II SA/Łd 8/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marcin Olejniczak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Beata Czyżewska, Protokolant asystent sędziego Agnieszka Chrzanowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 października 2025 r. nr SKO.4115.220.2025 w przedmiocie zmiany decyzji ustalającej opłatę za pobyt w ośrodku wsparcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z dnia 4 września 2025 r., znak: III WPŚ.4137.12467.2025; 2. przyznaje i nakazuje wypłacić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi adwokatowi D. S. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Łodzi przy ul. [...] kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych powiększoną o należny podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu. AA.

M. M. (dalej: skarżąca) zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 października 2025 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 4 września 2025 r., zmieniającą decyzję tegoż organu z 23 lipca 2025 r., w ten sposób że, od 1 sierpnia 2025 r. ustalono dla skarżącej miesięczną opłatę za pobyt w Ośrodku Wsparcia - Domu Samotnej Matki, Ł., ul. [...] w łącznej wysokości 3.483,60 zł, pozostałe warunki decyzji pozostawiając bez zmian. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z 23 lipca 2025 r. Prezydent Miasta Łodzi skierował skarżącą wraz z dzieckiem od 1 lipca 2025 r. do 30 listopada 2025 r. do Ośrodka Wsparcia - Domu Samotnej Matki, Ł., ul. [...] za łączną odpłatnością 1 681,75 zł. miesięcznie. Następnie ww. decyzją z 4 września 2025 r., Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 104 i art. 108 § 1, art. 163 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), w zw. z art. 106 ust. 3b i 5 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1283 ze zm – u.p.s.), § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 7 lutego 2024 r. w sprawie domów dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży (Dz. U. z 2024 r. poz. 169), § 1 pkt 1 lit.b rozporządzenia Rady Ministrów z 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1044, zmienił własną decyzję z 23 lipca 2025 r., w ten sposób, że ustalił skarżącej, od 1 sierpnia 2025 r., miesięczną opłatę za pobyt w Ośrodku Wsparcia - Domu Samotnej Matki, Ł., ul. [...], na kwotę 3 483,60 zł. Organ I instancji w treści uzasadnienia wskazał, iż na podstawie nowych informacji uzyskanych w trakcie wywiadu środowiskowego ustalono, iż dochód rodziny M.M. uległ zmianie i aktualnie wynosi 9 951,13 zł. Zmiana dochodu przekroczyła zatem 10% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, tj. 82,30 zł, dlatego też należało zmienić odpłatność za pobyt w Ośrodku Wsparcia - Domu Samotnej Matki. W ocenie organu I instancji, uwzględniając aktualny dochód skarżącej, odpłatność za pobyt w Ośrodku Wsparcia od sierpnia 2025 r. powinien łącznie wynosić 3 483,60 zł miesięcznie. Wskazaną na wstępie decyzją z 14 października 2025 r. organ odwoławczy, mocą art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., w zw. z art. 97 ust. 1 i ust. 5, art. 106 ust. 3b i 5 u.p.s. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że decyzja organu I instancji została wydana na podstawie przeprowadzonego 13 sierpnia 2025 r. wywiadu środowiskowego, podczas którego ustalono, że dochód strony uległ zmianie i obecnie składa się z: wynagrodzenia za pracę - 4.082,68 zł; alimentów - 1.200; świadczenia pielęgnacyjne za dziecko - 3.287 zł; zasiłku pielęgnacyjnego - 215,84 zł i dochodu jednorazowego, przekraczającego 5 x kryterium dochodowe 1.167,61 zł co daje łącznie kwotę 9.953,13zł. Kryterium dochodowe to 823 x 2 = 1,646 zł, zatem odpłatność wyliczono według wzoru 9.953,13 zł x 35% = 3.483,60 zł. Poprzedni dochód skarżącej w czerwcu 2025 r. wynosił 4.805 zł. obecnie do dochodu doliczono świadczenie pielęgnacyjne, które strona otrzymała jednorazowo za okres od 1 kwietnia do 31 lipca 2025 r. w kwocie 13.148zł (3287x4) /12 miesięcy = 1.095 zł. oraz zasiłek pielęgnacyjny za okres kwiecień – lipiec 2025 r. w łącznej kwocie 863,36zł/12 miesięcy = 71,94. Wypłata świadczeń nastąpiła w lipcu 2025. Na podstawie wskazanej dokumentacji, z uwagi na przekroczenie 10% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, w ocenie organu odwoławczego, konieczna była zmiana decyzji i ustalenie nowej wysokość wnoszonej M.M.. Dalej organ odwoławczy, po przytoczeniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa (art. 8 i art. 97 u.p.s.), przywołał treść § 5 ust. 1 uchwały nr LXXXIX/2723/24 Rady Miejskiej w Łodzi z 10 kwietnia 2024 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych uznał, że ustalenie wysokości należnej opłaty jest uzależnione wyłącznie od dochodów osoby zamieszkującej i organ dokonywał tu zabiegu stricte rachunkowego. Natomiast inne okoliczności - zwłaszcza zobowiązania strony wynikające z realizowanego procesu inwestycyjnego, nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Zdaniem organu odwoławczego ustalono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był kompletny, zaś jego ocena nie nosiła znamion dowolności. W skardze na powyższą M. M. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła organowi: 1. błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanego postanowienia, w postaci: a. dokonania nieprawidłowej oceny stanu faktycznego, przyjmując, że skarżąca posiada środki wystarczające na pokrycie opłaty miesięcznej za pobyt w Ośrodku Wsparcia — Domu Samotnej Matki w Ł. w kwocie 3.483,60 złotych, przy całkowitym pominięciu wysokości codziennych wydatków, jakie skarżąca musi uiszczać w związku z utrzymaniem i leczeniem małoletniego syna; b. pominięcia, że skarżąca codziennie ponosi koszty utrzymania oraz leczenia małoletniego syna, które znacząco przekraczają jej możliwości finansowe, gdyż jej syn wymaga specjalistycznego leczenia psychologicznego, co generuje kwoty stanowiące większość dochodu skarżącej; c. przyjęcia błędnej kwoty dochodu jako podstawy do wyliczenia wysokości miesięcznej opłaty za pobyt w Ośrodku Wsparcia - Domu Samotnej Matki, gdyż miesięczny dochód skarżącej niesłusznie zostały doliczone oraz uznane za składową tej kwoty jednorazowe świadczenia otrzymane przez M. M.; d. w postaci całkowitego pominięcia, różnic w wysokości kwot stanowiących miesięczną opłatę za pobyt skarżącej w Ośrodku Wsparcia — Domu Samotnej Matki w Ł., ustalonych na mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 4 września 2025 r. , a zarządzeniem nr 646/2025 Prezydenta Miasta Łodzi z 27 marca 2025 roku, w którym ustalono kwotę 1.188 złotych za ten sam pobyt, a zatem nie sposób uznać, że koszty wskazane w treści skarżonej decyzji odpowiadają zarządzeniu Prezydenta Miasta Łodzi; e. niestosowanie się do zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 7 k.p.a., nakładającej na organ administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, gdy w danym stanie faktycznym organ nie zastosował się do powyższego, całkowicie pomijając zarządzenie nr 646/2025 Prezydenta Miasta Łodzi z 27 marca 2025 roku, gdzie Prezydent Miasta Łodzi ustalił nieprzekraczalną kwotę opłaty miesięcznej za pobyt w Ośrodku Wsparcia w wysokości 1.188, ani nie podjął żadnych czynności do ustalenia czy skarżąca ma wystarczające środki na opłacenie miesięcznej kwoty za pobyt w Domu Samotnej Matki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe stanowisko w sprawie. Dodatkowo pismem z 30 marca 2026 r. pełnomocnik ustanowiony dla skarżącej z urzędu, zarzucił w imieniu skarżącej organowi: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. a) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ich niezastosowanie i ustalenie opłaty w wysokości uniemożliwiającej realizację głównego celu pomocy społecznej, jakim jest życiowe usamodzielnienie skarżącej; b) art. 60 ust. 1 w zw. z art. 97 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, poprzez ustalenie opłaty w wysokości drastycznie przekraczającej możliwości finansowe strony, bez uwzględnienia, że znaczna część dochodu stanowią świadczenia o charakterze celowym (świadczenie pielęgnacyjne), które winny służyć zaspokojeniu potrzeb niepełnosprawnego dziecka, a nie pokrywaniu kosztów administracyjnych gminy; 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego i całkowite pominięcie sytuacji rodzinnej oraz ekonomicznej skarżącej na rzecz czysto matematycznego wyliczenia dochodu. Wobec powyższego wniósł o: - uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; - przyznanie pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, oświadczając, że wynagrodzenie z tytułu udzielonej pomocy prawnej nie zostało zapłacone w całości ani w części przez skarżącą ani przez osoby trzecie. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wniósł o przyznanie mu kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, a nadto złożył do akt sprawy spis kosztów poniesionych z wykonywaniem czynności w sprawie, wnosząc o ich przyznanie przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, w zw. z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z 12 lipca 2024 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1044) - dalej "rozporządzenie", w zw. z uchwałą nr LXXIV/2232/23 Rady Miejskiej w Łodzi z 12 kwietnia 2023 r. w sprawie ustalenia szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach chronionych (Dz. U. Woj. Łódzk. z 2023 r., poz. 3696) dalej "uchwała RM" i zarządzeniem nr 646/2025 Prezydenta Miasta Łodzi z 27 marca 2025 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania osoby przebywającej w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, prowadzonym na zlecenie Miasta Łodzi (Dz. U. Woj. Łódzk.z 2025 r., poz. 3504) dalej "zarządzenie". Zgodnie z art. 6 pkt 3, 4 i 14 u.p.s. za dochód rodziny uważa się sumę miesięcznych dochodów osób w rodzinie, przy czym rodzina to osoby spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie zamieszkujące i gospodarujące, natomiast dochód na osobę w rodzinie to dochód rodziny podzielony przez liczbę osób w rodzinie. Zgodnie z art. 51 ust. 1 i 4 u.p.s. osobom, które ze względu na wiek, chorobę lub niepełnosprawność wymagają częściowej opieki i pomocy w zaspokajaniu niezbędnych potrzeb życiowych, mogą być przyznane usługi opiekuńcze, specjalistyczne usługi opiekuńcze lub posiłek, świadczone w ośrodku wsparcia. Ośrodkiem wsparcia, o którym mowa w ust. 1, może być m.in. dom dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży (ust. 1). Mocą art. 97 u.p.s. opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach treningowych lub wspomaganych ustala podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług. Osoby nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego (ust. 1). Opłatę za pobyt w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ustala podmiot prowadzący, a w przypadku domów prowadzonych przez podmioty uprawnione - podmiot zlecający zadanie, uwzględniając warunki pobytu, w szczególności zakres przyznanych usług oraz obowiązki osoby przebywającej w domu (ust. 2). Różnicę między ustaloną opłatą, ponoszoną przez osobę za pobyt w domu, a średnim miesięcznym kosztem utrzymania w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ponosi gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania osoby przebywającej w domu (ust. 3). Do określenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące średniego miesięcznego kosztu utrzymania w domu pomocy społecznej (ust. 4). Rada powiatu lub rada gminy w drodze uchwały ustala, w zakresie zadań własnych, szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt w ośrodkach wsparcia i mieszkaniach treningowych lub wspomaganych (ust. 5). Natomiast zgodnie z art. 60 u.p.s. pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 1). Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca: 1) w domu pomocy społecznej o zasięgu gminnym - ustala wójt (burmistrz, prezydent miasta) i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku; 2) w domu pomocy społecznej o zasięgu powiatowym - ustala starosta i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku; 3) w regionalnym domu pomocy społecznej - ustala marszałek województwa i ogłasza w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku (ust. 2). Ogłoszenie, o którym mowa w ust. 2, stanowi podstawę do ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej od następnego miesiąca przypadającego po miesiącu, w którym zostało opublikowane. Do tego czasu odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej ustala się na podstawie ogłoszenia z roku poprzedniego (ust. 4). W niniejszej sprawie decyzją z 23 lipca 2025 r. skierowano skarżącą wraz z małoletnim dzieckiem (ur. 8 października 2018 r.) od 1 lipca 2025 r. do 30 listopada 2025 r. do Ośrodka Wsparcia - Domu Samotnej Matki w Ł., ul. [...], a następnie decyzją z 4 września 2025 r., utrzymaną w mocy zaskarżoną w sprawie decyzją organu odwoławczego z 14 października 2025 r., zmieniono skarżącej pierwotną decyzję, w ten sposób że, ustalono jej od 1 sierpnia 2025 r. miesięczną opłatę za pobyt w kwocie 3.483,60 zł. Ustalając tą opłatę organ powołał się na zmianę w dochodzie skarżącej, który w ocenie organu jest obecnie równy kwocie 9.953,13 zł i stanowił podstawę wilczeń przedmiotowej opłaty. Zaznaczyć należy, że poza sporem jest, że organ I instancji, zgodnie z art. 97 ust. 1 u.p.s., uprawniony był do ustalenia kwestionowanej opłaty za pobyt w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży (który jest jednocześnie ośrodkiem wsparcia w rozumieniu art. 51 ust. 4 u.p.s.) a decyzja była niewątpliwie spowodowana zmianą sytuacji dochodowej strony (art. 106 ust. 3b i 5 u.p.s.). Bezspornie w sprawie zastosowanie miały regulacje zawarte w uchwale Rady Miejskiej w Łodzi z 12 kwietnia 2023 r. nr LXXIV/2232/23, ustalające w oparciu o art. 97 ust. 1 i 5 u.p.s. szczegółowe zasady ponoszenia odpłatności za pobyt m.in. w ośrodkach wsparcia - w tym § 3 ust. 1 uchwały RM - w myśl którego wysokość miesięcznej opłaty ustala się na 35 % kwoty dochodu osoby samotnie gospodarującej lub kwoty dochodu na osobę w rodzinie jeśli przekracza 100 % kwoty kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.s. Tym samym, co do zasady organy prawidłowo przyjęły, że zastosowanie w sprawie znajdzie ww. § 3 ust. 1 uchwały RM, w tym stawka 35 % kwoty dochodu. Jednakże w realiach sprawy organy pomimo poprawnego ustalenia, na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s., że w sprawie do porównania dochodu zastosowanie znajdzie kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie (823 zł) przy obliczaniu spornej opłaty, do obliczenia 35% kwoty dochodu mylnie uwzględniono, że skarżąca jest osoba samotnie gospodarującą, przyjmując do wyliczenia opłaty dochód osoby samotnie gospodarującej. Tymczasem bez wątpienia rodzina skarżącej składa się z dwóch osób, tj. skarżącej i jej dziecka, a w konsekwencji organy winny wyliczając 35% kwoty dochodu, na podstawie § 3 ust. 1 uchwały, obliczyć kwotę dochodu na osobę w rodzinie skarżącej, stosownie do treści art. 8 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 6 pkt 3 i 14 u.p.s. Co więcej organy przy ustalaniu przedmiotowej opłaty winny zastosować się treści art. 97 ust. 3 i 4 u.p.s., mając na uwadze, że po pierwsze różnicę między ustaloną opłatą, ponoszoną przez osobę za pobyt w domu, a średnim miesięcznym kosztem utrzymania w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży ponosi gmina właściwa ze względu na miejsce zamieszkania osoby przebywającej w domu, a po wtóre, że do określenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące średniego miesięcznego kosztu utrzymania w domu pomocy społecznej. W konsekwencji powinny uwzględnić, że pobyt w domu pomocy społecznej (ośrodku wsparcia) jest odpłatny jedynie do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca (art. 60 ust. 1 u.p.s.), który w niniejszej sprawie został ustalony zarządzeniem Prezydenta Miasta Łodzi z 27 marca 2025 r., wydanym na podstawie art. 60 ust. 2 u.p.s. W konsekwencji winny zastosować § 1 zarządzenia, w myśl którego średni miesięczny koszt utrzymania osoby przebywającej w domu dla matek z małoletnimi dziećmi i kobiet w ciąży, prowadzonym na zlecenie Miasta Łodzi - Domu Samotnej Matki im. [...] w Ł. przy ul. [...] ustalono na kwotę 1.188 zł. Wskazać należy, że wysokość opłaty za pobyt w ośrodku wsparcia wyznaczana jest na podstawie średniego miesięcznego kosztu utrzymania w placówce oraz warunków pobytu. Mają tu odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące średniego kosztu utrzymania mieszkańca domu pomocy społecznej ustalone przez właściwy organ i ogłoszone w wojewódzkim dzienniku urzędowym, a opłata ustalona decyzją nie może przekroczyć średniomiesięcznego kosztu utrzymania w placówce, co w niniejszej sprawie nastąpiło. Jak wynika z powyższych wywodów decyzje organów obu instancji zostały wydane z mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a, w zw. z art. 97 ust. 1, 2 - 5 , w zw. z art. 60 ust. 1 i 2, w zw. z art. 6 pkt 3 i 14, w zw. z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s., w zw. § 1 zarządzenia i w zw. z § 3 ust.1 uchwały RM. Wobec powyższego zarówno zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c, w zw. z art. 135 p.p.s.a. Organy, zgodnie z treścią art. 153 ustawy p.p.s.a. związane są oceną prawną i wskazaniami zawartymi w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość wpisu i wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika ustalone w stawce minimalnej. Przy czym, odnosząc się do złożonego na rozprawie zestawienia kosztów poniesionych przez pełnomocnika skarżącej – w tym kosztów dojazdów i korespondencji w sprawie, sąd wskazuje że wnioski te nie zasługiwały na uwzględnienie. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela wyrażane w orzecznictwie poglądy, że koszty korespondencji nie zaliczają się do podlegających zwrotowi wydatków. Nie są to bowiem koszty, które zostały uznane za niezbędne rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. 2024 r., poz. 763). Natomiast, jeśli chodzi o koszty dojazdów do sądu to sąd zauważa, że z danych przedstawionych przez pełnomocnika wynika, że jego kancelaria znajduje w Ł. przy ul. [...], co oznacza że przedstawione przez pełnomocnika koszty dojazdu z miejsca zamieszkania do sądu są de facto kosztami, jakie pełnomocnik ponosi codziennie w celu prowadzenia własnej kancelarii, a nie kosztami niezbędnymi w rozumieniu § 2 pkt 1 rozporządzenia. Na zakończenie wypada wyjaśnić, że sąd nie rozpoznał wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, mając na uwadze zasadę szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej oraz fakt, że wniosek wpłynął już po skierowaniu sprawy do rozpoznania na rozprawie, a termin wyznaczonego posiedzenia, w stosunku do daty wniosku pełnomocnika skarżącej nie był odległy. Ponadto wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę. AA