II SA/Lu 1001/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Grymuza po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. M. na postanowienie Burmistrza Włodawy z dnia 15 września 2021 r., znak: IR.6831.9.2021.EB w przedmiocie negatywnego zaopiniowania podziału nieruchomości postanawia: odrzucić skargę.

W dniu 31 grudnia 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga Z. M. (dalej także jako: skarżący). Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2021 r. Przewodniczący Wydziału zobowiązał skarżącego do jednoznacznego wskazania przedmiotu skargi tj. do wskazania, czy przedmiotem skargi jest a) postanowienie Burmistrza Włodawy (dalej także jako: Burmistrz) z dnia 15 września 2021 r., znak: IR.6831.9.2021.EB w przedmiocie negatywnego zaopiniowania podziału nieruchomości, czy b) postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie (dalej także jako: SKO) z dnia 8 listopada 2021 r., znak: SKO.II.41/1137/GN/2021 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący został pouczony, że odpowiedzi na wezwanie należy udzielić w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem przyjęcia przez Sąd, że przedmiotem skargi jest postanowienie Burmistrza Włodawy z 15 września 2021 r. (zarządzenie – k. 1, wykonano w dniu 5 stycznia 2022 r. – k. 19). Skarżący odebrał zarządzenie w dniu 14 stycznia 2022 r. (k. 23). Pismem z dnia 17 stycznia 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżący doprecyzował, że przedmiotem jego skargi jest "postanowienie negatywne Burmistrza Włodawy z 15 września 2021 r., znak: IR.6831.9.2021.EB)", kolejno wskazując na lit. a powyższego zarządzenia (pismo – k. 24). W dniu 4 marca 2022 r. (data stempla pocztowego) skarżący wskazał, że "anuluje swoje pismo z dnia 17 stycznia 2022 r., skierowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, Wydział II, w którym mylnie skierował skargę na I instancję." Kolejno podał, że wnosi skargę na postanowienie SKO w przedmiocie utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia (pismo – k. 62). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 127 § 1-2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735, dalej jako: k.p.a.) od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325, dalej jako: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Nie budzi wątpliwości, że niedopuszczalność skargi skutkująca jej odrzuceniem, zachodzi w sytuacji, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (art. 58 pkt 6 p.p.s.a.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy podkreślić, że skarżącemu od postanowienia Burmistrza przysługiwało zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie, o czym został prawidłowo pouczony przez organ (k. 96, 95 akt organu I inst.). W toku postępowania sądowoadministracyjnego Sąd wezwał skarżącego do jednoznacznego wskazania przedmiotu skargi. Wprawdzie już w samej skardze wprost oznaczono, że wnoszona jest ona na postanowienie Burmistrza Włodawy z dnia 15 września 2021 r., to jednak w sytuacji, gdy w skardze jednocześnie obok żądania anulowania postanowienia Burmistrza Włodawy z dnia 15 września 2021 r. domagano się także anulowania S.K.O. Chełm z dnia 25 sierpnia 2020 r., pewne wątpliwości budziło, które z rozstrzygnięć organów poszczególnych instancji zostało w istocie zaskarżone wniesioną skargą. Podkreślić przy tym należy, że przywołane w skardze postanowienie SKO z dnia 25 sierpnia 2020 r. nie było orzeczeniem merytorycznie rozstrzygającym w sprawie, lecz jedynie postanowieniem stwierdzającym uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Z uwagi na powyższe braki formalne skargi w zakresie oznaczenia przedmiotu zaskarżenia wezwano skarżącego zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2021 r. do usunięcia tych braków. W odpowiedzi na to wezwanie skarżący w sposób niebudzący wątpliwości w piśmie z dnia 17 stycznia 2022 r. wskazał, że wnosi skargę na postanowienie Burmistrza z dnia 15 września 2021 r., znak IR.6831.9.2021.EB, wskazując lit. a zarządzenia Przewodniczącego Wydziału. Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę na postanowienie organu I instancji bez wyczerpania środków zaskarżenia. W związku z powyższym skarga jest niedopuszczalna, a jako taka podlega odrzuceniu. Zaskarżeniu do Sądu podlegają bowiem tylko rozstrzygnięcia organu drugiej instancji, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania. Sąd miał w polu widzenia pismo skarżącego z dnia 4 marca 2022 r., jednakże nie wywołuje ono zamierzonych skutków prawnych. Skarżący w wyznaczonym przez Sąd terminie doprecyzował, że wnosi skargę na postanowienie Burmistrza. Termin na uzupełnienie powyższego braku skargi upłynął z końcem dnia 21 stycznia 2022 r., co oznacza, że po tym terminie uzupełniania braków skargi nie było dopuszczalne. Pismo skarżącego z dnia 4 marca 2022 r. nie może zostać potraktowane jako wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 grudnia 2021 r., nie tylko dlatego że zostało wniesione z uchybieniem terminu, lecz również z tego względu, że nie wskazuje jako przedmiotu zaskarżenia jednego z dwóch alternatywnie wskazanych w zarządzeniu orzeczeń. Skarżący został pouczony, że w przypadku niewykonania w terminie zarządzenia jego pismo zostanie potraktowana jako skarga na postanowienie Burmistrza. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.