II SA/Lu 1259/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Jarosław Harczuk po rozpoznaniu w dniu 4 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. G. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Inne z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie o przyznanie prawa pomocy.

Stosownie do art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. K. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Inne utrzymującą w mocy decyzję [...] w L. uchylającą decyzję własną o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz cofającą uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie w całości od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. d p.p.s.a. nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Skarżona decyzja zalicza się zaś do wydanej w sprawie ze stosunków pracy i stosunków służbowych. Dotyczy bowiem sprawy o charakterze bytowym związanej z pomocą w uzyskaniu mieszkania w miejscu pełnienia służby (art. 88 ust. 1 i art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji – tekst jednolity: Dz.U. z 2017, poz. 2067 ze zm.). Wynika zatem ze stosunku pracy i pełnieniem służby w miejscowości, w której funkcjonariusz nie ma mieszkania. Skarżący jest więc w niniejszej sprawie zwolniony od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Tym samym ocena tego, czy zasadnym jest przyznanie mu prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędna. Z tych powodów referendarz sądowy działając na podstawie art. 249a p.p.s.a. orzekł jak na wstępie postanowienia. Odstępując od wezwania skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie druku PPF wprowadzonego paragrafem pierwszym punktem pierwszym rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.) referendarz sądowy kierował się tym, że wniosek skarżącego, z przyczyn wyżej wymienionych, nie może być poddany merytorycznej ocenie. Wypełniony druk PPF stanowi zaś środek dowodowy istotny przy merytorycznej ocenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zatem brak wypełnionego druku PPF pozostaje bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia, co czyni zasadnym odstąpienie od wezwania skarżącego do wypełnienia druku PPF.