II SA/Lu 1194/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania urządzenia reklamowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.

W dniu 2 listopada 2016 r. (data nadania – k. 8) A. R. - reprezentowana przez matkę H. T.-R. - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję ostateczną Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie wybudowania urządzenia reklamowego. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 6 grudnia 2016 r. pełnomocniczka skarżącej została wezwana do uiszczenia wpisu od złożonej skargi w kwocie 500 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis tego zarządzenia doręczono H. T.-R. prawidłowo w dniu 30 grudnia 2016 r. (potwierdzenie odbioru – k. 16). W trakcie biegu terminu do uiszczenia wpisu H. T.-R. złożyła w imieniu swojej córki A. R. wniosek o przyznanie skarżącej prawa pomocy. W nadesłanym następnie na wezwanie Sądu wypełnionym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy symbol "PPF", pełnomocniczka skarżącej sprecyzowała to żądanie wskazując, że wnosi o zwolnienie jej mocodawczyni w całości od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił przyznania skarżącej prawa pomocy. Strona skarżąca z zachowaniem ustawowego złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia. Po rozpoznaniu sprzeciwu Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 29 marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego. Wobec powyższego Sąd w dniu 5 kwietnia 2017 r. ponownie skierował do pełnomocniczki skarżącej wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono H. T.-R. prawidłowo w dniu 22 kwietnia 2017 r. (potwierdzenie odbioru – k. 50). Pomimo upływu ponownie wyznaczonego terminu do uiszczenia wpisu od skargi strona skarżąca dotychczas nie wykonała tego obowiązku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 219 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", opłatę sądową należy uiścić przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. W świetle postanowień art. 230 § 1–2 p.p.s.a. pismem, od którego istnieje obowiązek uiszczenia opłaty jest m.in. skarga. Stosownie do treści art. 220 § 1 zdanie 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie zaś z treścią § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W niniejszej sprawie wniosek skarżącej A. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych spotkał się z odmową starszego referendarza sądowego orzeczoną postanowieniem z dnia 20 lutego 2017 r., które wraz z utrzymaniem go w mocy postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 29 marca 2017 r. uzyskało przymiot prawomocności. Skarżąca została wobec tego ponownie wezwana do uiszczenia wpisu od skargi – wezwanie w tym przedmiocie doręczono prawidłowo jej pełnomocniczce w dniu 22 kwietnia 2017 r. Ostateczny termin do uiszczenia przez stronę skarżącą wpisu od skargi upływał zatem w dniu 29 kwietnia 2017 r. A. R., pomimo upływu tego terminu, dotychczas nie uiściła jednak należnej kwoty, co uniemożliwia nadanie jej skardze dalszego biegu i obliguje Sąd do odrzucenia skargi stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.