II SA/Lu 133/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz (sprawozdawca) Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 marca 2021 r. skargi kasacyjnej G. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 133/20, w sprawie ze skargi G. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości I. uchyla zaskarżony wyrok; II. uchyla decyzję Wojewody z dnia [...] r., znak: [...] oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] r., znak: [...]; III. zasądza od Wojewody na rzecz G. M. kwotę [...]([...]) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z [...] r., znak: [...], Wojewoda (dalej: Wojewoda), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: k.p.a.), po rozpoznaniu odwołań Z. G., W. W., S. M., G. M., M. M., A. M., A. M. (dalej także: wnioskodawcy) od decyzji Starosty L. (dalej: Starosta) z [...] r., znak: [...], w sprawie zwrotu nieruchomości, oznaczonej jako działka nr [...] o pow. 0,0276 ha (obr. 34, ark. 4), położonej w L. przy al. [...] – utrzymał w mocy tę decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzją Prezydenta Miasta L. (dalej: Prezydent) z [...] r., znak: [...] wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość stanowiącą własność S. W., oznaczoną jako działki nr [...] o pow. 0,0189 ha i nr [...] o pow. 0,0276 ha. Wywłaszczenia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa dokonano w oparciu o przepisy ustawy z 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. nr 10, poz. 64 ze zm.; dalej: u.z.t.w.n.). Celem wywłaszczenia opisanej nieruchomości była budowa [...] Wojewoda podkreślił, że z wnioskiem o zwrot niewykorzystanej na cel wywłaszczenia działki nr [...] wystąpili [...] r. wnioskodawcy. Postanowieniem Wojewody z [...] r. wyłączono Prezydenta od rozpoznania tej sprawy i wyznaczono w jego miejsce Starostę. Organ ten, w toku postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie zebrał obszerny materiał dowodowy i na jego podstawie stwierdził, że zgodnie z intencją wnioskodawcy wywłaszczenia Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w L. wywłaszczenie miało obejmować wyłącznie działkę nr [...], lecz na żądanie poprzedniczki prawnej wnioskodawców wywłaszczeniem objęto dodatkowo działkę nr [...]. Mając to na uwadze, Starosta odmówił zwrotu tej działki stwierdzając, że zwrot powyższej działki, "dowłaszczonej" na żądanie byłego właściciela, jest niemożliwy, gdyż teren objęty wywłaszczeniem na wniosek inwestora niewątpliwie został wykorzystany zgodnie z celem wywłaszczenia – znajduje się w granicach obecnej działki nr [...], stanowiącej ulicę – al. [...] w L.. W odwołaniu od tej decyzji wnioskodawcy zarzucili Staroście dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego i w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że do wywłaszczenia działki nr [...] doszło na skutek wniosku byłej właścicielki. Ich zdaniem materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, w tym pismo wyżej wymienionej z [...] r., nie daje podstaw do przyjęcia takiego stanowiska. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda podzielił stanowisko wyrażone przez Starostę. Z prawidłowych ustaleń tego organu wynika bowiem, że wywłaszczenie działki nr [...] nastąpiło na prośbę byłej właścicielki, gdyż pozostała po wywłaszczeniu powierzchnia nie nadawałaby się do samodzielnego i racjonalnego zagospodarowania, o czym świadczy nakaz rozbiórki zabudowań znajdujących się na tej działce. Niewątpliwie niezbędną do wywłaszczenia dla realizacji [...] była wnioskowana przez Miejski Zarząd Dróg i Mostów jedynie działka nr [...]. Fakt wykorzystania w całości działki nr [...] na cel wywłaszczenia niewątpliwie uniemożliwia zwrot "dowłaszczonej" działki nr [...], mimo iż nie została zagospodarowana pod omawianą Trasę. Nie zostały zatem spełnione przesłanki zwrotu nieruchomości, o jakich mowa w art. 136 ust. 3 i art. 137 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2018 r., poz. 2204 ze zm.; dalej: u.g.n.). Skargę na tę decyzję złożył G. M. zarzucając naruszenie: - art. art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, że wywłaszczenie działki nr [...] nastąpiło na prośbę S. W. jako byłej właścicielki, co potwierdzać ma jej pismo z [...] r., podczas gdy w dacie wywłaszczenia działka ta wchodziła w skład majątku wspólnego W. i S. małżonków W., a zatem do uznania pisma za wniosek o "dowłaszczenie" nieruchomości konieczna była zgoda W. W. (zgodnie z art. 37 § 2 i 4 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego), która nie została przez niego wyrażona; - art. art. 7, 8, 10 § 1 i 77 k.p.a., poprzez wydanie decyzji bez wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą i bez poczynienia w sprawie dokładnych ustaleń faktycznych, w tym brak zbadania prawidłowości przeprowadzenia postępowania wywłaszczeniowego, w ramach którego została wydana decyzja wywłaszczeniowa z [...] r. dotycząca nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego S. i W. małżonków W., bez udziału W. W., czym pozbawiono go prawa do uczestniczenia w postępowaniu i wydano decyzję o wywłaszczeniu bez jego zgody; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 64 ust. 1 i 2 i art. 21 ust. 2 Konstytucji, poprzez nieuzasadnione utrzymanie w mocy decyzji Starosty; - art. 5 ust. 3 u.z.t.w.n., poprzez błędne uznanie, że do wywłaszczenia działki nr [...] doszło na skutek złożenia przez byłą właścicielkę wniosku o "dowłaszczenie"; - art. 136 ust. 3 i 137 ust. 1 w zw. z 142 u.g.n., poprzez odmowę zwrotu na rzecz wnioskodawców działki nr [...], która nie została wykorzystana na cel wywłaszczenia. Ponadto w piśmie procesowym skarżący podkreślił, że stanowisko organów, jakoby celem wywłaszczenia na rzecz Skarbu Państwa miała być tylko działka nr [...] jest daleko idącą nadinterpretacją, która wykracza poza fakty wynikające z dokumentów znajdujących się w aktach. Wynika to z tego, że pismo S. W. z [...] r. należy traktować jako ponaglenie organu do załatwienia sprawy związanej z wywłaszczeniem nieruchomości i wypłatą należnego odszkodowania z tego tytułu, a nie jako wniosek o "dowłaszczenie" działki nr [...]. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o orzeczenie zwrotu omawianej działki nr [...] w L.. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z 28 października 2020 r., sygn. akt II SA/Lu 133/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), podkreślając, że ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji miały oparcie w prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, co uzasadniało odmowę zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w L.. Od tego wyroku skargę kasacyjną wniósł G. M., zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie: 1) naruszenie art. 183 § 2 pkt 2 w zw. z art. 25 § 1 w zw. z art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., co prowadziło do nieważności postępowania poprzez wydanie orzeczenia pomimo utraty zdolności sądowej przez uczestniczkę Z. G., wskutek jej śmierci [...] r. i wystąpienia okoliczności powodującej zawieszenie postępowania z urzędu do czasu zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłej; 2) art. 5 ust. 3 u.z.t.w.n. poprzez błędne zastosowanie i niedostrzeżenie, że działka nr [...] położona w L. (obecnie przy Al. [...], obręb [...], arkusz [...]), należąca uprzednio do S. W., będąca częścią działki nr [...] nie została – jak twierdzą organy – "dowłaszczona" na wniosek tej osoby jako nieruchomość nienadająca się do dalszego racjonalnego korzystania w dotychczasowy sposób, wskutek wywłaszczenia działki nr [...], w sytuacji gdy nie składała ona takiego wniosku (nie musiała go składać), gdyż z decyzji wywłaszczeniowej z [...] r. jednoznacznie wynika, że wywłaszczeniu na cel wskazany w tej decyzji podlegała cała działka nr [...], składająca się z działki nr [...] i z działki nr [...] o łącznej pow. 465 m2; 3) art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niezastosowanie i uznanie za prawidłowe stanowiska organów, że działka nr [...] nie podlega zwrotowi, choć zgodnie z decyzją wywłaszczeniową, działka ta – jako część działki nr [...] – została wywłaszczona na cel publiczny, a cel ten do chwili obecnej nie został zrealizowany, co oznacza, że działka nr [...] winna być zwrócona wnioskodawcom; 4) art. 1 i art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo że decyzje organów obu instancji zostały wydane bez zebrania i bez rozważenia całego materiału dowodowego; 5) art. 134 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a. wskutek tego, że Sąd nie będąc związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą skargą nie wyszedł poza ich granice i nie zobowiązał organu do uzupełnienia akt sprawy poprzez złożenie brakujących dokumentów z akt postępowania wywłaszczeniowego, co pozwoliłoby ustalić, czy działka nr [...] została "dowłaszczona" na wniosek byłej właścicielki; 6) art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art 106 § 3 p.p.s.a przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie zobowiązał organu do przedstawienia kompletnej dokumentacji wywłaszczeniowej, w sytuacji gdy z pełnej dokumentacji akt wywłaszczeniowych wynika, że pismo S. W. z [...] r. stanowi wniosek o ostateczne załatwienie sprawy związanej z wywłaszczeniem działki nr [...], ark. [...] o pow. [...] m2, położonej przy dawnej ul [...] w L., której była właścicielem zgodnie z aktem notarialnym Rep. Nr [...], (KW nr [...]), a która znajdowała się w obrębie planowanej inwestycji, to jest budowy [...] i pismo to nie dotyczy działki nr [...]; 7) art. 3 § 1 i art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 80 k.p.a. w zw. z art 106 § 3 p.p.s.a przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie i nie dostrzegł, że wskazany w decyzji wywłaszczeniowej akt własności działek nr [...] i nr [...] – akt notarialny Rep. Nr. [...], sporządzony [...] października 1948 r. w rzeczywistości dotyczy nabycia przez S. W. prawa własności działki nr [...], arkusz [...], położonej przy ul. [...] w L., a nie wywłaszczonych działek nr [...] i nr [...]. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie przez Sąd – w ramach autokontroli – nieważności postępowania w sprawie, z uwagi na wydanie orzeczenia w stosunku do osoby nieżyjącej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów załączonych do skargi kasacyjnej. Jednocześnie wyjaśnił, że wcześniejsze złożenie powyższych dokumentów nie było możliwe z uwagi na ograniczenia w dostępie do akt archiwalnych, co wynikało z panujących obostrzeń sanitarnych związanych z zapobieganiem rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej wywołanej wirusem SARS-CoV-2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie, rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie wystąpiły obie wskazane wyżej przesłanki, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku oraz – na skutek ponownego rozpoznania sprawy – uchylenie decyzji Wojewody z [...] [...] r., znak: [...] oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty z [...] [...] r., znak: [...] Po pierwsze, jak trafnie zarzuciła strona skarżąca, w rozpoznawanej sprawie zachodziła przesłanka nieważności postępowania określona art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. W dniu [...] [...] r., a więc [...] dni przed wydaniem wyroku, zmarła uczestniczka Z. G., co potwierdza znajdujący się w aktach sądowych sprawy odpis skrócony aktu zgonu (k. 247). Osoba ta, wskutek śmierci, utraciła zdolność sądową (art. 25 § 1 p.p.s.a.), co obligowało Sąd do zawieszenia z urzędu postępowania sądowego do czasu zgłoszenia się lub wskazania następców prawnych zmarłej uczestniczki (art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jakkolwiek Sąd nie został powiadomiony przez żadną ze stron bądź uczestników o tym fakcie przed datą wyroku, to okoliczność ta nie może mieć istotnego znaczenia w sprawie, gdyż skierowanie rozstrzygnięcia do osoby nieżyjącej wywołuje konieczność jego wyeliminowania z obrotu prawnego z przyczyny, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (zob. wyrok NSA z 11 marca 2020 r., II FSK 892/18). Zauważyć przy tym należy, że w związku z powziętą informacją o śmierci Z. G., zarządzeniem z [...] r. Sąd zwrócił się do jej synów: L. G., R. G. i P. G. o wskazanie następców prawnych zmarłej. [...] [...] r. złożyli oni kopie dwóch aktów poświadczenia dziedziczenia z [...] [...] r., potwierdzających, że spadkobiercami zmarłej uczestniczki są: mąż A. G. oraz synowie L. G., R. G. i P. G., zaś spadkobiercami A. G. (zmarłego [...] r.) są synowie L. G., R. G. i P. G.. Mając powyższe na względzie Sąd prawomocnym postanowieniem z 4 lutego 2021 r. orzekł o zawieszeniu postępowanie – na podstawie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz o jego podjęciu – na podstawie art. 128 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – z udziałem spadkobierców zmarłej uczestniczki. Po drugie, zdaniem Sądu, oczywiście usprawiedliwione okazały się podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty wskazujące na brak dostrzeżenia przez Sąd z urzędu, do czego Sąd był zobowiązany na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a., że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., to jest bez zebrania i rozważenia całego materiału dowodowego. W świetle tych przepisów organy obowiązane były dokładnie wyjaśnić stan faktyczny niniejszej sprawy, co wiązało się z obowiązkiem zgromadzenia całego materiału dowodowego. Tymczasem organy obu instancji, czego nie dostrzegł z urzędu Sąd, wydały decyzje w oparciu jedynie o część dostępnej dokumentacji. Mianowicie skarżący dołączył do skargi kasacyjnej szereg dokumentów nieuwzględnionych w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, to jest: pełną dokumentację akt postępowania wywłaszczeniowego (60 kart), na podstawie których decyzją Prezydenta z [...] r., znak: [...], wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa nieruchomość stanowiącą własność S. L. W., oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 189 m2 oraz działka nr [...] o pow. 276 m2 z przeznaczeniem na budowę [...]. Skarżący złożył również wykaz działek objętych opisaną decyzją wywłaszczeniową, mapę przedstawiającą przebieg budowy trasy [...] zgodnie z decyzją wywłaszczeniową w obrębie ulic [...] i [...] w L., wypis aktu notarialnego Rep. Nr [...]/[...] (stan hipoteczny nr [...]) z [...] r. oraz wydruk Księgi Wieczystej [...], działki nr [...], ark. [...], położonej w L. przy Al. [...] (dawnej ul. [...]). Zdaniem Sądu, brak zgromadzenia przez organy administracji wskazanych wyżej dowodów, w tym zwłaszcza niedołączenie do akt administracyjnych sprawy całości dokumentacji obrazującej przebieg postępowania wywłaszczeniowego oraz brak dokonania przez te organy oceny tych dowodów w łączności z pozostałymi dowodami znajdującymi się w aktach administracyjnych sprawy, uzasadnia trafność zarzutów strony skarżącej wskazujących na wadliwe rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Wskutek tego uchybienia niewątpliwie jako prawnie wadliwe ocenić należy stanowisko organów, że działka nr [...] należąca do S. W. została na jej wniosek "dowłaszczona" jako nieruchomość nienadająca się do dalszego korzystania przez nią. Stanowisko to jest co najmniej przedwczesne. Tym samym uznać należało, że organy obu instancji nie wyjaśniły wyczerpująco, to jest zgodnie z wymogami art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., kluczowej w tej sprawie okoliczności, przesądzającej o prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. W związku z tym organy te nie miały podstaw do zastosowania przywołanych w swych decyzjach przepisów prawa materialnego. Dopiero bowiem niebudzące wątpliwości wyjaśnienie opisanej wyżej okoliczności pozwoliłoby organom na prawidłowe rozpoznanie i rozstrzygnięcie niniejszej sprawy co do jej istoty. Zarazem Sąd nie przesądza, że treść powyższych dokumentów, które Sąd dopuścił jako dowody na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., uzasadnia twierdzenia strony skarżącej co do tego, że wywłaszczeniu na cel wskazany w opisanej decyzji podlegała cała działka nr [...], składająca się zarówno z działki nr [...], jak i z działki nr [...], a zatem ta ostatnia działka, wobec niezrealizowania na niej celu wywłaszczenia, podlegać winna zwrotowi na rzecz wnioskodawców, na podstawie art. 136 ust. 3 w zw. z art. 137 ust. 1 u.g.n. W szczególności podkreślenia wymaga, że w opisanych wyżej okolicznościach Sąd nie był uprawniony do oceny zasadności argumentacji strony skarżącej, jakoby analiza pełnej dokumentacji wywłaszczeniowej prowadziła do konkluzji, że pismo S. W. z [...] r. kierowane do Miejskiego Zarządu Dróg i Mostów w L. nie stanowiło wniosku o "dowłaszczenie" działki nr [...]. Sąd nie był również zobowiązany do oceny twierdzeń, iż pismo to nie dotyczyło działki nr [...] (składającej się z działki nr [...] i działki nr [...]), lecz dotyczyło innej działki, będącej także własnością S. W.. Wynika to z tego, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę ani inne sądy administracyjne nie dokonują ustaleń faktycznych, a jedynie zobowiązane są do kontroli podjętych przez organy administracji publicznej aktów (czynności) pod względem ich zgodności z obowiązującym prawem. Kontrola ta polega przede wszystkim na badaniu, czy przeprowadzone przez te organy postępowanie wyjaśniające nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz czy ustalony przez organy w sprawie stan faktyczny odpowiada rzeczywistości. Potwierdza to treść art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), który stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kryterium tej kontroli jest zgodność z prawem. Inaczej mówiąc sądy administracyjne nie są uprawnione do zastępowania bądź wyręczania organów administracji publicznej w realizacji obowiązków, o których mowa w art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Na podstawie tych przepisów to organy administracji, a nie sądy administracyjne, są zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania i oceny pełnego materiału dowodowego. Sąd nie dokonuje więc ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, a tylko bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których akty (czynności) zostały zaskarżone do sądu, zostały przeprowadzone w sposób odpowiadający prawu (zob. przykładowo wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r., II FSK 72/06 oraz uchwała pełnego składu NSA z 26 października 2009 r., I OPS 10/09). W konsekwencji powyższego, dopiero po dokonaniu przez organy administracji władczej konkretyzacji norm prawa administracyjnego procesowego i materialnego, z uwzględnieniem pełnego materiału dowodowego niniejszej sprawy, Sąd – rozpoznając sprawę na skutek wniesionej doń skargi – byłby upoważniony do zweryfikowania zasadności twierdzeń strony skarżącej co do wadliwej oceny dowodów przez organy i błędnego przyjęcia, że poprzednia właścicielka działki nr [...] (składającej się z działki nr [...] i działki nr [...]) zwróciła się do właściwego podmiotu publicznego o "dowłaszczenie" działki nr [...]. Ocena tej okoliczności przez Sąd jest na obecnym etapie postępowania przedwczesna. Mając powyższe na uwadze, to jest ze względu na charakter uchybień popełnionych przez organy administracji, Sąd nie był uprawniony do oceny zasadności pozostałych zarzutów strony skarżącej podniesionych w toku postępowania sądowego. Sprawa wymaga bowiem ponownego rozpoznania przez organy administracji, w celu usunięcia wskazanych wyżej naruszeń prawa. Organy te, w myśl art. 153 p.p.s.a., zobowiązane będą do zgromadzenia całokształtu materiału dowodowego i dokonania jego wszechstronnej oceny, a następnie wydania stosownego rozstrzygnięcia, które będzie podlegało ewentualnej kontroli Sądu na zasadach ogólnych. Z tych wszystkich względów i na podstawie art. 179a oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Zwrot kosztów objął: wpis od skargi w kwocie 200 zł, wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, wynagrodzenie profesjonalnych pełnomocników strony skarżącej w kwocie stawek minimalnych, to jest 480 zł (w postępowaniu pierwszej instancji) i 360 zł (w drugiej instancji) oraz opłaty skarbowe od udzielonych pełnomocnictw (34 zł).