postanawia: przyznać D. W. prawo pomocy w zakresie całkowitym przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka.

W złożonej skardze skarżący zwrócił się m.in. z wnioskiem o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata J. P. Następnie skarżący nadesłał wypełniony urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy "PPF", w którym podtrzymał żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżący podniósł, że jest osobą o [...] stopniu niepełnosprawności, porusza się o [...], a ostatnio stwierdzono u niego chorobę [...]. Skarżącym opiekują się rodzice, którzy też mają trudną sytuację zdrowotną i znaczną część posiadanych środków wydają na leki. W dalszej części urzędowego formularza skarżący podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z matką i ojcem, a w skład majątku rodziny wchodzi drewniany dom o pow. [...] m2 (ponad [...]-letni) oraz działka rolna o pow. [...] arów. Na dochód rodziny w łącznej kwocie [...] zł netto miesięcznie składa się renta socjalna skarżącego i świadczenia emerytalne rodziców. Uzyskiwany dochód jest przeznaczany na utrzymywanie gospodarstwa domowego (opłaty, media), a przeważającą jego część pochłaniają wydatki na leczenie ([...] zł) i [...] (700 zł). Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy, referendarz sądowy stwierdził, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Żądanie zwolnienia od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata jest żądaniem przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Przedstawiona w urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy sytuacja materialna, rodzinna i zdrowotna skarżącego uprawnia do uznania, że żądanie przyznania prawa pomocy w całkowitym zakresie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący utrzymuje się z renty socjalnej, jest osobą schorowaną, nie posiada żadnych zasobów finansowych, ani majątku nieruchomego, który mógłby służyć pozyskaniu środków finansowych na opłacenie kosztów postępowania. Uzyskiwany przez skarżącego i jego rodziców dochód nie jest wysoki i w przeliczeniu na osobę w rodzinie stanowi kwotę [...] zł. Wysokie wydatki na leczenie i rehabilitację ([...] zł) powodują, że na niezbędne koszty utrzymania koniecznego rodziny skarżącego pozostaje kwota [...] zł. W ocenie referendarza środki te służą zaspokojeniu niezbędnych potrzeb rodziny (wyżywienie, ubranie, koszty bieżących opłat), a zatem poniesienie z tej kwoty kosztów postępowania sądowego musiałoby się wiązać z uszczerbkiem utrzymania koniecznego skarżącego i jego rodziny. Mając na uwadze przytoczone okoliczności stwierdzić należy, że skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co uzasadnia przyznanie prawa pomocy w całkowitym zakresie. Odnośnie żądania skarżącego ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata J. P. podnieść należy, że sąd (referendarz sądowy) nie ma wpływu na decyzję w zakresie wyznaczenia konkretnego pełnomocnika. Działanie sądu w tym zakresie, zgodnie z art. 253 § 1 p.p.s.a., sprowadza się do wystąpienia do organu właściwej korporacji prawniczej o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu dla strony, której przyznano prawo pomocy w tym zakresie. Z tych względów oraz na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak na wstępie.