II SA/Łd 9/24

Dnia 25 stycznia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Czerw po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Spółki z o.o. z siedzibą w C. na zarządzenie pokontrolne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z dnia 24 października 2023 roku znak: I-DSK.7023.6.61.2023 w przedmiocie prowadzenia ewidencji wytwarzanych odpadów, przekazywania odpadów odbiorcom posiadającym zezwolenie i dokonania korekty sprawozdań rocznych dotyczących odpadów postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi – na rzecz skarżącej A. Spółki z o.o. z siedzibą w C. kwotę 200 (dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną 30 listopada 2023 roku, pod pozycją [...]. ał

A. Spółka z o.o. z siedzibą w C. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi zarządzenie pokontrolne Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w Łodzi z 24 października 2023 r., znak: I-DSK.7023.6.61.2023, w przedmiocie prowadzenia ewidencji wytwarzanych odpadów, przekazywania odpadów odbiorcom posiadającym zezwolenie i dokonania korekty sprawozdań rocznych dotyczących odpadów. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Łodzi stwierdził, że nie znajduje przesłanek do uwzględnienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) (dalej: p.p.s.a.) – skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Zaskarżony do sądu akt został wydany na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 824). Zgodnie z powołanym przepisem na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że zarządzenie pokontrolne nie jest decyzją administracyjną, ale jest innym aktem z zakresu administracji publicznej, na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 19 października 2021 r., sygn. akt III OZ 855/21 (orzeczenie dostępne w CBOSA): "Przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska uprawniają wskazane w nich organy do wydawania zarządzeń pokontrolnych w oparciu o wyniki dokonywanych kontroli, a jednocześnie nie przewidują środka zaskarżenia tego zarządzenia do organu wyższego stopnia. Oznacza to, że zarządzenie pokontrolne, stwierdzające istnienie obowiązku, a więc będące działaniem władczym, podlega zaskarżeniu do sądu na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a skarga do sądu może zostać wniesiona w terminie określonym w 53 § 2 p.p.s.a.". Wobec powyższego stwierdzić należy, że skargę na przedmiotowe zarządzenie pokontrolne należało wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym spółka dowiedziała się o wydaniu aktu. Jak wynika z akt sprawy zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej 30 października 2023 r. (poniedziałek). Zatem w tym dniu spółka dowiedziała się o wydaniu kwestionowanego aktu, co spowodowało rozpoczęcie biegu terminu z art. 53 § 2 p.p.s.a. W związku z tym ustawowy termin do wniesienia skargi upływał 29 listopada 2023 r. (środa), tymczasem skarga została nadana pocztą dopiero 30 listopada 2023 r. Bez znaczenia w niniejszej sprawie jest natomiast fakt, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne wysłane zostało zarówno na adres siedziby głównej spółki w C., jak i na adres jej zakładu w B. ("Do wiadomości"), bowiem obie przesyłki zawierające ww. akt zostały doręczone w tym samym dniu, tj. 30 października 2023 r., a więc termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg w tym dniu. W świetle powyższego stwierdzić należy, że skarżąca nie zachowała ustawowego terminu do wniesienia skargi, co uniemożliwia skuteczne wszczęcie postępowania sądowego. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącej (art. 53 § 2 zdanie drugie p.p.s.a.), gdyż brak jest w treści skargi jakiegokolwiek uzasadnienia przyczyny niezachowania terminu. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł, jak w postanowieniu. O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi, Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a.