II SA/Łd 9/26

Dnia 19 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak Sędzia WSA Tomasz Porczyński (spr.) Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2026 roku sprawy ze skargi L.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 30 października 2025 roku nr KO.420.184.2025 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę.

Decyzją z 30 października 2025 r., nr KO.420.184.2025 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) - dalej: k.p.a.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim utrzymało w mocy decyzję Wójta Gmin Tomaszów Mazowiecki z 1 lipca 2025 r., nr 13/2024 (znak: RG.6730.13.2024) ustalającej, z wniosku P. O., warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie 12 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz budowie drogi dojazdowej, na działkach nr ewid. [...] i [...] obręb [...], gmina T. Organ II instancji wyjaśnił w pierwszej kolejności, że sprawa z wniosku P. O. z 15 stycznia 2024 r. o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji, była już przedmiotem rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, które decyzjami z 4 lipca 2024 r. znak KO.420.130.2024 i z 17 stycznia 2025 r. znak KO.420.270.2024 uchyliło decyzje organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Ustalając, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, warunki zabudowy dla ww. inwestycji organ I instancji uznał, że spełnione zostały wszystkie przesłanki określone wart. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej w skrócie: "u.p.z.p.". Z powołaniem się na ustalenia analizy przeprowadzonej na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (t.j. Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.), dalej także jako: "rozporządzenie", w treści decyzji organ określił charakterystyczne parametry inwestycji. Od ww. decyzji organu I instancji odwołanie złożyła L. W., uznana przez organ I instancji za stronę postępowania, zaskarżając ww. decyzję w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, względnie o zmianę decyzji poprzez odmowę wydania warunków zabudowy. W uzasadnieniu odwołania skarżąca podniosła, że: - organ I instancji nie wziął pod uwagę i nie przeanalizował okoliczności wskazanych w decyzji Kolegium z 17 stycznia 2025 r., które "wytknęło" braki w zakresie ustaleń i analizy okoliczności istotnych w przedmiotowej sprawie, a nadto określiło zakres okoliczności niezbędnych do wyjaśnienia przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, - wbrew wskazaniom Kolegium zawartym w decyzji z 17 stycznia 2025 r., organ I instancji nie rozpatrzył i nie uzasadnił decyzji w niezbędnym zakresie, w szczególności: 1) nie uzasadnił odstępstwa od zasad określonych w § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia, 2) nie uzasadnił, niezgodnego z przepisami § 7 i § 8 rozporządzenia, ustalenia parametrów planowanej inwestycji, 3) nie przeanalizował i nie uzasadnił zgodności wnioskowanej inwestycji z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach (w zakresie innym niż maksymalny kąt nachylenia połaci dachu), 4) nie ocenił i nie uzasadnił każdej cechy nowej zabudowy, - ustalenia zaskarżonej decyzji w zakresie niezbędnej ilości miejsc postojowych na terenie inwestycji są dowolne i nie wynikają z treści analizy architektoniczno-urbanistycznej, co stanowi obrazę art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., - zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące wskaźnika powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki, a także szerokości elewacji frontowych należy uznać za dowolne i niezgodne z przepisami § 5 i § 6 rozporządzenia, - zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia odstępstwa od zasad określonych w § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia, - zaskarżona decyzja nie zawiera danych dotyczących ustalenia wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej ani geometrii dachów budynków z obszaru analizowanego, - w tym stanie rzeczy zawarte w zaskarżonej decyzji ustalenia dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i geometrii dachów nowej zabudowy należy uznać za dowolne i niezgodne z przepisami § 7 i § 8 rozporządzenia, co stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a. Dalej organ odwoławczy wskazał, że 26 sierpnia 2025 r. do Kolegium wpłynęło pismo P. O. z 20 sierpnia 2025 r., w którym wniesiono: 1) na podstawie art. 75 k.p.a., o przeprowadzenie i dopuszczenie dowodów z dokumentów: a) odwołania L. W. z dnia 20 maja 2024 r., znak: RG.6730.13.2024, b) odwołania L. W. z dnia 5 grudnia 2024 r., znak: RG.6730.13.2024, c) odwołania L. W. z dnia 24 lipca 2025 r., znak RG.6730.13.2024, na fakt rozbieżności w podpisach skarżącej, możliwości złożenia podpisu przez osobę inną niż skarżąca, a tym samym braku złożenia odwołania; 2) na podstawie art. 84 § 1 k.p.a. o zlecenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie grafologii dotyczącej zbadania autentyczności podpisu L. W. na odwołaniu od decyzji o warunkach zabudowy na okoliczność prawdziwości tego podpisu, a tym samym skuteczności wniesienia odwołania; 3) na podstawie art. 96a § 1 k.pa., o przeprowadzenie mediacji, z uwagi na to, że charakter sprawy pozwala na jej przeprowadzenie; 4) nieuwzględnienie odwołania L. W. z 24 lipca 2025 r. w całości jako bezpodstawnego i niezgodnego z przepisami prawa, w szczególności z uwagi na: a) błędną interpretację oraz nieuprawnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 ust. 1 i art. 61 ust. 5a u.p.z.p., podczas gdy decyzja została wydana po przeprowadzeniu zgodnej z przepisami analizy urbanistycznej, obejmującej właściwy obszar i parametry zabudowy, b) niezasadne twierdzenia o naruszeniu § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 i § 8 rozporządzenia, podczas gdy warunki zabudowy zostały ustalone z uwzględnieniem dopuszczalnych tolerancji, uwarunkowań lokalnych oraz zróżnicowania zabudowy istniejącej, c) błędną interpretację oraz nieuprawnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 61 ust. 5 u.p.z.p., podczas gdy inwestycja została objęta uprzednią decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 25 października 2023 r. (znak RŚ.6220.11.2023), w której stwierdzono brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, d) niezasadne podnoszenie naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 k.p.a., w zakresie określenia liczby miejsc postojowych, podczas gdy decyzja zawiera prawidłowe ustalenia co do ogólnych warunków komunikacyjnych i infrastrukturalnych. Rozpatrując odwołanie od decyzji organu I instancji Kolegium wskazało, że konieczność określenia w decyzji o warunkach zabudowy - w ustaleniach dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej - m.in. wymaganej ilości miejsc parkingowych wynika z przepisów wykonawczych, tj. § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1589). Przy czym przepis ten reguluje jedynie sposób zapisywania w decyzji o warunkach zabudowy ustaleń odnoszących się do "wymaganej ilości miejsc parkingowych", nie precyzując sposobu określania ilości miejsc parkingowych dla nowych inwestycji. Organ I instancji w wydanej decyzji przewidział urządzenie miejsc parkingowych, a co za tym idzie uczynił zadość przepisom prawa. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że w pkt III ppkt 3 decyzji organ I instancji wskazał, że planowane zamierzenie jest zgodne z ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie planowanego sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, gabarytów projektowanej zabudowy, sposobu obsługi komunikacyjnej, zaopatrzenia w niezbędną infrastrukturę techniczną. W związku z tym nie można podzielić zarzutu odwołania, że organ I instancji nie przeanalizował wnioskowanej inwestycji z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei odnośnie zarzutów względem odwołania, podniesionych inwestora organ II instancji wskazał, że wątpliwości w zakresie złożenia podpisu pod odwołaniem przez osobę inną niż skarżąca winny być badane przez uprawnione do tego organy np. Policję lub prokuraturę. Z kolei odnośnie przeprowadzenia mediacji Kolegium stwierdziło, że w świetle art. 96a k.p.a. takie żądanie nie wiąże organu i nie oznacza automatycznego skierowania do strony zawiadomienia o możliwości przeprowadzenia mediacji. Kolegium nie dostrzegło podstaw do przeprowadzenia mediacji. Organ II instancji wyjaśnił następnie, ze w rozpoznawanej sprawie wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzało sporządzenie analizy urbanistyczno-architektonicznej z kwietnia 2025 r., dalej jako "analiza", składającej się z części opisowej, graficznej, arkusza pomocniczego nr 1 oraz arkusza nr 2. Autor analizy w pierwszej kolejności wyznaczył granice terenu analizowanego zgodnie z regułami określonymi w art. 61 ust. 5a u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i jednocześnie nie mniejszej niż 50,0 m od jej granic. Organ wskazał, iż front działki nr [...] od strony drogi gminnej ul. W. wynosi ok. 21,7 m. W związku z powyższym ustalono obszar analizowany jako ok. 65,10 m mierząc od każdej z granic działek objętych wnioskiem jako trzykrotność szerokości frontu. Następnie w myśl art. 61 ust. 5a u.p.z.p., przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Autor analizy ustalił charakterystyczne parametry zabudowy występującej na 17 nieruchomościach znajdujących się w granicach terenu analizowanego, co zobrazowano w ww. analizie. Sposób wyznaczenia każdego parametru i zastosowana dlań podstawa prawna zostały uzasadnione w analizie. W ocenie Kolegium, argumentacja organu prezentowana w analizie w zakresie ustalonych parametrów jest dopuszczalna zważywszy na części tabelaryczne przedstawiające parametry zabudowy w obszarze analizowanym. Zarzut odwołania, iż organ nie ocenił i nie uzasadnił każdej cechy nowej zabudowy, Kolegium uznało za niezasadny. Zdaniem organu odwoławczego analiza na tym obszarze uzasadniała wniosek, że objęta zamierzeniem inwestycja mieści się w granicach zastanego sposobu zagospodarowania terenów, tak pod względem funkcji, jak i cech. W obszarze analizy usytuowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa i usługowa. Na podstawie tak przeprowadzonej analizy określone zostały warunki dla planowanej zabudowy, będące merytorycznymi elementami rozstrzygnięcia wymaganymi przez art. 54 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., W ocenie Kolegium przeprowadzona analiza wykazała, że w przypadku projektowanej inwestycji spełnione zostały warunki, o których stanowi art. 61 ust. 1-6 u.p.z.p. Projektowana inwestycja stanowi kontynuację funkcji występującej na analizowanym obszarze. Odnosząc się do określonych w decyzji parametrów projektowanej zabudowy zostały one wyznaczone w sposób dopuszczony przez przepisy rozporządzenia, bowiem wynikają one z przeprowadzonej analizy, która wykazała, że planowana inwestycja zachowuje cechy zabudowy sąsiedniej. Wskazuje przy tym, że dostosowanie planowanego zamierzenia do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., polega na nadaniu nowej, planowanej zabudowie podobnych, lecz niekoniecznie identycznych cech, jakie posiada sąsiadująca zabudowa. Realizacja planowanej inwestycji nie zmieni ani funkcji, ani zasadniczych cech i parametrów w obszarze analizowanym, przez co inwestycja ta nie wpłynie dysharmonijnie na zurbanizowane otoczenie. Organ II instancji uznał również, że pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (teren posiada dostęp do drogi publicznej, uzbrojenie jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz teren objęty wnioskiem nie znajduje się w żadnym obszarze wymienionym w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p.) zostały spełnione łącznie, co umożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Natomiast o ostatecznym kształcie planowanej inwestycji przesądzi organ architektoniczno-budowlany. Reasumując Kolegium uznało, że w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym, projektowane przez P. O. zadanie znajduje uzasadnienie, a skoro tak, to nie można było odmówić ustalenia dla niego warunków zabudowy. Na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła L. W., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia (w treści decyzji i treści analizy architektoniczno-urbanistycznej) czy przedmiotowe zamierzenie budowlane wymaga uzbrojenia terenu w zakresie środków łączności oraz czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu w zakresie środków łączności jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, a w tym zaniechanie ustalenia czy teren jest uzbrojony w zakresie sieci telekomunikacyjnej bądź czy takie uzbrojenie jest w ogóle możliwe, w tym na podstawie warunków technicznych wydanych przez operatora, podczas gdy ustalenie w ww. zakresie było niezbędne do ustalenia czy zachodzi przesłanka ustalenia warunków zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy; 2. naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku stwierdzenia spełniania warunku istnienia lub zaprojektowania uzbrojenia terenu w zakresie środków łączności wystarczającego dla zamierzenia budowlanego podczas gdy: - przepis § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie nakazuje ujęcie w decyzji o warunkach zabudowy ustaleń dotyczących obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w środki łączności; - przedmiotowe zamierzenie wymaga uzbrojenia w środki łączności, a w tym m.in. wymagane jest ustawą z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (m.in. art. 30); 3. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo iż w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, a w tym wobec braków w zakresie ustalenia przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy, istniały podstawy do jej uchylenia zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi w zakresie uzbrojenie terenu organ II instancji wyjaśnił, że celem regulacji określonej w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jest istnienie uzbrojenia, pozwalającego na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Określenie natomiast, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jest kwestią związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji. Powyższe nie oznacza, że w każdej decyzji o warunkach zabudowy niezbędnym jest istnienie (możliwość istnienia) każdego rodzaju uzbrojenia terenu. Organ II instancji, że to inwestor we wniosku określa między innymi rodzaj planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz charakterystykę inwestycji. Wniosek inwestora, stosownie do ust. 2 art. 52 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wyznacza podmiot, przedmiot i zakres rozstrzygnięcia. Organ administracji związany jest treścią tego żądania, co oznacza, że sam nie może modyfikować wniosku w żadnym zakresie. We wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia 15 stycznia 2024 r. inwestor w załączniku A - dane dotyczące infrastruktury technicznej - w pkt A. 1.9. - zaopatrzenie w środki łączności – zaznaczył "nie dotyczy". W związku powyższym, będąc związanym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy organ gminy nie określił infrastruktury technicznej w zakresie zaopatrzenia w środki łączności i nie analizował tej okoliczności. Powoływane przez skarżącą rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy, dotyczy wyłącznie stosowania nazw i oznaczeń w decyzji o warunkach zabudowy, a nie obligatoryjnych elementów decyzji. W piśmie procesowym z 24 lutego 2026 r. pełnomocnik uczestnika postępowania P. O. (inwestora) wniósł o oddalenie skargi, a także o zasądzenie od skarżącej na rzecz uczestnika zwrotu kosztów postępowania do celowania dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. Odnosząc się do zarzutów skargi pełnomocnik uczestnika postępowania wskazał, że celem przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust 5 u.p.z.p. nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Nie oznacza to jednak, że w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy organ zobowiązany jest do szczegółowej analizy technicznych parametrów każdej z sieci (wodociągowej, kanalizacyjnej, ciepłowniczej, elektrycznej, gazowej i telekomunikacyjnej) ani do ustalania sposobu realizacji przyszłych przyłączy. Do wydania decyzji o warunkach zabudowy nie muszą zostać spełnione wszystkie elementy zamierzenia budowlanego. Co istotne, w uchwale nr LXVI/409/23 Rady Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 12 stycznia 2023 r. w sprawie przyjęcia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Tomaszów Mazowiecki wskazano, że teren gminy objęty jest infrastrukturą telekomunikacyjną, zarówno w zakresie sieci przewodowych, jak i telefonii komórkowej różnych operatorów, a dostęp do tych usług ma charakter powszechny. W konsekwencji zarzut braku ustaleń w zakresie środków łączności pozostaje bezzasadny. Z kolei zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 6) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy poprzez ustalenie warunków zabudowy pomimo braku stwierdzenia spełnienia warunku istnienia lub zaprojektowania uzbrojenia terenu w zakresie środków łączności wystarczającego dla zamierzenia budowlanego, w ocenie pełnomocnika uczestnika postępowania jest bezpodstawny, gdyż przepis ten ma charakter redakcyjny i określa sposób formułowania decyzji, nie zaś dodatkowe materialnoprawne przesłanki jej wydania. Nie można z niego wywodzić obowiązku szczegółowego badania technicznych aspektów zapewnienia sieci telekomunikacyjnej już na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z 21 kwietnia 2026 r., skarżąca podtrzymała zarzuty w zakresie naruszenia przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto skarżąca podniosła, że przedmiotowe zamierzenie budowlane polegające na budowie 12 budynków jednorodzinnych stanowi w istocie budowę osiedla domów jednorodzinnych, a jej zdaniem taka zabudowa nie mieści się w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu istniejących w obszarze analizowanym. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zawierają istotne braki w ustaleniach w ww. zakresie. Na obszarze analizowanym zidentyfikowano luźną, rozproszoną zabudowę zagrodową i mieszkaniową i nie stwierdzono obecności osiedli domów jednorodzinnych. Organy nie wyjaśniły, dlaczego ich zdaniem realizacja osiedla domów jednorodzinnych - pośród luźnej zabudowy zagrodowej i jednorodzinnej - stanowić może kontynuację parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W istocie brak jest uzasadnienia spełnienia określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy przesłanki wydania decyzji WZ. Wobec istotnych braków analizy urbanistycznej, a w tym wobec braku uzasadnienia jej wyników, ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji w zakresie spełnienia określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przesłanki wydania decyzji WZ należy uznać za dowolne. W ocenie skarżącej zaskarżona decyzja, a także poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z obrazą art. 107 § 3 k.p.a, a także art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez poczynienie dowolnych ustaleń w zakresie określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przesłanki wydania decyzji WZ, a także zaniechanie wyjaśnienia sprawy i należytego uzasadnienia decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Podstawę materialnoprawną kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.) - dalej: u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym do 23 września 2023 r. Wskazać bowiem należy, że ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688) ustawodawca znowelizował między innymi treść art. 61. Zgodnie jednak z art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy i przed dniem utraty mocy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy w danej gminie: 1) stosuje się przepisy art. 54 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1, ust. 2, 3 i 5a ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym; 2) nie stosuje się przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1a i ust. 1a ustawy zmienianej w art. 1. W pierwszej kolejności wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Konstrukcja art. 4 u.p.z.p. wskazuje, że ustalanie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy następuje wyjątkowo, gdyż zasadą winno być ustalanie zagospodarowania terenu w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie bezsporne pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek inwestora, warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę (art. 61 ust. 5a u.p.z.p.). Przy czym ustawodawca w art. 2 pkt 12 u.p.z.p. zdefiniował pojęcie działki budowlanej, pod którym to pojęciem rozumie nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z kolei przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (art. 2 pkt 14 u.p.z.p.). Warunki, zgodnie z którymi określa się cechy nowej zabudowy zostały zdefiniowane w wydanym na podstawie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. rozporządzeniu. W niniejszej sprawie zastosowanie znalazły przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ze zm.). W tym miejscu zaznaczyć jedynie wypada, że choć ww. rozporządzenie z 2003 r. przestało obowiązywać od 26 lipca 2024 r. na mocy rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 15 lipca 2024 r. w sprawie sposobu ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. poz. 1116), to jednak w § 12 rozporządzenia z 2024 r. zastrzeżono, że do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy dotychczasowe. Zatem w niniejszej sprawie organy prawidłowo stosowały przepisy rozporządzenia z 2003 r. Z brzmienia przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że w każdej sprawie o ustalenie warunków zabudowy konieczne jest sporządzenie analizy architektoniczno-urbanistycznej przez podmiot uprawniony, przy czym na organie spoczywa, wynikający z art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., obowiązek dokonania takiej oceny pod kątem zgodności z przepisami prawa, a także wskazań wiedzy, doświadczenia życiowego i logicznego rozumowania, dokładnie w taki sam sposób, w jaki ocenić należy każdy dowód z opinii biegłego. Analiza urbanistyczno-architektoniczna stanowi główny dowód w sprawie i pełni kluczową rolę w określaniu wymaganych parametrów i wskaźników. Składa się z części tekstowej i graficznej, które powinny być ze sobą spójne. Wyniki tej analizy, jej rzetelność, kompletność i zgodność z zapisami rozporządzenia przesądzają w znacznej mierze o wynikach całego postępowania prowadzonego w celu ustalenia warunków zabudowy (por. wyroki WSA w Poznaniu z 28 kwietnia 2022 r., II SA/Po 618/21; z 26 sierpnia 2022 r., II SA/Po 343/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu sporządzona na potrzeby prowadzonego postępowania administracyjnego analiza urbanistyczna, której zarówno cześć opisowa, jak i część graficzna stanowią integralny załącznik do decyzji organu I instancji, odpowiada powyższym wymogom. Granice obszaru analizowanego wyznaczone zostały zgodnie z art. 61 ust. 5a u.p.z.p., na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, zgodnej z wymogami określonymi w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., wokół granicy terenu planowanej inwestycji (działki nr ewid. [...] i [...]) w przewidzianej prawem odległości odpowiadającej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a ustawy, znajdującego się, zgodnie z wskazaniem inwestorów od strony drogi gminnej - ul. W.(wynoszącego 21,7 m), to jest 65,10 m. W niniejszej sprawie skarżąca zarzuciła brak spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa (co podniosła w piśmie procesowym z 21 kwietnia 2026 r.), jak również brak spełnienia warunku, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (co podniesiono w treści skargi). Odnosząc się do ww. zarzutów wskazać należy, że z ustaleń faktycznych wynika, że planowane przez inwestora zamierzenie budowlane spełnia kumulatywnie przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. Autor analizy ustalił charakterystyczne parametry zabudowy występującej na 17 nieruchomościach znajdujących się w granicach terenu analizowanego, co zobrazowano zarówno w części tekstowej analizy, jak i jej części graficznej. Nie ulega zatem wątpliwości, że w obszarze analizy usytuowana jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, zagrodowa i usługowa, przy czym co należy podkreślić, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna znajduje się na ponad połowie nieruchomości uwzględnionych w analizie, o czym świadczy znajdujący się w aktach tabelaryczny wykaz tych nieruchomości. W związku z tym nie można podzielić zarzutu skarżącej, że warunek dobrego sąsiedztwa nie został spełniony. W tym miejscu przypomnieć należy o proporcji pomiędzy wyrażoną w art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. zasadą wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy, a zasadą zachowania ładu przestrzennego wynikającą z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz o stosowaniu wykładni celowościowej. Restrykcyjna, literalna redakcja art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. nie może prowadzić do automatycznego uznania prymatu ładu przestrzennego nad prawem własności, niezależnie od okoliczności i wymogów konkretnej sprawy. Sam zatem brak w obszarze analizowanym "zabudowy osiedlowej" czy też "zespołów zabudowy jednorodzinnej" nie może jeszcze przesądzać o niespełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa przez planowaną inwestycję. Ze sporządzonej na potrzeby prowadzonego postępowania analizy urbanistycznej wynika, że parametry występującej w obszarze analizowanym zabudowy o funkcji mieszkaniowej (jednorodzinnej i zagrodowej) pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy, planowanej do realizacji przez inwestora. Parametry projektowanej zabudowy zostały wyznaczone w sposób odwołujący się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Jednocześnie organ w sposób szczegółowy wyjaśnił ustalenie każdego z parametrów z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia z 2003 r. W związku z tym podzielić należy stanowisko Kolegium, że realizacja planowanej inwestycji nie zmieni ani funkcji, ani zasadniczych cech i parametrów w obszarze analizowanym, przez co inwestycja ta nie wpłynie dysharmonijnie na zurbanizowane otoczenie. Ponadto teren planowanej inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej poprzez projektowaną działkę spełniającą funkcję dojazdu - projektowaną wewnętrzną drogę dojazdową (dla obsługi projektowanej zabudowy) i projektowany zjazd na drogę gminną ul. W. poprzez jej odcinek stanowiący drogę wewnętrzną w zarządzie Gminy Tomaszów Mazowiecki - ul. W. (dz. [...]). W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla realizacji zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). W decyzji organu I instancji określono, że: 1) zaopatrzenie w wodę będzie zapewniać przyłącze wpięte do projektowanego odcinka sieci wodociągowej wraz z hydrantami ppoż w projektowanej drodze dojazdowej do ww. działek, wpiętego następnie do istniejącej sieci wodociągowej w miejscowości T.; 2) zaopatrzenie w energię elektryczną będzie zapewniać przyłącze elektroenergetyczne niskiego napięcia po jego wybudowaniu - złącza kablowe w granicy działki nr [...] (pas drogowy); 3) ścieki odprowadzane będą do projektowanych zbiorników bezodpływowych dla każdego z projektowanych budynków (każdy o pojemności 8-10 m3); 4) wody opadowe odprowadzane będą na nieutwardzony teren w liniach rozgraniczających teren inwestycji; 5) odpady będą gromadzenie na zasadach określonych w przepisach szczególnych i zgodnie z gospodarką odpadami przyjętą przez gminę; 6) zaopatrzenie projektowanej zabudowy w ciepło będą zapewniały indywidualne źródła ciepła. Co prawda zgodzić się należy, że w świetle art. 2 pkt 13 u.p.z.p. - jako uzbrojenie terenu - należy rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.), gdzie z kolei wskazano drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Jednak jak słusznie zauważyło Kolegium, powyższe nie oznacza, że w każdej decyzji o warunkach zabudowy niezbędnym jest istnienie (możliwość istnienia) każdego z wyżej wymiennych elementów. Należy uznać, że celem tej regulacji jest istnienie uzbrojenia, pozwalającego na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Określenie natomiast, jakie uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, jest kwestią ściśle związaną z oceną konkretnego projektu inwestycji. Poza tym postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wszczynane jest na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.). Elementy jakie powinien zawierać wniosek o ustalenie warunków zabudowy określa art. 52 ust. 2 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W zakresie charakterystyki inwestycji wniosek powinien określać m.in. zapotrzebowanie na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. a) u.p.z.p.). Zatem wśród niezbędnych elementów infrastruktury technicznej i uzbrojenia terenu ustawa wymienia zaopatrzenie w wodę i energię oraz odprowadzenie ścieków. Pozostałe elementy, w tym zaopatrzenie inwestycji w środki łączności, określa się wyłącznie w zależności od potrzeb. W związku z tym zarzut skarżącej co do braku zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu inwestycji w zakresie środków łączności nie może odnieść zamierzonego skutku. Nie przeczy temu treść § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 r., poz. 1589), bowiem jak sama nazwa tego aktu mówi, że dotyczy on wyłącznie stosowania nazw i oznaczeń użytych w decyzji o warunkach zabudowy. Zapisy tego rozporządzenia nie określają natomiast jakie elementy w zakresie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu ma zawierać decyzja. O tym, co ma zawierać decyzja wynika bowiem z treści art. 54 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., jednak odnośnie obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji ustawodawca posłużył się pojęciem otwartym (art. 54 ust. 1 pkt 2 lit. c) u.p.z.p.), a więc to jakie elementy infrastruktury technicznej powinny być uwzględnione w decyzji przesądza charakter inwestycji i wniosek inwestora. Innymi słowy, ww. rozporządzenie w sprawie oznaczeń i nazewnictwa znajduje zastosowanie wówczas, gdy decyzja organu będzie regulowała kwestie wymienione w tym rozporządzeniu. Jeżeli natomiast, ze względu na ich fakultatywny charakter, niektóre elementy infrastruktury technicznej i uzbrojenia terenu nie zostały w decyzji uwzględnione, to rozporządzenie, o którym mowa w tym zakresie nie znajdzie zastosowania. Na marginesie wskazać jedynie wymaga, że obecnie zaopatrzenie domu jednorodzinnego w środki łączności nie wymaga od inwestora budowy jakiegokolwiek przyłącza. Łączność telekomunikacyjna odbywa się bowiem bezprzewodowo za pośrednictwem operatorów sieci telefonii komórkowej. Jak wynika z akt sprawy teren planowanej inwestycji nie wymaga nadto uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a wydana decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 u.p.z.p.). Planowane zamierzenie budowlane nie znajduje się również w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że dla inwestycji polegającej na "budowie 12 budynków mieszkalnych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] obręb [...], gmina T." uzyskano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach z 25 października 2023 r. (znak RŚ.6220.11.2023), w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz określono warunki i wymagania dotyczące jego realizacji. Decyzja ta została dołączona do wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji zgodnie z art. 52 ust. 2a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Planowane zamierzenie jest zgodne z ww. decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach w zakresie planowanego sposobu zagospodarowania terenu inwestycji, gabarytów projektowanej zabudowy, sposobu obsługi komunikacyjnej, zaopatrzenia w niezbędną infrastrukturę techniczną. Reasumując, Sąd stwierdza, że procedujące w sprawie organy obu instancji działały na podstawie i w granicach obowiązującego prawa (art. 6 k.p.a.), w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się wyrażonymi w art. 8 k.p.a. zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania oraz wyrażoną w art. 9 k.p.a. zasadą informowania stron. Dokonane w sprawie ustalenia faktyczne (art. 7 k.p.a.), jak i przeprowadzoną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a.) uznać należy za wystarczające do załatwienia sprawy. Uzasadnienia wydanych rozstrzygnięć odpowiadają wymogom określonym w art. 107 § 3 i art. 11 k.p.a. Przedstawione motywy wydanych w sprawie rozstrzygnięć pozwalają na prześledzenie toku rozumowania organów oraz poznanie przesłanek, które przemawiały za wydaniem takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. a.tp.