II SA/Łd 922/25

Dnia 27 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Beata Czyżewska Sędzia WSA Michał Zbrojewski (spr.) Protokolant Pomocnik sekretarza Aleksandra Adamczewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 roku sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 25 września 2024 roku nr SKO.4119.18.2025 w przedmiocie uznania za nienależnie pobrane i zwrotu dodatku węglowego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 14 lipca 2025 roku, nr SOCVI.554.750IJ.2025.116804.DW. ał

Zaskarżoną decyzją z 25 września 2025 r. znak: SKO.4119.18.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi po rozpatrzeniu odwołania B. S. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze m.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570), art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1207), powoływanej dalej jako: "u.d.w." oraz art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 2, ust. 2b, ust. 6-8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1208), powoływanej dalej jako: "u.ś.r." utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 14 lipca 2025 r., znak: SOCVI.554.750IJ.2025.116804.DW o uznaniu za nienależnie pobrany i zwrocie dodatku węglowego wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Z akt sprawy wynika, że 27 października 2022 r. wpłynął wniosek o wypłatę dodatku węglowego w którym skarżąca wskazała piec kaflowy zasilany paliwem stałym jako główne źródło ogrzewania gospodarstwa domowego. Informacją z 20 listopada 2022 r. skarżąca została poinformowana o przyznaniu dodatku węglowego, którego wypłata została zrealizowana 15 czerwca 2023 r. Pismem z 30 maja 2025 r. skarżąca została wezwana do złożenia wyjaśnień oraz dostarczenia: dokumentów potwierdzających fakt, że w okresie do 31 grudnia 2022 r. źródło ogrzewania mieszkania było zasilane węglem lub paliwami węglopochodnymi dokumentów potwierdzających eksploatację źródła ogrzewania mieszkania węglem lub paliwami węglopochodnymi np. faktury zakupu węgla, dokumentów związanych z odbiorem technicznym zainstalowanego źródła ogrzewania np. odbioru i uruchomienia pieca albo potwierdzenia dokonania przeglądu kominiarskiego. W odpowiedzi na wezwanie z 30 maja 2025 r. skarżąca przekazała kopię opinii kominiarskiej przeprowadzonej w 21 listopada 2012 r. w lokalu na ul. [...] m. [...]. Ponadto w toku postępowania wyjaśniającego dotyczącego przyznania skarżącej bonu energetycznego oraz dodatku mieszkaniowego ustalono, że skarżąca nie zamieszkuje pod ww. adresem, a wskazany piec kaflowy znajdujący się pod ww. adresem jest nieużywany od wielu lat. W uzasadnieniu przywołanej na wstępie decyzji organ stwierdził, że w związku z ustalonym stanem faktycznym skarżąca nienależnie pobrała dodatek węglowy w kwocie 3 000,00 zł i jest zobowiązana do jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Odwołanie od ww. decyzji złożyła skarżąca kwestionując ustalenia organu co do użytkowania pieca kaflowego oraz zarzucając nieprawidłowości w informowaniu stron o "konieczności przedstawienia dodatkowej dokumentacji i jej przechowywania". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, po rozpoznaniu powyższego odwołania, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ, po przywołaniu treści art. 2 ust. 1, ust. 2, ust. 6, ust. 8, art. 3 ust. 1, art. 8 u.d.w., art. 30 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 2b, ust. 6-8 u.ś.r. wyjaśnił, że składając wniosek o dodatek węglowy skarżąca wskazała, że prowadzi jednoosobowe osobowe gospodarstwo domowe pod adresem przy ul. [...] m. [...] w Ł., a głównym źródłem ogrzewania lokalu jest piec kaflowy na paliwo stałe. Wniosek złożony został pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Rozpatrując wniosek organ ustalił, że w sprawie spełnione zostały warunki do przyznania dodatku węglowego i na tej podstawie informacją o przyznaniu dodatku węglowego z 20 listopada 2022 r. poinformował o przyznaniu dodatku węglowego w wysokości 3 000,00zł. Wypłata dodatku węglowego została zrealizowana 15 czerwca 2023 r. Następnie organ powziął wiedzę z innych postępowań w sprawie skarżącej, że ta nie zamieszkiwała pod adresem wskazanym we wniosku, a zatem nie wykorzystywała w swym gospodarstwie domowym jako głównego źródła ogrzewania - źródła ogrzewania zasilanego paliwami stałymi. Prowadząc postępowanie organ umożliwił zajęcie stanowiska w sprawie i przedstawienia dowodów pozwalających na podważenie dokonanych ustaleń wzywając do złożenia wyjaśnień oraz dostarczenia ww. dokumentów. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przedłożyła pismo wraz z kopią opinii kominiarskiej przeprowadzonej 21 listopada 2012 r. Następnie organ stwierdził, że dodatek węglowy nie może być przyznany wnioskodawcy deklarującemu prowadzenie gospodarstwa w budynku/lokalu mieszkalnym, w którym faktycznie nie zamieszkuje i nie gospodaruje. Prowadzenie gospodarstwa domowego możliwe jest tylko w jednej lokalizacji. Uprawnioną osobą do otrzymania dodatku węglowego wyłącznie jest ta osoba, która m.in. zamieszkuje i prowadzi w danym lokalu mieszkalnym swoje gospodarstwo domowe, gdzie ma swe centrum życiowe, a niedopuszczalne jest występowanie o wypłacenie dodatku dla innego lokalu mieszkalnego, który nie jest jej miejscem zamieszkania, nawet jeżeli jest on własnością/współwłasnością tej osoby i ponosi ona koszty związane z utrzymaniem tego lokalu. Poprzez miejsce zamieszkania osoby należy rozumieć lokal, który we wskazanym okresie czasu stanowi centrum życia domowego i interesów życiowych tej osoby. Dodatek nie przysługuje, gdy wnioskodawca w domu bywa sporadycznie czy okresowo, ponieważ faktycznie zamieszkuje w innej miejscowości czy pod innym adresem. W przypadku, gdy osoba nie zamieszkuje pod adresem, w związku z którym wystąpiła o dodatek węglowy - wówczas wypłacony jej dodatek jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dacie wypłaty dodatku do dnia spłaty włącznie. Organ ustalił, że skarżąca choć posługiwała się adresem ul. [...] m. [...] w Ł., to nie zamieszkiwała tam na stałe, co potwierdzone zostało w materiale dowodowym zgromadzonym w licznych postępowaniach w sprawach dotyczących przyznania dodatku mieszkaniowego czy bonu energetycznego, w tym m. in. fakt utraty tytułu prawny do lokalu i warunki wypowiedzenia najmu już z 2007 r., brak przedstawienia dokumentów świadczących o zużyciu jakichkolwiek mediów (wody, ścieków bądź energii elektrycznej za lokal, pisma administracji nieruchomości jak i PGE oraz komornika. Skarżąca nie wskazała nadto okoliczności, które w sposób skuteczny mogłyby podważać poczynione ustalenia w tym zakresie i nie przedłożyła dowodów świadczących o zamieszkiwaniu pod ww. adresem. Następnie Kolegium wyjaśniło, że nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia. Świadomym wprowadzeniem w błąd jest sytuacja, w której osoba ubiegająca się o świadczenie dąży do wywołania mylnego wyobrażenia organu o stanie jego uprawnień lub się na to godzi, podając nieprawdziwe fakty lub zatajając istotne dla sprawy okoliczności. Niewątpliwie, przesłanki wskazane w art. 30 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. odwołują się do świadomości świadczeniobiorcy, do jego winy w ujęciu subiektywnym. Dla prawidłowego ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia decydujące znaczenie ma więc świadomość osoby pobierającej świadczenie. O nienależnie pobranym świadczeniu w rozumieniu przepisów u.ś.r. można mówić wówczas, gdy mamy do czynienia z rzeczywistym skorzystaniem z określonej formy wsparcia finansowego, mimo braku podstaw ustawowych do takiego działania, ale przy zaistnieniu świadomości osoby, która świadczenie pobiera, że świadczenie jej nie przysługuje. Przy czym skuteczne pouczenie, to takie pouczenie, które było sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, że zgodnie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego można przyjąć, że adresat miał świadomość pobierania nienależnego świadczenia. Złożenie podpisu pod pouczeniem zawartym we wniosku o wypłatę dodatku węglowego stanowi dowód na zrozumienie i przejęcie do wiadomości podpisanej treści. Ze zgromadzonych pism wynika, że skarżąca nie zamieszkiwała lokalu nr [...] przy ul. [...] w Ł. i nie była w stanie tego udowodnić w żadnym z prowadzonych postępowań. Niezamieszkiwanie na stałe w lokalu objętym wnioskiem o dodatek mieszkaniowy potwierdza pośrednio też fakt, że nie załączyła ona żadnych dokumentów potwierdzających ponoszone wydatki związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, nie mówiąc już o braku rachunku z tytułu zakupu węgla. Nie ma zatem wątpliwości, że skarżącej nie przysługuje dodatek węglowy na paliwo stałe jako główne źródło ogrzewania lokalu. Tym samym skarżąca świadomie wprowadziła w błąd organ w celu uzyskania świadczenia. Świadczenie w postaci dodatku węglowego jest nienależnie pobranym świadczeniem i podlega zwrotowi łącznie z odsetkami za opóźnienie naliczanymi od dnia wypłaty świadczenia do dnia spłaty włącznie. Kolegium dodało, że na formularzu wniosku wyartykułowana jest informacja o składaniu informacji pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń. Skarżąca poświadczyła, że znane są jej zasady przyznania dodatku węglowego i podane dane są zgodne z prawdą. Gdy warunki do przyznania dodatku węglowego nie były spełnione, a doszło do wypłaty ww. dodatku należy orzec o nienależnie pobranym świadczeniu i żądać jego zwrotu wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie. Ustawodawca nie przewidział uznaniowości w powyższym zakresie i możliwości odstąpienia od naliczania odsetek od nienależnie pobranego świadczenia. Regulacja przytaczana powyżej wprost nakazuje żądania zwrotu nienależnie pobranych świadczeń łącznie z odsetkami, które naliczane są od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty. Wysokość stawek procentowych wynika ze stosownego obwieszczenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie. Konkludując Kolegium stwierdziło, że przyznanie dodatku węglowego nastąpiło na skutek wskazania przez nią głównego źródła ogrzewania na paliwo stałe swojego gospodarstwa domowego w lokalu mieszkalnym wskazanym we wniosku, które w istocie nie było jej miejscem zamieszkiwania i gospodarowania, co oznacza, że skarżąca nie spełniała przesłanek do przyznania jej dodatku węglowego i oświadczanie złożone we wniosku było pozorne, wyłącznie w celu pozyskania rzeczonego dodatku, a to potwierdza, że wypłacony dodatek spełnia definicje nienależnie pobranego świadczenia o jakim mowa w art. 30 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. podlegającego zwrotowi łącznie z odsetkami za opóźnienie naliczanymi do dnia spłaty włącznie. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi B. S. zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem. Stwierdziła, że organ w informacji o przyznaniu dodatku węglowego sam przyznał, że zostały spełnione warunki jego przyznania. Skarżąca stoi na stanowisku, że zamieszkiwała w lokalu wskazanym we wniosku, zaspokajała w nim potrzeby życiowe, a twierdzenia organu są nieprawidłowe i niewiarygodne. Odnosząc się do kwestii wezwania jej do przedstawienia dowodów, stwierdziła, ze czynności te są kosztowne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z 22 maja 2026r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi przekazało dokumenty uzupełniające akta sprawy. Na rozprawie skarżącą przedłożyła do akt sprawy kserokopię faktury VAT dotyczącą zużycia energii w lokalu przy ul. [...] m. [...] w Ł. wskazującą zużycie energii za 2022r. oraz oświadczyła, że jest w posiadaniu dokumentacji zdjęciowej potwierdzającej jej przebywanie w tym lokalu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1207- u.d.w.) oraz art. 30 ust. 1, art. 30 ust. 2 pkt 2 i art. 30 ust. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1208 - u.ś.r.). W niniejszej sprawie sporną kwestią pozostaje zasadności uznania pobranego przez skarżącą dodatku węglowego za nienależnie pobrane świadczenie w rozumieniu art. 30 ust. 2 pkt 2 u.ś.r. i zobowiązanie strony do zwrotu kwoty pobranego dodatku wraz z odsetkami ustawowymi. Wobec tego przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i ust. 2 u.d.w. dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy. Przez gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 1, rozumie się: 1) osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) albo 2) osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe). Wskazać także należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.w. do postępowania w sprawie wypłaty dodatku węglowego przepisy art. 23 ust. 3, 12 i 13, art. 24a ust. 1 i 2, art. 25 ust. 3 i 4, art. 29, art. 30 i art. 30a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych stosuje się odpowiednio, przy czym ilekroć w tych przepisach jest mowa o rodzinie, rozumie się przez to gospodarstwo domowe, o którym mowa w art. 2 ust. 2. Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Natomiast jak wynika z art. 30 ust. 2 pkt 2 ustawy za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia. Od kwot nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3 i 5, naliczane są odsetki ustawowe za opóźnienie (art. 30 ust. 2b u.ś.r.). Kwoty nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych podlegają zwrotowi łącznie z odsetkami ustawowymi za opóźnienie na rachunek bankowy wskazany przez organ właściwy. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń rodzinnych do dnia spłaty (art. 30 ust. 8 u.ś.r.). W rozpoznawanej sprawie z treści decyzji organów obu instancji wynika, że skarżąca nie zamieszkiwała na stałe pod adresem na który otrzymała dodatek mieszkaniowy. Zdaniem organów potwierdzone zostało to w materiale dowodowym zgromadzonym w licznych postępowaniach w sprawach dotyczących przyznania dodatku mieszkaniowego czy bonu energetycznego, w tym m. in. fakt utraty tytułu prawnego do lokalu i warunki wypowiedzenia najmu już z 2007 r., brak przedstawienia dokumentów świadczących o zużyciu jakichkolwiek mediów (wody, ścieków bądź energii elektrycznej za lokal), pisma administracji nieruchomości jak i PGE oraz komornika. Skarżąca nie wskazała nadto okoliczności, które w sposób skuteczny mogłyby podważać poczynione ustalenia w tym zakresie i nie przedłożyła dowodów świadczących o zamieszkiwaniu pod ww. adresem. Przekazany jednak do sądu materiał dowodowy nie potwierdza powyższych twierdzeń organów administracji. Żaden dokument przekazany wraz ze skargą ani żaden dokument przekazany na dwa dni przed rozprawą nie wskazuje, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu na który wystąpiła o dodatek mieszkaniowy. Co ważniejsze nie można mówić o skutecznym wypowiedzeniu najmu już w 2007 r. ponieważ z wyroku orzekającego o eksmisji wprost wynika, że skutecznie skarżącej wypowiedziano umowę najmu dopiero w 2012 r. z okresem wypowiedzenia wynoszącym 3 lata. Z przekazanych akt natomiast wynika, że skarżącą eksmitowano faktycznie w 2025 r. Z przekazanych akt sprawy wynika, także, że dokumenty potwierdzające stan faktyczny odnoszą się wyłącznie do okresu od połowy 2023 r. wzwyż, podczas gdy organy były zobowiązane do ustalenia stanu faktycznego istniejącego na dzień złożenia wniosku oraz w okresie, którego dotyczyło świadczenie. Wyprowadzanie wniosków dotyczących sytuacji w 2022 r. wyłącznie na podstawie dokumentów z lat 2023–2025 należy uznać za niedopuszczalne, a postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy – za niewystarczające. W konsekwencji nie można zgodzić się z organami, jakoby brak dostaw energii elektrycznej w 2024 r. czy też eksmisja w 2025 r. stanowiły bezpośredni dowód na to, że skarżąca nie zamieszkiwała w lokalu i nie korzystała z pieca kaflowego w 2022 r. Okoliczności te mogły co najwyżej pośrednio wskazywać na późniejszą zmianę sytuacji życiowej skarżącej, nie zaś przesądzać o stanie faktycznym relewantnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Stanowisko organów ma zatem w tym zakresie charakter hipotetyczny. Na marginesie sąd zauważa, że skarżąca na rozprawie przedstawiła fakturę na której było wykazane m.in. zużycie prądu w 2022 r. Uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie prawidłowo dokonało oceny materiału zgromadzonego w aktach sprawy albo też nie przekazało do sądu wszystkich akt sprawy pomimo próby ich uzupełnienia i w konsekwencji przedwcześnie uznało, że skarżąca nie zamieszkiwała pod adresem wskazanym we wniosku o przyznanie dodatku węglowego. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu decyzji I instancyjnej jak i II instancyjnej nie wskazano konkretnie żadnego dokumentu na podstawie, którego uznano, że skarżąca w 2022 r. nie zamieszkiwała pod wskazanym we wniosku adresem. W takiej sytuacji sąd nie ma możliwości zweryfikować czego brakuje skoro z treści decyzji nie wiadomo na czym swoje twierdzenia oparły organy. Wobec powyższego uznać należy, że kwestionowane skargą rozstrzygnięcie podjęte zostało z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak i art. 107 § 3 k.p.a., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazać bowiem należy że w art. 7 k.p.a. ustawodawca nałożył na organy obowiązek podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, zaś przepis art. 77 § 1 k.p.a. wskazuje na konieczność nie tylko wyczerpującego zebrania, ale również rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Ustanowiona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zobowiązuje do oparcia się przez organ na przekonujących podstawach - wskazanych w uzasadnieniu faktycznym i prawnym rozstrzygnięcia - i z całą pewnością nie polega na formułowaniu ocen w sposób dowolny. Tylko tak przeprowadzone postępowanie stanowi o spełnieniu warunku wydania decyzji o przekonującej treści, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a. Wskazać nadto trzeba, że w myśl zasady ustalonej w art. 8 § 1 k.p.a. organy administracji zobowiązane są prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Podkreślenia wymaga również, że wynikający z art. 138 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. wymóg merytorycznego rozpoznania sprawy w jej całokształcie, nakłada na organ odwoławczy obowiązek rozpatrzenia wszystkich okoliczności sprawy i żądań strony - w tym także zarzutów odwołania - oraz ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji. Brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności w uzasadnieniu decyzji, stanowi zaś o naruszeniu przywołanego wyżej art. 107 § 3 k.p.a. W badanej sprawie, zdaniem Sądu, organy niewątpliwie naruszyły wskazane przepisy, a ich naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji, powinien zobowiązać skarżącą bądź właściwego dostawcę energii do przedłożenia historii zużycia energii elektrycznej za cały 2022 r. Zwrócić się do zarządcy nieruchomości o przedłożenie dokumentów dotyczących kosztów i zużycia mediów za 2022 r., w szczególności danych odnoszących się do zużycia wody, odprowadzania ścieków oraz deklaracji dotyczących gospodarowania odpadami oraz rozważyć przeprowadzenie dowodu z zeznań świadków, w szczególności sąsiadów, na okoliczność faktycznego zamieszkiwania skarżącej w lokalu oraz sposobu korzystania z tego lokalu w 2022 r. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, o czym orzekł jak w sentencji wyroku. ds