II SA/Lu 169/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja Sędziowie Sędzia WSA Maciej Gapski Sędzia WSA Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Lublinie z dnia 30 stycznia 2026 r., znak: ZOA-II.7721.1.2026 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę.

J. K. (dalej jako "strona", "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 30 stycznia 2026 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Z akt sprawy wynika, że w dniu 4 września 2025 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Lubelskim (dalej również jako: "organ I instancji", "PINB") wpłynął wniosek skarżącego o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji okien w budynku usytuowanym na działce o nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w T. L. (okno w pomieszczeniu mieszkalnym i dwóch okien technicznych - prawdopodobnie w łazience i w pomieszczeniu pomocniczym) w ścianie w ostrej granicy z działką nr [...]. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025 r. organ I instancji, działając na podstawie art. 61a § 1 i 2 k.p.a. odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek J. K. dotyczącego otworów (jeden otwór wypełniony luksferami – pustak szklany, w dwóch zamontowana stolarka okienna) wykonanych w ścianie budynku mieszkalnego od strony działki nr geod. [...] usytuowanego na działce o nr ewid.[...] położonej przy ul. [...] w T. L.. Zażalenie na ww. postanowienie złożył skarżący, który wniósł o jego uchylenie w całości oraz zobowiązanie organu I instancji do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania administracyjnego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez PINB w Tomaszowie Lubelskim. Skarżący podniósł, że organ I instancji błędnie uznał, że w sprawie brak jest podstaw formalnoprawnych do wszczęcia postępowania administracyjnego, podczas gdy przedmiot postępowania dotyczy zgodności istniejących otworów okiennych z przepisami Prawa budowlanego oraz przepisami techniczno-budowlanymi, a nie wyłącznie stosunków cywilnoprawnych. Zdaniem skarżącego organ nadzoru budowlanego jest właściwy do badania stanu technicznego obiektu budowlanego oraz jego zgodności z przepisami, niezależnie od daty powstania obiektu (art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane – Dz. U z 2025 r. poz. 418 ze zm. – dalej również jako "P.b."). W ocenie skarżącego istnienie obiektu lub jego elementu przez dłuższy okres nie legalizuje automatycznie naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, a organy nadzoru budowlanego są uprawnione do badania aktualnego stanu zgodności obiektu z przepisami, w tym w zakresie bezpieczeństwa, ochrony interesów osób trzecich oraz usytuowania obiektu względem granic działek. Sama okoliczność, że otwory okienne istnieją od wielu lat, nie zwalnia organu z obowiązku merytorycznego zbadania sprawy. Skarżący stwierdził, że zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a. jest w niniejszej sprawie nieuprawnione, gdyż wniosek pochodził od osoby mającej interes prawny (jako właściciel nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej), nie zachodziła żadna przesłanka prawna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania, a organ w istocie dokonał merytorycznej oceny sprawy, co samo w sobie dowodzi, że postępowanie powinno zostać wszczęte. Zdaniem skarżącego odmowa wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie narusza zasady praworządności i pogłębionego zaufania do organów administracji publicznej (art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a.) oraz prowadzi do pozbawienia strony prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy przez właściwy organ. Po rozpatrzeniu zażalenia, Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako również jako: "LWINB") postanowieniem z dnia 30 stycznia 2026 r., utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie, zobowiązany jest z urzędu przestrzegać przepisów regulujących inicjatywę wszczęcia postępowania. Wskazał, że art. 53a i art. 72a Prawa budowlanego zostały wprowadzone wraz z wejściem w życie ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). W uzasadnieniu projektu tej ustawy wskazano, że "przedmiotowa zmiana polega na dodaniu przepisu wskazującego, które postępowania przewidziane przepisami ustawy - Prawo budowlane są wszczynane z urzędu. Doprecyzowanie tej kwestii było konieczne ze względu na brak jednolitego orzecznictwa w tym zakresie oraz różne praktyki organów nadzoru budowlanego w przypadku wymienionych w przepisie postępowań." Tymi przepisami ustawodawca jednoznacznie przesądził, iż postępowania w sprawach określonych w art. 48 - 51, art. 62 ust. 3, art. 66 ust. 1, art. 67 ust. 1, art. 68 oraz art. 71a ust. 4 Prawa budowlanego wszczynane są wyłącznie z urzędu (por. wyrok WSA w Lublinie o sygn. akt H SA/Lu 906/21 z dnia 9 lutego 2022 r., wyrok WSA w Lublinie o sygn. akt II SA/Lu 840/22 z dnia 26 stycznia 2023 r.). Do tej pory kwestia ta zarówno w praktyce, jak również w orzecznictwie sądów administracyjnych nie była traktowana jednolicie. Obok poglądów o wyłącznej możliwości podejmowania postępowań z urzędu, występowały również odmienne – zakładające możliwość wszczynania przedmiotowych postępowań na wniosek. Ustawowa regulacja ma istotne znaczenie. Inna jest bowiem sytuacja prawna strony w postępowaniu wszczynanym z urzędu, a inna w przypadku podjęcia postępowania na wniosek. W tym drugim przypadku stronie przysługuje np. możliwość wycofania wniosku, które w postępowaniu wszczynanym z urzędu nie jest dopuszczalne, gdyż gospodarzem tego postępowania jest właściwy organ [por. Komentarz do art. 53a Prawa budowlanego (w:) Zygmunt Niewiadomski (red:) Prawo budowlane. Komentarz, wyd. C. H. Beck 2021]. LWINB stwierdził, że skoro postępowanie uregulowane w art. 48, art. 50 - 51 oraz art. 66 P.b. może zostać wszczęte wyłącznie z urzędu, to nie może ono zostać wszczęte na wniosek. W tym zakresie powołany wyżej przepis wyłącza ogólną zasadę wynikającą z treści art. 61 § 1 k.p.a., zgodnie z którym postępowanie wszczyna się na wniosek albo z urzędu. Jeżeli zatem do organu administracji wpłynie podanie zawierające wniosek dot. wszczęcia postępowania w jednej ze spraw wymienionych w art. 53a czy też art. 72a P.b., to podanie to należy traktować nie jako żądanie wszczęcia postępowania w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a., lecz jako skargę - wniosek w rozumieniu przepisów działu VIII k.p.a. Ewentualny wniosek o uruchomienie postępowania przez organ nadzoru budowlanego należy potraktować w kategoriach sygnału, który właściwy organ ma obowiązek zweryfikować. W tym znaczeniu wniosek nie będzie mógł stanowić "żądania wszczęcia postępowania," o którym mowa w art. 61 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zajęte w uchwale z 8 września 2025 r. o sygn. akt II OPS 2/25, że użycie przez ustawodawcę sformułowania, że wszczęcie postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a P.b. następuje z urzędu oznacza, że wyłączone jest zainicjowanie postępowania na wniosek (na żądanie osoby powołującej się na własny interes prawny). W związku z powyższym LWINB stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia 4 września 2025 r., uzupełniony pismem z dnia 16 października 2025 r., dotyczący wszczęcia postępowania administracyjnego nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a PINB w Tomaszowie Lubelskim w tej sytuacji zasadnie odmówił wszczęcia postępowania na jego wniosek. W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonego postępowania i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania zarzucił naruszenie: - art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 48-51, art. 53a oraz art. 66 P.b.; - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a.; - § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225); - błędne ustalenia stanu faktycznego - nieruchomość została nabyta w drodze spadku, a nie zakupu. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że organ bezpodstawnie przyjął, że skarżący zaakceptował tzw. "zastany stan zagospodarowania" poprzez zakup nieruchomości. W rzeczywistości nieruchomość została objęta w drodze dziedziczenia, co wyklucza możliwość przypisywania skarżącemu świadomej akceptacji stanu prawnego budynku. Wskazał, że lokalizacja okien w ścianie usytuowanej bezpośrednio w granicy wymaga szczegółowej analizy zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi. Zdaniem skarżącego orzecznictwo NSA wskazuje, że organ, który poweźmie informację o możliwym naruszeniu prawa budowlanego, ma obowiązek rozważyć wszczęcie postępowania z urzędu. Upływ czasu nie legalizuje naruszeń przepisów techniczno-budowlanych, a odmowa wszczęcia postępowania narusza zasadę praworządności i pozbawia stronę prawa do merytorycznego rozpoznania sprawy. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Sąd oddalił skargę, albowiem kwestionowane przez skarżącego postanowienie jest zgodne z prawem. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie odmowy wszczęcia na wniosek postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji okien w ścianie budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr ewid.[...] od strony działki nr ewid.[...] położonych w T. L.. W przedmiotowej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Przepis ten stwierdza, że jeśli skierowane do organu żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę, która nie jest stroną lub jeśli z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, wówczas organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. jest zatem możliwe przy zaistnieniu przeszkód o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Wyjaśnić należy, że zgodnie z aktualnym brzmieniem art. 53a ust. 1 P.b., dodanym do tej ustawy z dniem 19 września 2020 r. (na podstawie art. 1 pkt 42 lit. a ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw), postępowanie w niniejszej sprawie nie mogło być wszczęte na wniosek skarżącego. Obecnie, postępowania uregulowane w rozdziale 5a zatytułowanym "Postępowanie w sprawie rozpoczęcia i prowadzenia robót budowlanych z naruszeniem ustawy" (art. 48-art. 53a) wszczyna się bowiem wyłącznie z urzędu. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się rozbieżność, co do znaczenia wprowadzonego art. 53a ust. 1 i art. 72a P.b. W związku z powyższym w dniu 8 września 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów, w sprawie o sygn. akt II OPS 2/25, podjął uchwałę, w której stwierdził, że: 1) Z uwagi na treść art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.) nie jest dopuszczalne wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego na wniosek osoby, która żąda od organu nadzoru budowlanego podjęcia działań, powołując się na własny interes prawny. Postępowania w tych sprawach wszczyna się wyłącznie z urzędu; 2) Organ nadzoru budowlanego, do którego wpłynął wniosek (żądanie) wszczęcia jednego z postępowań, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a ustawy – Prawo budowlane, obowiązany jest do poinformowania wnioskodawcy, w drodze pisma o charakterze informacyjnym, o podjętych działaniach i zajętym stanowisku. Z art. 269 § 1-3 p.p.s.a. wynika moc ogólnie wiążąca zarówno uchwał abstrakcyjnych, jak i uchwał konkretnych. Istota owej mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki więc nie nastąpi zmiana tego stanowiska, sądy administracyjne powinny je respektować. W tym miejscu wskazać należy, że NSA w uzasadnieniu powołanej powyżej uchwały wyjaśnił, iż zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się z urzędu lub na wniosek strony. Jeśli z normy prawa materialnego nie wynika w sposób wyraźny forma wszczęcia postępowania, przyjmuje się, że w przypadkach, gdy przedmiotem postępowania ma być przyznanie uprawnienia, postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości, czyli jest wszczynane na wniosek, a jeśli przedmiotem postępowania jest nałożenie obowiązku, postępowanie jest wszczynane w oparciu o zasadę oficjalności, czyli z urzędu. NSA zauważył, odwołując się do doktryny i orzecznictwa, że ustawy regulujące względnie całościowy obszar regulacji administracyjnoprawnej, mogą zawierać odrębności proceduralne od przepisów procedury administracyjnej. Stosowanie tego rodzaju przepisów proceduralnych odbywa się zgodnie z regułą lex specialis derogat legi generali, rozumianą w taki sposób, że w pierwszej kolejności stosuje się przepisy procesowe szczególne zawarte w ustawie kompleksowej, a dopiero w dalszej kolejności (w zakresie, w jakim nie ma odrębnego uregulowania) stosuje się ogólną regulację proceduralną zawartą w przepisach k.p.a. W niektórych sytuacjach prawo materialnie wyraźnie wskazuje, z czyjej inicjatywy może nastąpić wszczęcie postępowania w określonej sprawie. Zdaniem NSA w składzie powiększonym procesowy przepis art. 61 § 1 k.p.a. powinien więc być interpretowany w bezpośrednim powiązaniu z przepisami materialnoprawnymi normującymi w sposób szczególny inicjatywę uruchomienia postępowania administracyjnego. Takimi przepisami szczególnymi są właśnie art. 53a ust. 1 i art. 72a P.b. Oba materialnoprawne przepisy nie konkretyzują więc tylko jednego ze sposobów wszczęcia postępowania, o którym mowa w art. 61 § 1 k.p.a. Gdyby przyjąć taką interpretację wskazanych przepisów, zgodnie z którą możliwe jest wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego również na wniosek podmiotu, który żąda od organu podjęcia działań powołując się na własny interes prawny, to dodanie przez ustawodawcę do tekstu ustawy tych przepisów byłoby nie tylko zbędne, ale wprost prowadziłoby do zanegowania zmiany stanu prawnego. Wystarczająca byłaby dotychczasowa regulacja procesowa z art. 61 § 1 k.p.a. zakładająca wszczęcie postępowania administracyjnego na żądanie strony lub z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale podkreślił także, że użycie przez ustawodawcę sformułowania, że wszczęcie postępowania w sprawach, o których mowa w art. 53a ust. 1 i art. 72a P.b. następuje z urzędu, oznacza, że wyłączone jest zainicjowanie postępowania na wniosek (na żądanie osoby powołującej się na własny interes prawny). Założeniem nowelizacji Prawa budowlanego było doprowadzenie do usunięcia dotychczasowych rozbieżności w odniesieniu do formy wszczęcia postępowania przez organ nadzoru budowlanego. Dodanie do tekstu Prawa budowlanego zarówno art. 53a ust. 1, ajk i art. 72a miało ostatecznie rozwiać wątpliwości i przesądzić, że postępowania administracyjne w tych sprawach inicjowane są tylko na zasadzie oficjalności. Skierowany do organu nadzoru budowlanego wniosek (żądanie) wszczęcia postępowania nie stanowi "żądania wszczęcia postępowania", o którym mowa w art. 61 § 1 k.p.a. Wniosek o wszczęcie postępowania z urzędu nie jest zaś wnioskiem, który inicjowałby jakieś odrębne postępowanie, którego złożenie obligowałoby organ do wydania postanowienia o odmowie jego wszczęcia. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. nie stwarza podstawy prawnej do wydania postanowienia odmownego z tej przyczyny, że wydając takie postanowienie organ byłby jedynym jego adresatem. Jeżeli jedyną formą zainicjowania danego rodzaju postępowania jest jego wszczęcie z urzędu, to żądanie wszczęcia takiego postępowania ze strony innego podmiotu, w tym osoby powołującej się na własny interes prawny, należy potraktować w kategorii źródła informacji, wymagającej weryfikacji przez właściwy organ co do zasadności przesłanek obligujących do prowadzenia tego postępowania. Chociaż skierowane do organu nadzoru budowlanego żądanie nie może zostać potraktowane jako prawnie skuteczna inicjatywa wszczęcia postępowania administracyjnego, to jednakże stanowi sygnalizację (wskazanie, impuls) do podjęcia wstępnych, przedprocesowych czynności zmierzających do ustalenia, czy doszło do naruszeń Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu. Wobec powyższego należy uznać, że choć zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w ww. uchwale, art. 61a § 1 k.p.a. nie stwarza podstawy do wydania postanowienia odmownego w sprawach, w których postępowanie wszczyna się z urzędu, to wydanie takiego postanowienia nie stanowi uchybienia procesowego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołuje ono bowiem pożądany skutek procesowy w postaci braku wszczęcia i prowadzenia postępowania, odpowiadający w istocie celowi preferowanego pisma informacyjnego. W powołanej powyżej uchwale, wyjaśniono bowiem, że formalny a nie merytoryczny charakter postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania oznacza, że organ administracji publicznej nie prowadzi postępowania administracyjnego. Na tym etapie postępowania, w fazie inicjatywnej, nie aktualizują się jeszcze ustawowe kompetencje organu do prowadzenia postępowania dowodowego, a jedynie do podjęcia czynności wyjaśniających poza formalnymi ramami procedury administracyjnej. Z tego względu wydanie postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. nie poprzedza gromadzenie dowodów, organ nie ustala stanu faktycznego, nie formułuje wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, lecz ogranicza się do stwierdzenia przesłanek formalnych uniemożliwiających podjęcie merytorycznego rozstrzygnięcia. Powyższe stanowisko wyrażone zostało w odniesieniu do postanowień wydawanych na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., jednakże nie ulega wątpliwości, że podobnie ocenić należy charakter pisma informacyjnego kierowanego do wnioskodawcy w sytuacji, gdy postępowanie wszczynane jest na zasadzie oficjalności (z urzędu). Nie było zatem podstaw, aby poddać merytorycznej ocenie zasadność podnoszonych przez skarżącego zarzutów. Z powyższych względów, wbrew twierdzeniom skargi, PINB w Tomaszowie Lubelskim nie mógł podjąć na wniosek skarżącego działań, których dotyczy norma prawna zamieszczona w art. 66 ust. 1 pkt 1 P.b. W tym bowiem zakresie zastosowanie znajduje powołany powyżej przepis art. 72a P.b., który jak już wyjaśniono, także jednoznacznie przewiduje, że postępowanie w sprawie wydania decyzji, o których mowa m.in. właśnie w art. 66 ust. 1 P.b. może być wszczęte wyłącznie z urzędu. W świetle przywołanej wyżej uchwały NSA z 8 września 2025 r., sygn. akt II OPS 2/25 nie można również czynić zarzutu PINB, który podjął w niniejszej sprawie czynności mające na celu ustalenie czy wskazane we wniosku skarżącego okoliczności mogą być kwalifikowane w ramach obrazy przepisów Prawa budowlanego. Tak bowiem, jak podkreślił NSA, chociaż skierowane do organu żądanie nie może zostać potraktowane jako prawnie skuteczna inicjatywa wszczęcia postępowania administracyjnego, to jednakże stanowi ono sygnalizację (wskazanie, impuls) do podjęcia wstępnych, przedprocesowych czynności zmierzających do ustalenia, czy doszło do naruszeń Prawa budowlanego w stopniu uzasadniającym wszczęcie postępowania z urzędu. Dodatkowo Sąd wskazuje, że NSA w powołanej uchwale w sposób kompleksowy i szczegółowy wyłuszczył możliwości obrony własnego interesu prawnego jednostki w ramach procedur określonych przez ustawodawcę w przypadku braku reakcji organu na skierowane do niego żądania usunięcia stanu naruszeń prawa budowlanego. Opieszałość bądź inne zaniedbania organu nadzoru w tym zakresie mogą stanowić przedmiot: 1. skargi w trybie skargowo-wnioskowym określonym w Dziale VIII K.p.a. (art. 227 i n.), 2. wniosku do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o spowodowanie podjęcia działań przez właściwy organ nadzoru budowlanego, 3. wystąpienia do prokuratora, któremu służy prawo zwrócenia się do właściwego organu administracji publicznej o wszczęcie postępowania w celu usunięcia stanu niezgodnego z prawem (art. 182 K.p.a), 4. wniosku do Rzecznika Praw Obywatelskich o podjęcie odpowiednich czynności, który po zbadaniu sprawy może zwrócić się do właściwego organu, na podstawie art. 14 pkt 6 ustawy z dnia 15 lipca 1987 r. o Rzeczniku Praw Obywatelskich (Dz. U. z 2024 r. poz. 1264), o wszczęcie postępowania administracyjnego. W świetle tego NSA uznało, że jednostka nie jest pozbawiona możliwości złożenia środka przeciwdziałającego brakowi reakcji lub opieszałości organu nadzoru budowlanego, a ochrona interesu prawnego jednostki powołującej się własny interes prawny może być realizowana w innych formach poza postępowaniem administracyjnym jurysdykcyjnym. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.