II SA/Łd 960/18

Dnia 7 listopada 2018 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II – Katarzyna Patynowska po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie scalania gruntów p o s t a n a w i a: - przyznać skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. kp

T. K. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] w przedmiocie scalania gruntów. W oświadczeniu o stanie rodzinnym i majątkowym skarżący napisał, iż prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Małżonkowie utrzymują się z emerytur wynoszących łącznie 2.800 zł i dopłat do prowadzonego gospodarstwa rolnego z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w kwocie 5.000 – 6.000 zł rocznie. Małżonkowie są właścicielami mieszkania kwaterunkowego o powierzchni 42 m2, gospodarstwa rolnego o powierzchni 5,88 ha wraz z wynoszącym 1/8 udziałem w budynku mieszkalnym. Małżonkowie nie posiadają innych nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, wierzytelności czy przedmiotów wartościowych. Małżonkowie ponoszą miesięczne koszty i stałe wydatki w wysokości ok. 3.632 zł (wyżywienie – 2.000 zł, leki – 300 zł, opłaty do TBS – 200 zł, środki czystości i higieny oraz media – 200 zł, ubrania – 1.000 zł rocznie, czyli ok. 83 zł miesięcznie, paliwo do ciągnika – 2.000 zł rocznie, zatem ok. 166 zł miesięcznie, nawozy i opryski – 4.000 zł rocznie, czyli ok. 333 zł miesięcznie, spłata pożyczki – 350 zł). We wniosku skarżący oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, ani z radcą prawnym. Z uwagi na to, iż oświadczenie skarżącego zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okazało się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, skarżący został mocą zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 października 2018 roku zobowiązany – w terminie 7 dni pod rygorem odmowy przyznania prawa pomocy – do złożenia: - odpisów rocznych zeznań podatkowych skarżącego i jego żony (składanych indywidualnych lub wspólnych) za ostatnie 2 lata kalendarzowe (czyli za rok 2016 i 2017), a jeżeli małżonkowie takowych nie składali to do złożenia dokumentu PIT-40A otrzymywanego z ZUS lub KRUS za ostatnie 2 lata kalendarzowe (czyli za rok 2016 i 2017); - wyciągów z posiadanych rachunków bankowych i lokat bankowych z okresu ostatnich 6 miesięcy; - zaświadczenia właściwego urzędu gminy o dochodowości powadzonego gospodarstwa rolnego; - kopii decyzji Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie przyznania dopłat do prowadzonego gospodarstwa rolnego za ostatnie 2 lata (czyli za rok 2016 i 2017). W wykonaniu powyższego zarządzenia skarżący złożył dodatkowe dokumenty, czyli zeznania o wysokości dochodu małżonków za rok 2016 i zeznanie o wysokości dochodu skarżącego za rok 2017, wyciąg z rachunku bankowego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 października 2018 roku, harmonogram spłaty pożyczki, 3 zaświadczenia o dochodowości gospodarstwa rolnego oraz 4 decyzje Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "P.p.s.a.", wynika że osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez osobę dochodzącą swych praw przed sądem. W sprawie nie ulega wątpliwości, iż skarżący wraz z żoną utrzymują się z otrzymywanych emerytur w łącznej wysokości ok. 2.800 zł miesięcznie i dopłat do prowadzonego gospodarstwa rolnego. Z załączonych na wezwanie referendarza dodatkowych dokumentów wynika, że małżonkowie prowadzą gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni 5,88 ha, a w 2017 roku otrzymali dopłaty unijne w łącznej kwocie 6.730,85 zł rocznie, czyli ok. 560 zł miesięcznie. Jednocześnie małżonkowie ponoszą miesięczne koszty utrzymania swojego i prowadzonego gospodarstwa w kwocie ok. 3.632 zł. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową i osobistą wnioskodawcy w tym: dochód i niewielki majątek, przy stałych miesięcznych wydatkach, referendarz sądowy uznał, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z tych powodów wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie, o czym orzeczono jak w postanowieniu na mocy art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a. kp