II SA/Łd 969/18

Dnia 7 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.) Sędzia WSA Jolanta Rosińska Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 roku sprawy ze skargi A. G. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych związanych z budową tarasu 1. oddala skargę; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi M. D. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A 257a lokal [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych, powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. Lp/

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm. – dalej jako: k.p.a.) po rozpoznaniu zażalenia A. G., uchylił zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., w części dotyczącej określenia terminu wykonania obowiązku i określił nowy termin na dzień 30 listopada 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. w części merytorycznej dotyczącej nakazania A. G. wstrzymania robót budowlanych i przedłożenia określonych dokumentów. Z ustalonego na potrzeby sprawy stanu faktycznego wynika, iż w dniu 11 lipca 2017 r. do PINB w Ł. wpłynął wniosek H. i M. R. zam. w Ł. przy ul. A 20A o sprawdzenie legalności budowy tarasu w granicy nieruchomości zlokalizowanej w Ł. przy ul. A 20. Organ I instancji przeprowadził oględziny na wskazanej nieruchomości stwierdzając, że "przy budynku mieszkalnym od strony ogródka istnieją schody wejściowe do budynku. Budynek i działka uległy podziałowi w 2009 roku. W czasie przed podziałem schody były z dwustronnymi stopniami umieszczonymi wzdłuż ściany zewnętrznej budynku. Część stopni znajdująca się po stronie sąsiada została rozebrana w czasie budowy ogrodzenia pomiędzy działkami przez Panią G. w 2009 roku. Obecnie w czerwcu 2017 został nadbudowany fragment murku okalającego schody zamiast balustrady oraz ułożone płyty betonowe tarasowe. Ściana od strony sąsiadów jest od poziomu gruntu. Schody nie zostały powiększone, ich wymiary są takie jak pierwotnie istniały. Zostały tylko wyremontowane i naprawione. Wymiary nie zmienione po stronie działki przy ul. A 20. Nie jest to budowa nowego tarasu tylko naprawa schodów". Obecny podczas czynności kontrolnych M. R. oświadczył, że schody zostały przebudowane na taras w czerwcu - lipcu 2017 r., nadto, iż "poziom tarasu został podniesiony - płyty podestu jest wyższy o około 40-50cm". Ze szkicu sytuacyjnego wynika, że taras ma wymiary 2,46 x 3,13 m, wysokość murku okalającego taras wynosi 1,57 m od poziomu gruntu, natomiast wysokość balustrady od poziomu posadzki wynosi 0,63 m. Z tarasu na zewnątrz prowadzi 5 stopni schodów o szerokości 31,5 cm. Przy piśmie z dnia 8 sierpnia 2017 r. H. R. przekazała do organu między innymi zdjęcia przedstawiające schody zewnętrzne przed przebudową oraz kopie rysunków inwentaryzacji sporządzonych przez inż. R. H. - elewacji od podwórza i rzutu parteru, z których wynika, że schody zewnętrzne przed przebudową miały wymiary 3,70 x 1,65 m i miały wysokość 0,72 cm (4 stopnie wysokości 18cm), zaś ich górny podest usytuowany był 15 cm poniżej posadzki wewnątrz budynku. Dodatkowo podniesiono, że protokół oględzin zawiera wyłącznie oświadczenia stron, natomiast organ szczebla powiatowego nie dokonał żadnych własnych ustaleń, a nadto nie został podpisany przez strony postępowania. W dniu 5 września 2017 r. Dyrektor Archiwum Państwowego w Ł. przekazał do organu szczebla powiatowego odpisy pozwolenia na budowę parterowego murowanego domu mieszkalnego we wsi R. ul. B. 20 (od 1946r. ulica nosi nazwę C), z dnia [...] kwietnia 1939r. Pismem z dnia 19 września 2017 r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie "robót budowlanych dotyczących przebudowy schodów zewnętrznych, wejściowych do lokalu mieszkalnego w budynku mieszkalnym jednorodzinnym zlokalizowanym na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A nr 20", a następnie postanowieniem z dnia [...] r., w trybie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm. – dalej jako: ustawa), nałożył na A. G. obowiązek dostarczenia do dnia 31 grudnia 2017 r. "sporządzonej przez odpowiednio uprawnioną osobę opinii technicznej dotyczącej wykonanych robót budowlanych w zakresie przebudowy schodów zewnętrznych, wejściowych do budynku mieszkalnego jednorodzinnego zlokalizowanego na terenie nieruchomości przy ul. A 20 w Ł.". W zakreślonym terminie strona przedłożyła wymaganą ocenę techniczną. Decyzją z dnia [...] r. PINB nakazał stronie wykonanie określonych robót wskazując jako podstawę decyzji na zapis art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy. W toku kontroli instancyjnej organ odwoławczy uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Wskazał m.in., że nieprawidłowo zakwalifikowano inwestycję jako przebudowę schodów, w sytuacji gdy z materiału sprawy wynika, że zrealizowano inwestycję polegającą na budowie tarasu, zatem jej wykonanie wymagało pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] r. PINB, na podstawie art. 48 ust. 2, ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy, nakazał stronie wstrzymanie prowadzonych robót budowlanych związanych z budową tarasu przy budynku mieszkalnym zlokalizowanym na przedmiotowej nieruchomości oraz przedłożenie określonych dokumentów w terminie do dnia 30 września 2018 r. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem A. G. wniosła zażalenie kwestionując oparcie ustaleń dotyczących wymiarów schodów na inwentaryzacji przedstawionej przez Pana R., podczas kiedy dokument ten jest niewiarygodny. W szczególności, zdaniem strony, licząc stopnie 4 x 30 cm (wymiary z ww. inwentaryzacji) wynika, że podest miałby 45 cm, co jest niemożliwe. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., w części dotyczącej określenia terminu wykonania obowiązku i określił nowy termin na dzień 30 listopada 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. w części merytorycznej dotyczącej nakazania stronie wstrzymania robót budowlanych i przedłożenia określonych dokumentów. Organ II instancji, wskazując na zapis art. 28 ust. 1, art. 29 i art. 30 ustawy Prawo budowlane, stwierdził, iż realizacja inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego o otwarty taras ogrodzony pionowymi elementami zewnętrznymi w postaci ściany z pustaków betonowych o wysokości - od poziomu gruntu 1,57 m, wymagała pozwolenia na budowę. Bezspornym jest, że rozstrzygnięciem takim inwestor nie dysponował. Dalej wyjaśnił, iż nie sposób podzielić stanowiska strony, iż mamy do czynienia z przebudową schodów zewnętrznych. Mając bowiem na uwadze zapis art. 3 ust. 7a ww. ustawy, gdzie ustawodawca zdefiniował pojęcie "przebudowa" organ podniósł, iż nie stanowią przebudowy roboty nie powodujące zmiany parametrów obiektu budowlanego rozumianego stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy. Organ przypomniał, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z odpisów inwentaryzacji sporządzonej przez inż. R. H., wynika, że schody zewnętrzne przed przebudową miały wymiary 3,70 x 1,65 m i miały wysokość 0,72 cm (4 stopnie wysokości 18 cm), zaś ich górny podest usytuowany był 15 cm poniżej posadzki wewnątrz budynku. Organ zauważył, iż wprawdzie rzetelność przedstawionej inwentaryzacji została zakwestionowana przez stronę, to jednak pozyskane przez organ szczebla powiatowego zdjęcia schodów zewnętrznych istniejących pierwotnie na przedmiotowej nieruchomości potwierdzają, że w tym zakresie (tj. wymiarów schodów zewnętrznych) nie ma podstaw do kwestionowania wiarygodności i rzetelności przedstawionej inwentaryzacji. Obecnie, jak wynika ze szkicu sporządzonego przez organ I instancji, taras ma wymiary 2,46 x 3,13 m, wysokość murku okalającego taras wynosi 1,57 m od poziomu gruntu, natomiast wysokość balustrady od poziomu posadzki wynosi 0,63 m. Z tarasu na zewnątrz prowadzi 5 stopni schodów o szerokości 31,5 cm. Zdaniem organu zmieniono również funkcję części określonej przez organ szczebla powiatowego jako podest schodowy. Jak wynika ze sporządzonej dokumentacji fotograficznej obecnie podest został przekształcony w taras przeznaczony do przebywania na nim ludzi. Okoliczność tę dostrzegł organ szczebla powiatowego opisując sporządzone w dniu 2 sierpnia 2017 r. zdjęcie jako "widok murku tarasu od strony podwórka", czy też na szkicu sytuacyjnym stanowiącym załącznik do protokołu opisując obiekt jako "taras", "murek wokół tarasu", wysokość murku okalającego taras wynosi 157 cm od poziomu gruntu. Następnie organ wskazał, że normy ustawy Prawo budowlane, jak i przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie zawierają definicji powierzchni zabudowy. Jednakże definicję tę można wyprowadzić z przepisów definiujących inny charakterystyczny parametr obiektu budowlanego, tj. kubaturę. W § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zmianami) wskazano, że do kubatury brutto wlicza się kubaturę przejść, prześwitów i przejazdów bramowych, poddaszy nieużytkowych oraz przekrytych części zewnętrznych budynku, takich jak: loggie, podcienia, ganki, krużganki, werandy, a także kubaturę balkonów i tarasów, obliczaną do wysokości balustrady. Skoro kubatura budynku stanowi iloczyn jego wysokości (bądź części) i zajętej przez budynek powierzchni gruntu, to powierzchnię tę można utożsamić z powierzchnią zabudowy (interpretacja taka wynikać też będzie z reguły per non est, to jest zakazu pomijania jakichkolwiek fragmentów tekstu prawnego i zakazu wykładni prowadzącej do sprzeczności). Nie sposób przy tym uznać, jak wyjaśnił organ, że przepisy rozporządzenia wydane na podstawie delegacji zawartej w ustawie Prawo budowlane, nie mogą stanowić podstawy do ustalenia znaczenia przepisów ustawowych. Dodatkowo definicję "powierzchni zabudowy" normuje Norma PN-ISO 9836:1997 - Tytuł: Właściwości użytkowe w budownictwie - Określanie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych Grupa ICS: 91.010.01. Zgodnie z punktem 5.1.2,.2 omawianej Normy "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)". Wyjaśniono przy tym, że zewnętrzne krawędzie budynku nie są tożsame z zewnętrznymi krawędziami ścian budynku. Do powierzchni zabudowy nie będzie się wliczać zadaszenia nad wejściem, zadaszenia schodów, którego konstrukcja w całości opiera się na elementach konstrukcyjnych budynku, a nie na słupach zakotwionych w gruncie. Natomiast otwarty taras ogrodzony pionowymi elementami zewnętrznymi w postaci ściany z pustaków betonowych o wysokości- od poziomu gruntu l,57m (jak ustalił organ I instancji, a co organ szczebla wojewódzkiego uznał za wiarygodne), integralnie i funkcjonalnie związany z budynkiem, nie jest "elementem drugorzędnym" w rozumieniu powyższej normy. Kwestia ta ma tym większe znaczenie w opinii organu, że w niniejszej sprawie taras usytuowany został w granicy z nieruchomością sąsiednią. Nie można w tej sytuacji pominąć, że zgodnie z normą § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 1422 z późn. zm.) odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 1,5 m do okapu lub gzymsu zwróconego w stronę tej granicy, a także do balkonu, daszku nad wejściem, galerii, tarasu, schodów zewnętrznych, rampy lub pochylni - z wyjątkiem pochylni przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych. I o ile nie było podstaw do kwestionowania usytuowania schodów zewnętrznych istniejących pierwotnie, gdyż ich usytuowanie w granicy nieruchomości było następstwem wtórnego podziału działki, nie oznacza to, że naniesień powstałych już po podziale geodezyjnym nieruchomości można dokonywać bez respektowania norm odległościowych. Podsumowując powyższe rozważania organ wskazał, iż zgodnie z normą art. 3 pkt 6 ustawy pod pojęciem budowa należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. W analizowanej sprawie obecnie istniejący obiekt powstał prawdopodobnie z częściowym wykorzystaniem istniejących pierwotnie schodów zewnętrznych, jednakże biorąc pod uwagę wymiary pierwotnie istniejącego elementu tj. 3,70 x 1,65 m i wysokość 0,72 cm w porównaniu z wymiarami obecnie istniejącego obiektu, tj. 2,46 x 3,13 m i wysokość 1,57m od poziomu gruntu, niemal całość inwestycji została zrealizowana od początku. Oznacza to, że nie była objęta zwolnieniem z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Takim pozwoleniem inwestor nie dysponował. Stwierdzenie takiego stanu faktycznego obliguje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania w trybie art. 48 ustawy. W ramach takiego postępowania w pierwszej kolejności należy zbadać możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 ustawy. Prawidłowo zatem organ szczebla powiatowego wydał postanowienie w trybie art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy. Organ II instancji uznał jednak za zasadne uchylenie postanowienia w części dotyczącej terminu określonego skarżonym rozstrzygnięciem i wyznaczenie nowego terminu wykonania nałożonego obowiązku, ponieważ w czasie toczącego się postępowania zażaleniowego termin ten uległ w znacznej części wyczerpaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. G. zakwestionowała oparcie rozstrzygnięcia na danych inwentaryzacji wykonanej przez Pana H., której wiarygodność strona podważała, jednak organ II instancji nie weryfikował wymiarów schodów, nie skorzystał również z przedłożonej do akt dokumentacji sporządzonej na potrzeby sprawy cywilnej. Strona nie zgadza się ze zmianą kwalifikacji ze schodów na taras, w sytuacji gdy pomiędzy wydanymi rozstrzygnięciami nie wpłynął żaden dodatkowy dokument. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W myśl art. 1 § 1-2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych rozstrzygnięć. Tytułem wstępu wskazać należy, iż w zakresie oceny stanu faktycznego ustalonego przez organy, sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (vide - wyrok NSA z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt: II FSK 1665/06 – dostępny, jak i pozostałe przywołane w uzasadnieniu, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http:/orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem oceniając stan faktyczny ustalony przez organy w niniejszej sprawie, Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W ocenie Sądu, organ prowadzący postępowanie wypełnił zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełnił obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić również trzeba, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organ w sposób wystarczający wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Fakt, iż strona skarżąca odmienne ocenia dowody zgromadzone w sprawie i w konsekwencji wyciąga z nich odmienne wnioski nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organ podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydał trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Przechodząc do oceny merytorycznej przypomnieć należy, iż przedmiotem kontroli jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., którym uchylił zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r., w części dotyczącej określenia terminu wykonania obowiązku i określił nowy termin na dzień 30 listopada 2018 r., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. w części merytorycznej dotyczącej nakazania skarżącej wstrzymania robót budowlanych i przedłożenia określonych dokumentów. Zdaniem Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie wydane zostało w wyniku prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego i odzwierciedlonego w materiale dowodowym ustalenia, iż strona skarżąca rozbudowała budynek mieszkalny o otwarty taras ogrodzony pionowymi elementami zewnętrznymi w postaci ściany z pustaków betonowych o wysokości od poziomu gruntu 1,57 m, integralnie i funkcjonalnie związany z budynkiem. Na akceptację zasługuje także ocena organu, iż spornej inwestycji nie sposób zakwalifikować jako przebudowy schodów. Jak trafnie wskazał organ nie stanowią przebudowy roboty nie powodujące zmiany parametrów obiektu budowlanego rozumianego stosownie do art. 3 pkt 1 ustawy jako budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, obiekt małej architektury. Jednocześnie nie jest wykluczone, na co również wskazuje organ, iż część pierwotnej zabudowy w postaci schodów mogła zostać wykorzystana do realizacji obecnej inwestycji. Przy czym, biorąc pod uwagę wymiary pierwotnie istniejącego elementu, tj. 3,70 x 1,65m i wysokość 0,72cm w porównaniu z wymiarami obecnie istniejącego obiektu, tj. 2,46 x 3,13m i wysokość 1,57m od poziomu gruntu, trafnie wywodzi organ, iż niemal całość inwestycji została, zrealizowana od początku. Nie zmienia to jednak kwalifikacji wykonanych robót jako robót polegających na budowie tarasu otwartego, przed rozpoczęciem których inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę. Takim pozwoleniem na budowę niewątpliwie strona skarżąca się nie legitymuje. Jak ustalił organ, dla przedmiotowej nieruchomości wydana została jedynie decyzja z dnia [...] kwietnia 1939 r. o pozwoleniu na budowę murowanego domu mieszkalnego we wsi R. ul. B. 20 (od 1946r. ulica nosi nazwę C). Jak wynika z fotografii włączonych zasadnie w poczet materiału dowodowego, sporny taras nie został wówczas wykonany. W świetle powyższego Sąd podziela ustalenie organu, iż skoro przed realizacją spornego tarasu strona skarżąca nie uzyskała pozwolenia na budowę, a takie było niewątpliwie wymagane, to organ nadzoru budowlanego zasadnie przystąpił do czynności zmierzających do legalizacji popełnionej samowoli budowlanej. I stosownie do art. 48 ust. 2 i ust. 3 pkt 1,2 ustawy podjął czynności zmierzające do wykazania prawnych możliwości legalizacji samowoli budowlanej. W tym też celu prawidłowo wstrzymał roboty budowlane związane z budową tarasu i zobowiązał skarżącą do przedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów. Dopiero wnioski wysnute z analizy przedłożonych dokumentów w świetle obowiązujących przepisów budowalnych dadzą organowi nadzoru budowlanego podstawę do podjęcia odpowiednich kroków prawnych względem spornej inwestycji. Wprawdzie sporny taras został już zrealizowany, jednak wstrzymanie robót budowlanych ma o tyle znaczenie, iż inwestor obowiązany jest powstrzymać się od prowadzenia prac, które wpłynęłyby na ustalony obecnie kształt obiektu. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia i pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Jak już Sąd wskazał, stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób wyczerpujący z zachowaniem zasad postępowania, w oparciu o dostępny materiał dowodowy, którego analiza umożliwiła ustalenie stanu faktycznego. Organ nie był obowiązany wykorzystać materiałów przedłożonych przez stronę – dokumentów przedłożonych w postępowaniu przed sądem powszechnym, gdyż stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości. Nadto, wbrew twierdzeniom strony, z dokumentacji tej nie wynikały dane, które byłyby przydatne w kontrolowanej sprawie. W niniejszym postępowaniu administracyjnym, jako dowód należało dopuścić wszystko co może się przyczynić do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zasadnie tym samym organ włączył w poczet materiału dowodowego inwentaryzację prywatną sporządzoną przez inż. H. na zlecenie małżonków R. na potrzeby innego postępowania administracyjnego i fotografie prywatne. Okoliczność, iż strona skarżącą kwestionuje te dowody jako źródło rzetelnej informacji umożlwiającej ustalenie stanu faktycznego nie oznacza, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie jest wadliwe. Wręcz przeciwnie organ podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Na tym etapie postępowania istotne było ustalenie, iż miała miejsce samowola budowlana, z kolei ustalenie to obligowało organ nadzory budowlanego do podjęcia postępowania legalizacyjnego. Z tych wszystkich względów, Sąd podzielił ocenę organu nadzoru budowlanego wyczerpująco przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Sąd rozumie, iż strona skarżąca może nie akceptować tej oceny, jednak organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, wobec braku podstaw prawnych do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. A. P.