II SA/Łd 835/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Asesor WSA Anna Dębowska Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi B. W. i M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...], znak: [...]. a.bł.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], znak: [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z póź. zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a.", utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...], znak: [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla A. S. obejmującego: chlewnię tuczu o obsadzie 126 DJP wraz z paszarnią oraz podziemnym (wewnętrznym) zbiornikiem na gnojowicę o pojemności 1980,0 m3 i zapleczem socjalno-technicznym wraz z infrastrukturą techniczną w tym: dwoma silosami paszowymi o ładowności do 24 ton każdy i wewnętrznymi liniami zasilającymi, tj. wodociągową i elektroenergetyczną, w miejscowości W. 44A, na działce o nr ewid. 103, gmina R.. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 16 sierpnia 2018 r. do Starosty [...] wpłynął wniosek A. S. o wydanie pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą, w miejscowości W. 44A, na działce o nr ewid. 103, gmina R.. Decyzją nr [...] z dnia [...] Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku inwentarskiego - chlewni wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożyli: B. W., M. W., A. N., B. N. i P. N.. W odwołaniu strony podniosły, że nie wyrażają zgody na budowę, ponieważ, w ich ocenie, m.in. zostały niewłaściwie ustalone strony postępowania oraz wadliwie zostało przeprowadzone postępowanie z udziałem społeczeństwa. Ponadto w decyzji organu I instancji udzielono pozwoleniu na budowę zewnętrznego zbiornika na gnojowicę, mimo że zbiornik ten nie był objęty zakresem decyzji środowiskowej. Decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda [...] uchylił w całości ww. decyzję organu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] zobowiązał Starostę [...], aby w ponownym postępowaniu wyjaśniającym zobligował inwestora do przedłożenia projektu budowlanego, doprowadzonego do zgodności z przepisami w zakresie określonym w tej decyzji, tj. w szczególności przez przedstawienie uzupełnionego projektu zagospodarowania przestrzennego wraz z koniecznymi uzgodnieniami higieniczno-sanitarnymi, a także przez dokładne określenie, jakie zbiorniki na gnojowice będą wybudowane i w jaki sposób będzie odbywała się ich eksploatacja. W wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania Starosta [...] decyzją Nr [...] z dnia [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla A. S. obejmującego: chlewnię tuczu o obsadzie 126 DJP wraz z paszarnią oraz podziemnym (wewnętrznym) zbiornikiem na gnojowicę o pojemności 1980,0 m3 i zapleczem socjalno-technicznym wraz z infrastrukturą techniczną w tym: dwoma silosami paszowymi o ładowności do 24 ton każdy i wewnętrznymi liniami zasilającymi, tj. wodociągową i elektroenergetyczną w miejscowości W. 44A, na działce o nr ewid. 103, gmina R. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożyli: B. W., M. W., A. N., B. N. i P. N., podnosząc, iż na działce 101 również istnieje chlewnia przemysłowa, która nie została uwzględniona łącznie z projektowaną inwestycją przy ustalaniu obszaru oddziaływania. W projekcie budowlanym brak jest zgody odpowiednich zarządców sieci na budowę wewnętrznej instalacji wodociągowej i elektroenergetycznej. W ich ocenie zbiornik na gnojowicę usytuowano za blisko budynku mieszkalnego, a ponadto planowana inwestycja niekorzystnie wpłynie na wartość sąsiednich nieruchomości oraz zdrowie i warunki życia mieszkańców wsi. Z tych względów strony wniosły o uchylenie decyzji organu I instancji. Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...], odwołując się uprzednio do treści art. 7, art. 80 k.p.a. oraz art. 33 ust. 2 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.b.", wskazał, że inwestor załączył cztery projekty budowlane, decyzję Wójta Gminy R. o warunkach zabudowy z dnia [...] wraz z analizą urbanistyczną, decyzję środowiskową Wójta Gminy R. z dnia [...] wraz ze zmieniającą to orzeczenie - decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Ponadto inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Następnie organ II instancji zwrócił uwagę, że z akt sprawy wynika, iż dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art. 34 ust. 3 u.p.b. Projekt budowlany przedmiotowej inwestycji sporządzono zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy R. o warunkach zabudowy z dnia [...], wydanej dla tej inwestycji. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej, rozpatrując sprawę, zawsze ma na uwadze interes stron postępowania, w tym zarówno inwestora, jak i osób będących właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji, ustalonych na podstawie art. 28 ust. 2 u.p.b. W ocenie organu odwoławczego, prowadząc po raz kolejny postępowanie organ I instancji prawidłowo ustalił strony postępowania, które pismem z dnia 14 marca 2019 r., na podstawie art. 61 § 1 i 4 k.p.a., zawiadomił o wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz zgłoszenia zastrzeżeń i wniosków. W dalszej kolejności odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów w kwestii oddziaływania (kumulacji inwestycji istniejącej i projektowanej) organ II instancji wyjaśnił, iż dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja środowiskowa przez właściwy organ i jej zapisy są wiążące dla organów administracji architektoniczno-budowlanej wydających pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy dodał przy tym, że z decyzji środowiskowej wynika, że budowa chlewni na działce ewid. nr 103 w miejscowości W. nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska naturalnego. W ocenie organu odwoławczego, inwestor spełnił następujące wymagania określone w decyzji środowiskowej (str. 27 projektu budowlanego), przez: - zaprojektowanie budynku inwentarskiego (chlewni) o obsadzie 126 DJP i o powierzchni zabudowy około 1320 m3 ze zbiornikiem na gnojowicę o pojemności około 1980 m3, z przeznaczeniem na chów trzody chlewnej w systemie bezściółkowym, - zaprojektowanie budynku z przeznaczeniem na paszarnię o powierzchni zabudowy około 68 m2, - zaprojektowanie 2 silosów o ładowności około 24 Mg, - w projekcje budowlanym chlewni zaprojektowanie systemu wentylacji składającego się z 12 wentylatorów kominowych o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 78 dB, umieszczonych na wysokości ok. 2 m n.p.t. Organ podkreślił przy tym, że zgodnie z decyzją środowiskową, w odniesieniu do jakości powietrza atmosferycznego i jakości środowiska akustycznego realizacja inwestycji nie spowoduje pogorszenia tych komponentów środowiska. Obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku, przedstawione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnieniach, dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia, wykazały, że realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, na terenie objętym ochroną akustyczną. Jednakże po realizacji przedsięwzięcia koniecznie będzie dodatkowo przeprowadzenie analizy porealizacyjnej. W omawianej sytuacji nie występuje ryzyko poważnej awarii przemysłowej. W rejonie inwestycji nie ma strefy ochronnej ujęć wodnych, obszarów ochrony zbiorników śródlądowych, obszarów wodno-błotnych i innych o płytkim zaleganiu wód poziomych. Nie stwierdzono negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 i kumulowania się oddziaływań. Zdaniem organu II instancji, planowane przedsięwzięcie jest również zgodne z decyzją Wójta Gminy R. z dnia [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji m.in. w zakresie: - geometrii dachu, w decyzji WZ ustalono dach dwuspadowy o kącie nachylenia połaci od 20° do 35°, zaprojektowano dach dwuspadowy o kącie nachylenia 20° - warunek spełniony; - szerokości elewacji frontowej od strony drogi publicznej, w decyzji WZ ustalono 24 m +/- 20%, zaprojektowano elewację o szerokości 23,89 m - warunek spełniony; - wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, w decyzji WZ ustalono minim. 3 m max. 6 m do okapu, gzymsu lub attyki, przy zachowaniu wysokości do 8 m w najwyższym punkcje kalenicy, zaprojektowano budynek o wysokość 7,15 m do kalenicy i 2,90 m do okapu -warunek częściowo spełniony; - wielkości powierzchni nowej zabudowy, w decyzji WZ ustalono nie więcej niż 4%, zaprojektowano 3,8% - warunek spełniony; - wielkości powierzchni biologicznie czynnej, w decyzji WZ ustalono nie mniej niż 75%, zaprojektowano 82,7% - warunek spełniony; - linia nowej zabudowy nie została przekroczona - warunek z decyzji WZ został spełniony; - lokalizacja obiektu zapewnienia dostępu do drogi publicznej, oraz mediów tj. wodociągu przyłącza energetycznego - warunek z decyzji WZ został spełniony. Organ wskazał przy tym, że budynek chlewni jest uzupełnieniem istniejącej zabudowy, nie powoduje kolizji urbanistycznej. W podsumowaniu organ odwoławczy stwierdził, że działaność organów administracji publicznej w zakresie udzielania pozwoleń na budowę określają przepisy ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy, a także ustawa kodeks postępowania administracyjnego, i zgodnie z tymi przepisami rozstrzygnięto niniejszą sprawę. W związku z powyższym podnoszone w toku postępowania zarzuty dotyczące, m.in. spadku wartości nieruchomości nie mogą być uznane za ograniczenie w możliwości zainwestowania działek, gdy posadowienie spornego obiektu jest zgodne z obowiązującymi przepisami, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok WSA z dnia 1 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1217/06). Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż organy administracji architektoniczno-budowlanej prowadzą postępowanie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustawy Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych, dlatego też podnoszone w odwołaniu kwestie dotyczące spadku wartości działek skarżących nie mogą być przedmiotem badania w tym postępowaniu administracyjnym. Zdaniem organu II instancji, sam fakt braku wyrażenia zgody na przedmiotową inwestycję nie znajduje poparcia w przepisach prawa, gdyż obowiązujące przepisy prawa nie przewidują sytuacji, w której realizacja zamierzeń inwestora byłaby uzależniona od uzyskania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości. W odniesieniu do powyższego organ wskazał, że zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm.), każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego dysponuje tytułem prawnym, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. W badanej sprawie nie stwierdzono takich naruszeń. Organ II instancji dodał przy tym, że projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i które w myśl art. 20 ust. 4 u.p.b. złożyły oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Ponownie przeprowadzone zaś przez Starostę [...] postępowanie administracyjne, zakończone zaskarżoną decyzją czyni zadość zasadom rządzącym postępowaniem administracyjnym, wyrażonym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wnieśli B. W. i M. W., a także A. N., B. N. i P.N., jednakże ich skargę Sąd odrzucił postanowieniem z dnia 20 lutego 2020 r., które stało się prawomocne z dniem 7 marca 2020 r. Skarżący B. W. i M. W. podnieśli, że inwestycja nie jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (brak oddziaływania w raporcie, brak zgody odpowiednich organów na wewnętrzne linie zasilające - wodociągową i elektroenergetyczną). Dodali, że obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje tylko działek 102 i 103, ale wykracza poza teren tych działek, co zostało udokumentowane w raporcie oddziaływania inwestycji, na którym oparto się przy wydawaniu decyzji środowiskowej oraz decyzji o warunkach zabudowy. Na działce 101 również istnieją chlewnie przemysłowe i nikt nie zbadał skumulowanego oddziaływania już istniejących i planowanych inwestycji na działki skarżących. Skarżący zwrócili również uwagę, że planowana chlewnia według raportu oraz pozwoleń miała być oddalona od najbliższego budynku mieszkalnego o ok. 80 metrów, według planów jest to 55 metrów. Oddalenie inwestycji od budynku mieszkalnego na działce 102 w raporcie, na którym oparta jest decyzja środowiskowa - 80 metrów, w projekcie budowlanym 55 m. Skarżący wskazali przy tym, że wszelkie informacje można odnaleźć na str. 10 postanowienia RDOŚ z dnia [...] oraz w postanowieniu PPIS z dnia [...], dostępne na stronie internetowej, dotyczące inwestycji. Zdaniem skarżących, jest to znacząca różnica, jeśli wziąć pod uwagę znajdujące się w raporcie rozprzestrzenianie szkodliwych substancji chemicznych. Ponadto skarżący podnieśli, że w gospodarstwie w dniu [...] Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego przeprowadził istotną dla dalszego procedowania sprawy kontrolę. Skarżący zwrócili się o zapoznanie z wynikami tejże kontroli. Dodali przy tym, że jeśli budynek obecnie eksploatowanej chlewni jest postawiony niezgodnie z planem, to można przypuszczać, iż do raportu oddziaływania na środowisko przyjęto niewłaściwe dane, m.in. odległości od najbliższej zabudowy mieszkaniowej, usytuowanie zbiornika na gnojowicę za blisko budynku mieszkalnego. Wszystkie te zastrzeżenia powinny mieć wpływ na wydanie kolejnej decyzji. W dalszej kolejności skarżący podnieśli, że już obecnie prowadzona hodowla w gospodarstwie na działce 101 pozbawia ich możliwości korzystania z nadającej się do picia wody z wodociągu, gdyż wzmożony pobór wody przez gospodarstwo sprawia, iż dociera do nich brudna, wręcz brązowa woda. W odniesieniu do powyższego skarżący dodali, że sprawę zgłoszą do Sanepidu. Skarżący podnieśli także, iż do tej pory myśleli, że jest to związane ze spadkiem poziomu wody latem, natomiast zaobserwowali, że w ww. gospodarstwie na dzień przed kontrolą [...] robiono coś przy studni, również tuż po przeprowadzonej kontroli były wykonywane jakieś czynności przy studni. Dodali, że od tamtej pory dociera do nich woda brudna, nienadająca się do picia i celów spożywczych. Ponadto, gdy chodzi o dostarczanie energii elektrycznej, to w określonej porze dnia następuje taki spadek napięcia, że światło przygasa, a sprzęty elektryczne nie działają tak, jak powinny. W ocenie skarżących, jest to prawdopodobnie związane z użyciem dużej ilości sprzętu o jednej porze we wskazanym gospodarstwie. Zdaniem skarżących, wszystkie te okoliczności już obecnie przyczyniają się to tego, iż nie są przestrzegane uzasadnione interesy osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ podniósł, że wskazane w skardze postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], zostało uwzględnione w toku wydania decyzji środowiskowej Wójta Gminy R. z dnia [...] Organ odwoławczy dodał przy tym, że przy wydawaniu pozwolenia na budowę decyzja środowiskowa dla organów administracji architektoniczno-budowlanej jest wiążąca. Można podważać zasadność tego orzeczenia tylko w wypadku rażącego naruszenia prawa, którego w analizowanej sprawie organy środowiskowe nie stwierdziły. Organ II instancji podniósł, że zgodnie z § 6 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie z dnia 7 października 1997 r. (Dz.U. Nr 132, poz. 877) odległości zamkniętych zbiorników na płynne odchody zwierzęce oraz zamkniętych zbiorników na produkty pofermentacyjne w postaci płynnej, mierzone od pokryw i wylotów wentylacyjnych, powinny wynosić co najmniej 10 m od pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi na działkach sąsiednich, jednak nie mniej niż 15 m od otworów okiennych i drzwiowych w tych pomieszczeniach. Ten zaś warunek, zdaniem organu odwoławczego, został spełniony w projekcie budowlanym, analizowanym w sprawie [...]. Natomiast wskazana w skardze odległość ok. 80 m podana na str. 10 uzasadnienia postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Ł. z dnia [...], o uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia, zawiera jedynie opis stanu istniejącego, który nie dotyczy wymagań stawianych inwestorowi. Organ II instancji wskazał, że podobnie w przedmiocie badania skumulowanego oddziaływania istniejącej na sąsiedniej działce chlewni i planowanej inwestycji, podnieść należy, że ww. decyzja środowiskowa wskazuje na taką kumulację na stronie 33, gdzie podano, iż planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę budynku inwentarskiego (chlewni) o obsadzie 126 DJP, zaś na terenie inwestycji prowadzony jest aktualnie dodatkowo chów trzody chlewnej o obsadzie 112 DJP oraz chów krów mlecznych o obsadzie 25 DJP. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, że kwestia kumulacji oddziaływania jest elementem postępowania przed organami właściwymi środowiskowo, albowiem zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U.2018 r. poz. 2081 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "u.u.i.ś.", raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać m.in. informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem. Jednocześnie organ II instancji podniósł, że inwestor był również zobligowany do uzyskania decyzji środowiskowej, która powyższy raport uwzględnia, albowiem hodowla zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP należy do przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś hodowla zwierząt w liczbie od 60 DJP do 210 DJP należy do przedsięwzięcia mogącego potencjalnie oddziaływać na środowisko, tj. § 2 ust. 1 pkt 51 § 3 ust. 1 pkt 102 Rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 9 listopada 2010 r. (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) oraz art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.u.i.ś. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega uwzględnieniu. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę Sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...], którą zatwierdzono projekt budowalny i udzielono pozwolenia na budowę dla A. S. obejmującego: chlewnię tuczu o obsadzie 126 DJP wraz z paszarnią oraz podziemnym (wewnętrznym) zbiornikiem na gnojowicę o pojemności 1980,0 m3 i zapleczem socjalno-technicznym wraz z infrastrukturą techniczną w tym: dwoma silosami paszowymi o ładowności do 24 ton każdy i wewnętrznymi liniami zasilającymi, tj. wodociągową i elektroenergetyczną w miejscowości W.44A, na działce o nr ewid. 103, gmina R. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...] zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym ich uchylenie w całości, stosownie do powołanego art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zaskarżona decyzja została wydana w związku z ponownym rozpatrzeniem sprawy przez organy z uwagi na wcześniej wydaną w sprawie decyzję kasacyjną z dnia [...], mocą której Wojewoda [...] zobowiązał Starostę [...], aby w ponownym postępowaniu wyjaśniającym zobligował inwestora do przedłożenia projektu budowlanego, doprowadzonego do zgodności z przepisami w zakresie określonym w tej decyzji, tj. w szczególności przez przedstawienie uzupełnionego projektu zagospodarowania przestrzennego wraz z koniecznymi uzgodnieniami higieniczno-sanitarnymi, a także przez dokładne określenie, jakie zbiorniki na gnojowice będą wybudowane i w jaki sposób będzie odbywała się ich eksploatacja. Kwestie te stanowiły w większości przedmiot odwołania skarżących od pozytywnej dla inwestorki decyzji z dnia [...] o pozwoleniu na budowę nr [...]. Przypomnieć należy, że strony wskazywały m.in., iż nie wyrażają zgody na budowę, ponieważ, w ich ocenie, m.in. zostały niewłaściwie ustalone strony postępowania oraz wadliwie zostało przeprowadzone postępowanie z udziałem społeczeństwa. Ponadto w zaskarżonej decyzji udzielono pozwoleniu na budowę zewnętrznego zbiornika na gnojowicę, mimo że zbiornik ten nie był objęty zakresem decyzji środowiskowej. W ocenie Sądu, organ ponownie rozpoznający sprawę nie wywiązał się należycie z powyższych obowiązków, zaś Wojewoda [...] utrzymując w mocy tę decyzję nie odniósł się należycie do zarzutów ponownego odwołania skarżących, co tym samym spowodowało, że decyzję utrzymującą w mocy decyzję I instancji należało uznać za przedwczesną, wydaną z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Uchybienia organu II instancji w konsekwencji skutkowały także naruszeniem art.107 § 3 k.p.a., uzasadnienie zaskarżonej decyzji uznać bowiem należy za zbyt lapidarne, niespełniające wymogów zasady przekonywania, o której mowa w art. 11 k.p.a. W analizowany apekcie należy podkreślić, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji strony podnosiły m.in., że na działce 101 również istnieje chlewnia przemysłowa, która nie została uwzględniona łącznie z projektowaną inwestycją przy ustalaniu obszaru oddziaływania. W projekcie budowlanym brak jest zgody odpowiednich zarządców sieci na budowę wewnętrznej instalacji wodociągowej i elektroenergetycznej. Zbiornik na gnojowicę usytuowano za blisko budynku mieszkalnego, a ponadto planowana inwestycja niekorzystnie wpłynie na wartość sąsiednich nieruchomości oraz zdrowie i warunki życia mieszkańców wsi. Odnosząc się do tych kwestii Wojewoda [...] w uzasadnieniu decyzji, za organem I instancji, jedynie lapidarnie stwierdził, że z akt administracyjnych wynika, iż inwestor spełnił wymagania przewidziane przytoczonymi przepisami. Dołączony do wniosku projekt budowlany jest kompletny i odpowiada wymogom określonym w art.34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Dodał przy tym, że w jego ocenie projekt budowlany przedmiotowej inwestycji sporządzono zgodnie z ustaleniami zawartymi w decyzji Wójta Gminy R. o warunkach zabudowy z dnia [...], wydanej dla tej inwestycji. W kwestii zaś zarzutu kumulacji inwestycji istniejącej i projektowanej (bez bliższego nawet wskazania, która inwestycja istniejąca, na której działce) stwierdził jedynie, że budowa dla przedmiotowej inwestycji została wydana decyzja środowiskowa przez właściwy organ i jej zapisy są wiążące dla organu administracji architektoniczno-budowlanej wydających pozwolenia na budowę. Z decyzji środowiskowej wynika, że budowa chlewni na działce ewid. nr 103 w miejscowości W. nie będzie stanowiła zagrożenia dla środowiska naturalnego. W ocenie organu odwoławczego, inwestor spełnił następujące wymagania określone w decyzji środowiskowej (str. 27 projektu budowlanego). W podobnie lapidarny sposób Wojewoda [...] odniósł się do kwestii jakości powietrza atmosferycznego i jakości środowiska akustycznego, wskazując jednym zdaniem, że realizacja inwestycji nie spowoduje pogorszenia tych komponentów środowiska. Jednocześnie, jak wynika z analizy uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwołąwczy stwierdził, że obliczenia rozprzestrzeniania się hałasu w środowisku, przedstawione w raporcie o oddziaływaniu na środowisko i jego uzupełnieniach, dotyczące przedmiotowego przedsięwzięcia wykazały, że realizacja przedsięwzięcia nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, na terenie objętym ochroną akustyczną. Jednakże po realizacji przedsięwzięcia koniecznie będzie dodatkowo przeprowadzenie analizy porealizacyjnej. Podkreślił także, iż w omawianej sytuacji nie występuje ryzyko poważnej awarii przemysłowej. W rejonie inwestycji nie ma strefy ochronnej ujęć wodnych, obszarów ochrony zbiorników śródlądowych, obszarów wodno-błotnych i innych o płytkim zaleganiu wód poziomych. Nie stwierdzono negatywnego oddziaływania na obszar Natura 2000 i kumulowania się oddziaływań. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organu odwoławczego oparte w istocie w całości jedynie na ustaleniach organu I instancji, w ocenie Sądu stwierdzić należy, że wykazują one, iż organ II instancji - wbrew dyspozycji art. 15 k.p.a. - nie wywiązał się z obowiązku ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, w tym poczynienia własnych ustaleń faktycznych, samodzielnego merytorycznego rozstrzygnięcia, a także odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu. Podkreślić przy tym należy, że zadośćuczynienie powyższym wymogom stanowi gwarancje realizacji celu zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz zapewnienie, że ponowne rozpatrzenie sprawy, przez organ odwoławczy, nie będzie iluzoryczne i nie będzie sprowadzać się do bezrefleksyjnego utrzymywania w mocy zaskarżonej decyzji (por. WSA w Gliwicach z dnia 29 listopada 2017 r., I SA/Gl 765/17; wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 stycznia 2018 r., II SA/Bd 700/17; wyrok WSA w Opolu z 27 marca 2018 r., II SA/Op 610/17; www.cbois.nsa.gov.pl). Tymczasem w niniejszej sprawie Wojewoda [...] rozpatrując odwołanie skarżących, oparł się jedynie na ustaleniach faktycznych organu I instancji, ignorując podniesione w odwołaniu zarzuty. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Wojewoda ograniczył się de facto, do przytoczenia podstawy materialnoprawnej w sprawie i położenia akcentu na związany charakter decyzji o pozwoleniu na budowę. Takie procedowanie stanowiło w ocenie Sądu naruszenie wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady prawdy obiektywnej, jak i zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, zawartej w art. 8 § 1 k.p.a. Ponadto wskazane uchybienia organu odwoławczego w zakresie ustaleń faktycznych sprawy, jak i brak odniesienia się do zarzutów odwołania, stanowiło naruszenie w art. 107 § 3 k.p.a. wskazującego na niezbędne elementy składowe uzasadnienia decyzji administracyjnej. W tej sytuacji nie budzi zdziwienia ponowienie w skardze zarzutów odwołania, w ramach których skarżący podnieśli, że inwestycja nie jest zgodna z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (brak oddziaływania w raporcie, brak zgody odpowiednich organów na wewnętrzne linie zasilające - wodociągową i elektroenergetyczną). Obszar oddziaływania obiektu nie obejmuje tylko działek 102 i 103, ale wykracza poza teren tych działek, co zostało udokumentowane w raporcie oddziaływania inwestycji, na którym oparto się przy wydawaniu decyzji środowiskowej oraz decyzji o warunkach zabudowy. Na działce 101 również istnieją chlewnie przemysłowe, i nikt nie zbadał skumulowanego oddziaływania już istniejących i planowanych inwestycji na nasze działki. Ponadto wskazywali na trudności dotyczące poboru energii elektrycznej i trudności związane z poborem wody z wodociągu. Zdaniem Sądu, brak konfrontacji powyższych ustaleń organu z argumentami skarżących prezentowanymi na wcześniejszych etapach postępowania nie dawał podstaw do przyjęcia, iż projekt spełnia wszystkie warunki, co powoduje, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w przedmiotowej sprawie była przedwczesna, a jej utrzymanie w mocy przez organ odwoławczy nieuprawnione. Przyjęcie tego rozstrzygnięcia nastąpiło zatem z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ prowadzący postępowanie zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, wnikliwie wyjaśni wskazane powyżej kwestie, odnosząc się przy tym należycie do argumentacji skarżących w kwestii zgodności inwestycji z warunkami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (brak oddziaływania w raporcie, brak zgody odpowiednich organów na wewnętrzne linie zasilające - wodociągową i elektroenergetyczną), kwestii wykraczania obszaru oddziaływania obiektu poza teren tych działek 102 i 103 i wskazanej kumulacji innej chlewnii przemysłowej, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 k.p.a. w sposób odpowiadający wymogom art. 153 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzająca ją decyzją organu I instancji. a.tp.