II SA/Łd 995/17

Dnia 25 kwietnia 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędzia WSA Renata Kubot - Szustowska Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 roku sprawy ze skargi K. O. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. przyznać i nakazać wypłacić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokat A. R.-T. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. LS

Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...], nr [...], po rozpatrzeniu zażalenia K. O., utrzymał w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia [...], nr [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki. Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący: Starosta [...] decyzją z dnia [...], nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. i P. O. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z zewnętrzną instalacją energetyczną na działce nr ewid. 186/2 położonej przy ul. A w Z. Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] sprostował oczywistą omyłkę pisarską w dacie wydania decyzji Starosty [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę – z [...] na [...]. Kwestionując powyższe postanowienie zażalenie wniósł K. O. podnosząc, że decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana dniu [...], bez zapewnienia skarżącemu możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym sprawy i odniesienia się do niego, a nie w dniu [...]. Na dowód swoich twierdzeń skarżący załączył fotografię adresowanej do niego koperty pochodzącej ze Starostwa Powiatowego ze [...], z widniejącą na niej datą stempla pocztowego [...] oraz numerem przesyłki. Autor zażalenia wniósł o uchylenie kwestionowanego postanowienia. Starosta [...] pismem z dnia [...] ustosunkował się do zarzutów skarżącego wskazując, że fotografia załączona przez autora zażalenia przedstawia kopertę, w której doręczono mu odpowiedź na jego pismo z dnia [...], a nie decyzję skorygowaną zaskarżonym postanowieniem. Decyzję doręczono autorowi zażalenia dnia [...]. Na dowód przytoczonych okoliczności organ załączył wyciągi z pocztowej książki nadawczej za dnia 28 czerwca, 5 i 31 lipca 2017 roku, a także poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię kart rejestru decyzji odnoszących się do dni [...] i [...]. Wojewoda [...], przywołanym na wstępie postanowieniem, po rozpoznaniu zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, iż z przedłożonych przez organ pierwszej instancji dokumentów (wypisów z pocztowej książki nadawczej i dziennika decyzji, a także ze zwrotnych potwierdzeń odbioru korespondencji wystawionych przez Pocztę Polską znajdujących się w aktach sprawy) wynika, że decyzja o pozwoleniu na budowę skorygowana zaskarżonym postanowieniem, została wydana dnia [...] i opatrzona błędną datą [...]. Decyzję tę wysłano autorowi zażalenia przesyłką poleconą z dnia 31 lipca 2017 roku, która została doręczona dnia 4 sierpnia 2017 roku. Na fotografii koperty przedłożonej przez skarżącego widoczny jest numer przesyłki: [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy wynika, że ten numer nadany został korespondencji skierowanej do autora zażalenia dnia 27 czerwca 2017 roku – odpowiedź na pismo z dnia [...]. Nie jest to więc koperta, w której autorowi zażalenia przesłano decyzję o pozwoleniu na budowę. Podsumowując, po wnikliwej analizie akt sprawy, organ odwoławczy ustalił, że nie potwierdzają one twierdzeń zażalenia, iż decyzja została wydana dnia [...] i wysłana mu przez organ tego samego dnia. Decyzja ta została wprawdzie początkowo opatrzona datą [...], ale z pozostałych akt sprawy oraz z dokumentów dostarczonych przez organ pierwszej instancji wynika, że w rzeczywistości decyzja ta zapadła [...], a umieszczenie w decyzji daty [...] istotnie stanowiło oczywistą omyłkę pisarską. Tym samym zarzuty autora zażalenia – w ocenie Wojewody – nie znajdują uzasadnienia. W skardze na powyższe postanowienie K. O. zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych o naruszenie zasad ogólnych, czyli art. 7 i art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257 ze zm., dalej jako: "K.p.a."). W ocenie autora skargi, decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu [...], a nie [...], bowiem została do skarżącego wysłana w dniu 30 czerwca 2017 roku, a doręczona mu w dniu 14 lipca 2017 roku. Inwestorzy zostali zobowiązani do uzupełnienia projektu budowlanego do dnia 18 lipca 2017 roku. Skarżący nie otrzymał zawiadomienia w trybie art. 10 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. W piśmie z dnia [...] organ wskazał, iż decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, uchylił w całości decyzję o pozwoleniu na budowę i poprzedzające ją postanowienia Nr [...] z dnia [...] oraz Nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1369 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Przy tym określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeśli w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których przestanie istnieć sprawa sądowoadministracyjna i wydanie wyroku stanie się zbędne lub niedopuszczalne. Na gruncie tego przepisu chodzi o zdarzenia będące przeszkodami o charakterze trwałym, powodującymi niemożność lub niecelowość dalszego prowadzenia postępowania. Postępowanie sądowe może stać się bezprzedmiotowe z różnych przyczyn, do których należy zaliczyć przykładowo wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji (postanowienia) przez organ, który wydał tę decyzję w ramach tzw. samokontroli (art. 54 § 3 P.p.s.a.), wygaśnięcie decyzji (postanowienia), będącej przedmiotem skargi albo wygaśnięcie decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji, bądź ziszczenie się skutku tejże decyzji (postanowienia) (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2004, s. 235; T. Woś, H. Knysiak, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 495 oraz wyrok NSA z dnia 25 października 2005 roku, sygn. akt II OSK 85/05, dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie Wojewody [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty [...] w sprawie sprostowania oczywistej omyłki w decyzji o pozwoleniu na budowę. Z informacji przekazanych przez organ wynika, iż tenże decyzją z dnia [...], nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, uchylił w całości decyzję o pozwoleniu na budowę i poprzedzające ją postanowienia Nr [...] z dnia [...] oraz Nr [...] z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Konsekwencją wydania w dniu [...] przez Wojewodę decyzji jest to, iż decyzja o pozwoleniu na budowę (sprostowana kontestowanym postanowieniem) nie funkcjonuje już w obrocie prawnym. W tak ustalony stanie faktycznym Sąd uznał, że rozstrzyganie o legalności sprostowania oczywistej omyłki w decyzji o pozwoleniu na budowę, która została wyeliminowana z obrotu prawnego, stało się zbędne. Z akt sprawy wynika bowiem, że sprostowana decyzja o pozwoleniu na budowę utraciła moc obowiązującą. Z tych też powodów Sąd stanął na stanowisku, że postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, zatem – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – podlega ono umorzeniu, o czym Sąd orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi w osobie adwokata orzeczono, jak w punkcie drugim postanowienia, na mocy art. 250 P.p.s.a. oraz § 3, § 4 ust. 3 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 roku, poz. 1714 ze zm.). M.K.