II SA/Lu 1248/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie przed Sądem w dniu 13 lutego 2018 r. profesjonalny pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik strony nie wskazał jednak żadnych okoliczności uzasadniających uwzględnienie tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zasadny. W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że instytucja wstrzymania wykonania aktu organu administracyjnego zapewnia stronie ochronę jej praw, a zatem to na niej spoczywa obowiązek wykazania, że wykonanie przez organ aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności świadczących, że w odniesieniu do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania aktu wydanego w granicach sprawy jest zasadne. W orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie wskazuje się, że przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Natomiast za trudne do odwrócenia skutki uznaje się takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (M. Jagielska, A. Wiktorowska, P. Wajda, w: R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 364 i n. wraz z powołanym orzecznictwem). Wskazać trzeba, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie stanowiskiem, samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Niewątpliwie bowiem, po to, by Sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, strona skarżąca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności świadczących o zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zauważyć należy, że profesjonalny pełnomocnik skarżącego, wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uzasadnił w żaden sposób tego wniosku, nie powołał żadnych okoliczności wskazujących na wiążące się z wykonaniem decyzji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów, wobec niespełnienia warunków z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w postanowieniu.