II SA/Łd 797/25

Dnia 10 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk, Sędziowie Sędzia WSA Marcin Olejniczak, Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.), , Protokolant Starszy asystent sędziego Marcelina Niewiadomska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi I. W. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 4 września 2025 roku nr 176/2025 znak: WOP.7721.167.2025.LZ w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji nakazującej wyłączenie w całości z użytkowania budynku mieszkalnego i dokonania jego zabezpieczeń oddala skargę. dj

Zaskarżoną decyzją z 4 września 2025 r. nr 176/2025, znak: WOP.7721.167.2025.LZ Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania I. W., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 25 czerwca 2025 r. nr 436/2025, znak: PINB/7356/1610-2023/R-2842-2025/B/EZ w przedmiocie odmowy stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji nakazującej wyłączenie w całości z użytkowania budynku mieszkalnego i dokonania nakazanych zabezpieczeń. Z akt sprawy wynika, że decyzją z 14 grudnia 2023 r. nr 747/2023, znak: PINB/7356/1610-2023/T-182-2023/S/ZKK/KJE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682 z późn.zm. - dalej w skrócie "Pr. bud.) oraz art. 10 § 2 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), po rozpatrzeniu sprawy z urzędu, nakazał I. W., A. G., J. L., J. L2. - w terminie do 31 grudnia 2023 r. - wyłączenie w całości z użytkowania budynku mieszkalnego, jednorodzinnego bezpośrednio grożącego zawaleniem, zlokalizowanego na nieruchomości gruntowej w Ł. przy ulicy [...] (dz. nr ewid. [...]) oraz zarządził wykonanie następujących, doraźnych zabezpieczeń: a) zabezpieczenie budynku oraz mienia przed negatywnymi skutkami opadów atmosferycznych, b) doraźne podstemplowanie drewnianych elementów konstrukcyjnych budynku grożących bezpośrednio zawaleniem: więźby dachowej, drewnianych stropów, c) zabezpieczenie wyłączonego z użytkowania obiektu budowlanego przed dostępem osób trzecich, d) odłączenie wyłączonego z użytkowania obiektu budowlanego od infrastruktury technicznej, e) umieszczenie w widocznym miejscu zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, oraz zakazie użytkowania obiektu budowlanego, f) utrzymywanie zabezpieczeń w ciągłej sprawności technicznej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W trakcie oględzin nieruchomości położonej w Ł. przy ul. [...], przeprowadzonych 28 lutego 2024 r. organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego stwierdził, że decyzja nie została wykonana. Stan budynku jest awaryjny. W dniu kontroli w obiekcie przebywali A. i A. G2. . Teren jest ogrodzony, zabezpieczony przed dostępem osób trzecich. Część budynku ogrodzona taśmą. Załączniki do protokołu stanowi dokumentacja fotograficzna. Upomnieniem z 5 marca 2024 r. organ pierwszej instancji wezwał zobowiązanych do wykonania obowiązku nałożonego decyzją z 14 grudnia 2023 r. Po wcześniejszym zawiadomieniu organ pierwszej instancji 29 kwietnia 2024 r. sprawdził wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji z 14 grudnia 2023 r. i stwierdził, że obowiązek wyłączenia w całości z użytkowania budynku mieszkalnego, jednorodzinnego nie został w całości wykonany. W dniu kontroli nadal była użytkowana część budynku zajmowana przez A. G. . Ponadto: - nie zabezpieczono obiektu budowlanego przed dostępem osób trzecich -częściowo w części A. G., - nie odłączono budynku od infrastruktury technicznej, - częściowo podstemplowano drewniane stropy, nie podstemplowano więźby dachowej, - nie zabezpieczono budynku oraz mienia przed negatywnymi skutkami opadów atmosferycznych, - umieszczono w widocznym miejscu zawiadomienie o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania tylko w części budynku, w którym jest on wyłączony z użytkowania zajmowany przez I. W., - według oświadczenia D. P. budynek nie posiada infrastruktury technicznej tj. brak instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, elektrycznej, instalacji wod.-kan., wg. jego oświadczenia nigdy jej w budynku nie było. I. W. posiada dokumentację potwierdzającą odłączenie budynku od instalacji elektrycznej. Załącznik do protokołu stanowi dokumentacja fotograficzna. 7 czerwca 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wystawił tytuł wykonawczy stosowany w egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym nr TW 12A/2024 przeciwko I. W., którego odpis został doręczony 20 czerwca 2024 r. W trakcie kolejnych oględzin nieruchomości przeprowadzonych 23 września 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi stwierdził, że nałożony obowiązek nadal nie został w całości wykonany. W dniu kontroli nadal była użytkowana część budynku zajmowana przez A. G. . Ponadto: - nie zabezpieczono obiektu budowlanego przed dostępem osób trzecich, - nie podstemplowano więźby dachowej, - nie zabezpieczono budynku oraz mienia przed negatywnymi skutkami opadów atmosferycznych, - na części wyłączonej z użytkowania umieszczono na drzwiach wejściowych zawiadomienia o treści "uwaga niebezpieczeństwo". Załącznik do protokołu stanowi dokumentacja fotograficzna. Postanowieniem z 31 października 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi nałożył na I. W., grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 10.000,00 zł z powodu uchylania się zobowiązanej od wykonania obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 14 grudnia 2023 r. (pkt 1), zobowiązał do wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości 68,00 zł (pkt 2) i wezwał I. W. do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym nr TW 12A/2024 z 7 czerwca 2024 r. i wpłacenia nałożonej grzywny i opłaty na konto bankowe organu. W toku postępowania zażaleniowego Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z 14 grudnia 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Powyższe postanowienie I. W. zaskarżyła do WSA w Łodzi, który postanowieniem z 9 maja 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 144/25 zawiesił postępowanie sądowo-administracyjne do czasu zakończenia postępowanie przed organem pierwszej instancji w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z 14 grudnia 2023 r. 6 lutego 2025 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia własnej decyzji z 14 grudnia 2023 r. Jak wynika z protokołu oględzin organu pierwszej instancji z 23 kwietnia 2025 r., podczas przeprowadzania innych czynności lokalnych, przeprowadzono oględziny przy ul. [...]. Oględziny zostały przeprowadzone na okoliczność uzupełnienia materiału dowodowego z przeprowadzonych 9 stycznia 2025 r. oględzin w związku z informacją, że budynek mieszkalny jednorodzinny położony w Ł. przy ul. [...] uległ spaleniu. Podczas oględzin stwierdzono, że budynek mieszkalny jednorodzinny uległ spaleniu w części. Pozostałą część budynku stanowi wiatrołap, który jest nieużytkowany. Ściany budynku są murowane, więźba dachowa drewniana, dach pokryty papą termozgrzewalną. Dach jest zapadnięty, grozi zawaleniem. W dwóch ścianach są otwory drzwiowe. Wnętrze obiektu jest nieuporządkowane. Załącznik do protokołu stanowi dokumentacja fotograficzna. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z 25 czerwca 2025 r., na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 - dalej w skrócie "k.p.a."), odmówił stwierdzenia wygaśnięcia własnej ostatecznej decyzji z 14 grudnia 2023 r. W odwołaniu od powyższej decyzji I. W. reprezentowana przez adwokata wniosła o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, podnosząc zarzuty naruszenia: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w sprawie bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez wyczerpującego przeprowadzenia ponownych czynności kontrolnych po uzyskaniu od skarżącej telefonicznej informacji, że stan faktyczny nieruchomości uległ zmianie po ostatniej kontroli organu mającej miejsce 23 kwietnia 2025 r., 2. art. 75 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z ponownych oględzin nieruchomości po uzyskaniu od skarżącej telefonicznej informacji, że stan faktyczny nieruchomości uległ zmianie po ostatniej kontroli organu mającej miejsce 23 kwietnia 2025 r., oraz brak sporządzenia do akt sprawy notatki z przeprowadzonej rozmowy telefonicznej i przeprowadzenia z niej dowodu, będącego podstawą do zlecenia ponownej kontroli nieruchomości przy ul. [...], 3. art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez brak stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w momencie gdy stała się ona bezprzedmiotowa, a wygaszenie decyzji leży w interesie strony. Postanowieniem z 13 sierpnia 2025 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Łodzi uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przekazanie protokołu z oględzin w sprawie wykonania decyzji z 14 grudnia 2023 r., ze szczególnym uwzględnieniem czy zostały wykonane wskazane przez organ I instancji w decyzji doraźne zabezpieczenia lub też czy możliwe jest ich wykonanie w związku ze zmianą stanu faktycznego budynku, który uległ spaleniu w wyniku pożaru, w terminie do 27 sierpnia 2025 r. Z przekazanego przez organ pierwszej instancji protokołu czynności kontrolnych przeprowadzonych 20 sierpnia 2025 r. wynika, iż na przedmiotowej nieruchomości znajduje się pogorzelisko zawalonego budynku, który uległ spaleniu w wyniku pożaru. Stwierdzono, że po zawalonym budynku znajdują się fragmenty cegieł, ścian, pozostałości drewna. Ponadto znajdują się cztery ściany murowane wraz z kominem murowanym stanowiącym dawny przedpokój. Dach uległ całkowitemu zawaleniu, uniemożliwia to wejście do tego pomieszczenia. Gruz, pozostałości ścian, drewna nie są w odpowiedni sposób zabezpieczone przed dostępem osób trzecich. Pozostałe ściany dawnego pomieszczenia przedpokoju mogą grozić zawaleniem się jak również tylny fragment ściany murowanej oraz komin. Nakaz wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z 14 grudnia 2023 r. nie został wykonany, ponieważ zostały fragmenty 4 ścian, fragment tylnej ściany oraz komin. Wobec poczynionych ustaleń powołaną na wstępie decyzją z 4 września 2025 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., stanowiącego podstawę prawną wydania decyzji organu pierwszej instancji, a następnie wyjaśnił, że z powołanego przepisu należy wyprowadzić dwie normy. Pierwsza z nich wskazuje, że organ jest zobligowany do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a jej wygaszenie nakazuje przepis prawa. Druga natomiast uprawnia organ do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa i leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Zarówno w pierwszej, jak i w drugiej normie muszą zostać spełnione łącznie obie wskazane przesłanki, tj. bezprzedmiotowość i istnienie przepisu prawa nakazującego wygaszenie decyzji lub bezprzedmiotowość i istnienie interesu społecznego lub interesu strony. Wskazane postępowanie nadzwyczajne ma charakter samodzielny i u jego podstaw leży ograniczanie trwałości decyzji ostatecznych w czasie. W doktrynie podkreśla się, że celem tej instytucji prawnej jest stworzenie prawnego (procesowego) mechanizmu potwierdzania (ustalania, weryfikacji) materialnego wygaszania decyzji. Chodzi w istocie o ścisłe powiązanie prawa materialnego, w tej części, w której określa ono przypadki wygaszania decyzji administracyjnej bądź też czyni decyzję bezprzedmiotową, z prawem procesowym, którego rola powinna polegać na usuwaniu z obrotu prawnego decyzji materialnie wygaszonych, ale pozostających w obiegu w swoim formalnym wymiarze (por. A. Matan, Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji administracyjnej, Warszawa 2020, s. 22). Decyzja w przedmiocie wygaśnięcia innej decyzji ma charakter deklaratoryjny. Jej przedmiotem jest stwierdzenie konsekwencji wystąpienia określonych okoliczności ze skutkiem ex tunc, tj. od chwili ich zaistnienia. Jak wyjaśnił w dalszej kolejności organ w orzecznictwie sądowo-administracyjnym oraz piśmiennictwie ukształtował się pogląd, że bezprzedmiotowość decyzji w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika z okoliczności mających miejsce po wydaniu decyzji, wskazujących na ustanie prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu ustania bytu prawnego podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę, czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającej wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w wypadku, gdy powoduje ona taki skutek (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 750-751). O bezprzedmiotowości można więc mówić tylko gdy nastąpiły zmiany podmiotowe lub przedmiotowe. W ramach zmian przedmiotowych skutkujących bezprzedmiotowością nie mieści się niewykonanie obowiązku, a jedynie ustanie istnienia przedmiotu, np. przy nakazie rozbiórki pożar obiektu budowlanego, powódź (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2014 r., II OSK 519/13; z 17 września 2013 r., II OSK 956/12; z 11 grudnia 2008 r., II OSK 1460/07). W niniejszej sprawie - zdaniem organu drugiej instancji - nie zachodzi sytuacja, w której stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa. Brak jest bowiem przepisu szczególnego, który nakazuje wygaśnięcie decyzji z 14 grudnia 2023 r. Ponadto, w niniejszej sprawie występują strony o spornych interesach, w konsekwencji interes skarżącej nie może być przedkładany nad interes bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi w sytuacji gdy budynek stwarza zagrożenie. W przedmiotowej sprawie, nie ulega wątpliwości, że skoro w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna i prawomocna decyzja o nakazie wykonania określonych robót budowlanych, to podlega ona wykonaniu. Organ odwoławczy za nietrafny uznał zarzut, iż stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Każdorazowo organ winien rozważyć, czy za stwierdzeniem wygaśnięcia przemawia interes społeczny lub interes strony. W przypadku jednak art. 162 k.p.a. wskazany tam interes strony musi być "słuszny", co oznacza, że nie powinien być sprzeczny z interesem społecznym. Słuszny interes strony musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach prawa oraz nie może być postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia organu o treści zgodnej z wolą strony. Za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania organu, a nie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby. W analizowanej sprawie mając na uwadze aktualny stan faktyczny i prawny nie można mówić o słusznym interesie strony gdyż interes strony jest nie do pogodzenia z interesem społecznym. Organ drugiej instancji wskazał, że treść art. 162 § 1 k.p.a. nie pozostawia wątpliwości co do tego, że to bezprzedmiotowość decyzji daje podstawę do stwierdzenia jej wygaśnięcia - albo z mocy przepisu prawa, albo po ustaleniu, że leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji rozumiana jest jako ustanie prawnego bytu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na jej podstawie, a to z tego powodu, że przestanie istnieć podmiot, którego rozstrzygniecie dotyczyło, bądź przestanie istnieć przedmiot rozstrzygnięcia, bądź też na skutek zmiany stanu faktycznego albo prawnego niemożliwe okaże się wykonanie decyzji. Prowadząc postępowanie odwoławcze Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Łodzi przekazanie do akt protokołu z oględzin w sprawie wykonania decyzji z 14 grudnia 2023 r., zaplanowanych na dzień 20 sierpnia 2025 r. Z przekazanego protokołu wynika, że w dalszym ciągu nie wszystkie obowiązki nałożone decyzją zostały wykonane. Faktem jest, iż stan faktyczny obiektu budowlanego w wyniku pożaru uległ zmianie, nie mniej jednak nadal w przeważającej części decyzja podlega wykonaniu. Nadal pozostałości fragmentów ścian grożą zawaleniem i wymagają doraźnego zabezpieczenia w postaci podstemplowania. Oczywistym jest, iż skoro dach uległ zawaleniu strona, nie ma czego zabezpieczać w tym zakresie, ale nadal istnieją fragmenty ścian czy komin, które wymagają powyższego zabezpieczenia. W ocenie organu drugiej instancji również zasadne jest egzekwowanie wykonania decyzji z 14 grudnia 2023 r. w zakresie zabezpieczenia nieruchomości przed dostępem osób trzecich. Tym samym nie budzi wątpliwości konieczność umieszczenia w widocznym miejscu zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania obiektu budowlanego. Następnie z załączonej do protokołu dokumentacji fotograficznej na jednej z fragmentów ścian widać zwisające przewody elektryczne co wskazuje, iż odłączenie obiektu budowlanego od infrastruktury technicznej nadal podlega wykonaniu. W tym stanie rzeczy trudno mówić o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego o czym świadczy załączona do protokołu kontroli z 20 sierpnia 2025 r. dokumentacja fotograficzna. Jak podkreślił ŁWINB pozostałości budynku mieszkalnego położonego na nieruchomości przy ul. [...] (działka nr [...]) nadal istnieją, a jego stan techniczny nie uległ poprawie tylko częściowo spłonął w pożarze. Postępowanie, w toku którego wydano decyzję, dotyczy budynku jako obiektu budowlanego, który należy utrzymywać w odpowiednim stanie technicznym bez względu na to czy jest użytkowany czy też zaprzestano jego użytkowania. W sprawie nie uległ także zmianie stan faktyczny w sposób uniemożliwiający wykonanie decyzji (obiekt budowlany uległ co prawda spaleniu ale pozostały fragmenty ścian), ani też stan prawny w sposób nakazujący stwierdzenie wygaśnięcia przedmiotowej decyzji. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie, organ pierwszej instancji prawidłowo odmówił stwierdzenia wygaśnięcia własnej decyzji z 14 grudnia 2023 r., ponieważ nie została spełniona przesłanka bezprzedmiotowości tej decyzji. Dopóki bowiem decyzja może zostać wykonana, nie można mówić o tym, że stała się bezprzedmiotowa. Zmiana stanu faktycznego obiektu budowlanego, który uległ zmianie w wyniku pożaru w taki sposób, że cześć obowiązków stała się nieegzekwowalna nie świadczy o bezprzedmiotowości, o jakiej mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., ponieważ nadal pozostałości obiektu budowlanego istnieją i w tym zakresie w jakim wykonalność nałożonych obowiązków jest możliwa, nie można mówić o bezprzedmiotowości decyzji administracyjnej. Zdaniem ŁWINB, nie zasługują na uwzględnienie pozostałe zarzuty odwołania. Organ odwoławczy podkreślił, że wniosek o wygaszenie decyzji nie może prowadzić do kontroli i weryfikacji decyzji, nie jest środkiem służącym eliminacji z obiegu prawnego decyzji wadliwych, nie służy bowiem rozstrzyganiu merytorycznemu, ani rozstrzyganiu w nowej sprawie. Ponadto, odnosząc się do zarzutu wydania zaskarżonej decyzji bez wcześniejszego dokonania czynności kontrolnych organ stwierdził, że zapewnienia skarżącej o zmianie stanu faktycznego na dzień wydania decyzji w sposób znacznie odbiegający od stanu ustalonego przez organ I instancji w dniu kontroli z dnia 23 kwietnia 2025 r. nie potwierdziły się, o czym świadczy porównanie dokumentacji fotograficznej załączonej do protokołu kontroli z 23 kwietnia 2025 r. oraz 20 sierpnia 2025 r. W ocenie ŁWINB rozstrzygnięcie organu I instancji jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi I. W. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem podniosła zarzuty: 1. naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez brak stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w momencie gdy stała się ona bezprzedmiotowa, a wygaszenie decyzji leży w interesie strony, względnie brak jej wygaszenia chociażby w części, w sytuacji, gdy obowiązki w niej wskazane są bezprzedmiotowe; 2. naruszenie art. 154 § 1 k.p.a. poprzez brak zmiany decyzji naruszającej interes społeczny oraz interes strony, w sytuacji, gdy obowiązki nałożone w decyzji są bezprzedmiotowe oraz niewykonalne; 3. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz bez wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności ustalenie, że istnieją możliwości techniczne wykonania decyzji np. doraźnego podstemplowania drewnianych elementów konstrukcyjnych budynku grożących bezpośrednio zawaleniem więźby dachowej i drewnianych stropów, podczas gdy stropów tych ani dachu już nie ma, bo uległy spaleniu w pożarze i runęły na ziemię; 4. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez uznanie, że zwisające ze ścian przewody elektryczne świadczą, iż obiekt nie jest odłączony do infrastruktury technicznej, podczas gdy w aktach sprawy już wcześniej wykazano podczas oględzin, iż budynek nigdy nie był do takiej infrastruktury podłączony. Pełnomocnik skarżącej wniósł o uwzględnienie przez organ skargi oraz uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji w trybie autokontroli na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 14 grudnia 2023 r. względnie z ostrożności procesowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 14 grudnia 2023 r. w części dotyczącej punktu b, względnie z ostrożności procesowej, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na podstawie art. 138 § 2a k.p.a. pełnomocnik wniósł o określenie wytycznych w zakresie wykładni przepisu art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 154 § 1 k.p.a. w odniesieniu do niniejszego stanu faktycznego oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. 11 marca 2026 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi przesłał do akt sprawy protokół kontroli przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji wraz z pismem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 6 marca 2026 r., z którego wynika, że pełnomocnik skarżącej wnioskiem z 16 stycznia 2026 r. wystąpił do organu pierwszej instancji o umorzenie grzywny nałożonej na I. W. postanowieniem z 31 października 2024 r. nr 710/2024. Organ wyjaśnił również, że 24 listopada 2025 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził oględziny przedmiotowej nieruchomości, w wyniku których ustalił, że nakaz wynikający z decyzji nr 747/2023 z 14 grudnia 2023 r. został wykonany. W związku z powyższym pismem z 29 grudnia 2025 r. organ poinformował zobowiązaną o zakończeniu postępowania i, że zgodnie z art. 125 § 1 i 2 u.p.e.a. w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Postanowienie w sprawie umorzenia grzywny w celu przymuszenia wydaje organ egzekucyjny na wniosek zobowiązanego. Na postanowienie o odmowie umorzenia służy zażalenie. Ponieważ w sprawie został uruchomiony tryb skargowy przed WSA w Łodzi, to rozstrzygniecie w/w wniosku może nastąpić po zakończeniu postępowania sądowego w sprawie II SA/Łd 144/25. W związku z powyższym PINB wniósł o przekazanie powyższej informacji. Do pisma organ załączył kserokopię protokołu kontroli przeprowadzonej 24 listopada 2025 r. na nieruchomości przy ul. [...] wraz z dokumentacją fotograficzną. Na rozprawie 10 kwietnia 2026 r. pełnomocnik skarżącej poparł skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 4 września 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 25 czerwca 2025 r. doszedł do przekonania, że odpowiadają one przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do ich uchylenia. W rozpatrywanej sprawie zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy - jak twierdzi skarżąca - w stanie faktycznym sprawy zachodziły podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 14 grudnia 2023 r., czy też - jak twierdzą organy obu instancji - brak było podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 14 grudnia 2023 r. W tym sporze rację przyznać należy organom orzekającym w sprawie. Przede wszystkim zauważyć należy, że decyzją z 14 grudnia 2023 r. nr 747/2023, znak: PINB/7356/1610-2023/T-182-2023/S/ZKK/KJE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682 z późn.zm. - dalej w skrócie "Pr. bud.) oraz art. 10 § 2 i art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), po rozpatrzeniu sprawy z urzędu, nakazał I. W., A. G., J. L., J.L2. - w terminie do 31 grudnia 2023 r. - wyłączenie w całości z użytkowania budynku mieszkalnego, jednorodzinnego bezpośrednio grożącego zawaleniem, zlokalizowanego na nieruchomości gruntowej w Ł. przy ulicy [...] (dz. nr ewid. [...]) oraz zarządził wykonanie następujących, doraźnych zabezpieczeń: a) zabezpieczenie budynku oraz mienia przed negatywnymi skutkami opadów atmosferycznych, b) doraźne podstemplowanie drewnianych elementów konstrukcyjnych budynku grożących bezpośrednio zawaleniem: więźby dachowej, drewnianych stropów, c) zabezpieczenie wyłączonego z użytkowania obiektu budowlanego przed dostępem osób trzecich, d) odłączenie wyłączonego z użytkowania obiektu budowlanego od infrastruktury technicznej, e) umieszczenie w widocznym miejscu zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia, oraz zakazie użytkowania obiektu budowlanego, f) utrzymywanie zabezpieczeń w ciągłej sprawności technicznej. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Powyższa decyzja nie została zaskarżona odwołaniem przez którąkolwiek ze stron postępowania do organu drugiej instancji, wobec czego uzyskała przymiot ostateczności i prawomocności. Zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a., ustanawiającym zasadę trwałości decyzji administracyjnych, decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Na mocy art. 16 § 1 k.p.a., ostateczna decyzja organów administracji publicznej korzysta z domniemania legalności, wiąże erga omnes i dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty organ, podobnie zresztą jak i Sąd, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. Zasada trwałości decyzji ostatecznych służy realizacji takich wartości jak: pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, ochrona praw nabytych jednostki, zaufanie obywateli do władzy publicznej oraz prawa. Decyzja ostateczna oznacza zatem rozstrzygnięcie sprawy w sposób definitywny. Dopiero gdyby nastąpiła eliminacja z obrotu prawnego w trybie prawem przewidzianym ostatecznego rozstrzygnięcia, wówczas otworzyłaby się możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że ostateczna decyzja organu pierwszej instancji z 14 grudnia 2023 r. funkcjonuje w obrocie prawnym i dotychczas nie została z niego usunięta w prawem przewidzianym trybie, wobec czego wiąże zarówno organy nadzoru budowlanego obu instancji jak i tutejszy Sąd. Niewątpliwie choć podlegała ona natychmiastowemu wykonaniu, obowiązki w niej określone nie zostały zrealizowane w całości aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji, o czym będzie mowa w dalszej części rozważań. Przypomnieć również trzeba, że zasadniczym powodem wydania rozważanej decyzji administracyjnej był zły stan techniczny spornego budynku, który groził zawaleniem, co potwierdza dobitnie bogata dokumentacja fotograficzna załączona do akt sprawy. Zgodnie z art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682), który stanowił materialnoprawną podstawę wydania decyzji z 14 grudnia 2023 r., w razie stwierdzenia potrzeby opróżnienia w całości lub w części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi, bezpośrednio grożącego zawaleniem, organ nadzoru budowlanego jest obowiązany: pkt 1 - nakazać, w drodze decyzji, na podstawie protokołu oględzin, właścicielowi lub zarządcy obiektu budowlanego opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości lub części budynku z użytkowania; pkt 2 - przesłać decyzję, o której mowa w pkt 1, obowiązanemu do zapewnienia lokali zamiennych na podstawie odrębnych przepisów; pkt 3 - zarządzić: lit. a - umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia oraz o zakazie jego użytkowania, lit. b - wykonanie doraźnych zabezpieczeń i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, z określeniem, technicznie uzasadnionych, terminów ich wykonania. Przesłanki wygaśnięcia decyzji zdefiniowane zostały w art. 162 § 1 k.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja: 1) stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony; 2) została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę określonego warunku, a strona nie dopełniła tego warunku. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji lub uchyla decyzję na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji (art. 162 § 3 k.p.a.). W rozpatrywanej sprawie decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 14 grudnia 2023 r. nie została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę warunku, wobec czego przepis art. 162 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie niniejszej nie miał zastosowania. Z brzmienia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji jest możliwe w dwóch przypadkach: po pierwsze, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa, po drugie, w przypadku gdy decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W kontrolowanej sprawie, jak trafnie oceniły organy obu instancji, sytuacja dotycząca pierwszego z tych przypadków, w której stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, nie miała miejsca na gruncie rozpatrywanej sprawy. Okoliczność ta nie jest zresztą kwestionowana przez skarżącą jak i jej pełnomocnika. Drugi przypadek obejmuje sytuację, w której decyzja stała się bezprzedmiotowa i stwierdzenie jej wygaśnięcia leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Bezprzedmiotowość decyzji wynika z ustania prawnego bytu elementu stosunku materialnoprawnego nawiązanego na podstawie decyzji administracyjnej, a to z powodu zgaśnięcia podmiotu, zniszczenia lub przekształcenia rzeczy, rezygnacji z uprawnień przez stronę czy też na skutek zmiany stanu faktycznego uniemożliwiającego wykonanie decyzji albo z powodu zmiany w stanie prawnym, ale tylko w przypadku, gdy powoduje ona taki skutek (vide: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, 15. wydanie, wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017, s. 917). Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2025 r. sygn. akt II OSK 1418/24, który Sąd w pełni aprobuje, stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z art. 162 § 1 k.p.a. należy - obok uchylenia lub zmiany decyzji (art. 154, 155 k.p.a.), wywłaszczenia prawa gdzie pozbawia się stronę "dobrze" nabytego prawa (art. 161 k.p.a.) oraz uchylenia decyzji wydanej z zastrzeżeniem dopełnienia czynności (art. 162 § 2 k.p.a.) - do środków nadzwyczajnych umożliwiających wzruszenie decyzji ostatecznych ze względów celowościowych. Mieści się zatem w grupie tych środków prawnych, które służą administracji publicznej do kontroli decyzji na etapie ich wykonywania, przy czym wzorca czynności kontrolnych trzeba poszukiwać w "przedmiotowości" decyzji. Ową "przedmiotowość" decyzji należy rozumieć jako pozostawanie aktu w obrocie prawnym w wymiarze materialnym, a więc w takim, który pozwala na jej stosowanie przez adresata oraz inne podmioty, wobec których wywołała skutki prawne, jak i przez organ administracji, który z decyzji tej czerpie pewne uprawnienia, ale też obowiązki (np. obowiązek podjęcia czynności egzekucyjnych). O bezprzedmiotowości decyzji można wobec tego mówić, gdy wystąpiły zmiany podmiotowe lub przedmiotowe. W zakresie bezprzedmiotowości przedmiotowej nie mieści się niewykonanie obowiązku a przestanie istnienia przedmiotu, np. przy nakazie rozbiórki pożar obiektu budowlanego, powódź. W rozpatrywanej sprawie, jak trafnie oceniły organy nadzoru budowanego obu instancji, brak jest podstaw do stwierdzenia, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 14 grudnia 2023 r. wydana w trybie art. 68 Pr. bud., nakładająca na jej adresatów ściśle określone obowiązki, stała się bezprzedmiotowa, skoro zdefiniowane w niej obowiązki wynikają z pozostającej w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji, a skarżąca podobnie jak i pozostali współwłaściciele nie wykonali wszystkich nałożonych decyzją obowiązków, co potwierdzają dobitnie zalegające w aktach sprawy protokoły kolejnych kontroli nieruchomości położonej przy ul. [...] wraz z załączoną do nich dokumentacją fotograficzną (protokoły z 28 lutego 2024 r., 29 kwietnia 2024 r., 23 września 2024 r., 9 stycznia 2025 r., 23 kwietnia 2025 r., czy też sporządzony w toku postępowania odwoławczego protokół z 20 sierpnia 2025 r.). W realiach rozpatrywanej sprawy można mówić co najwyżej o częściowej realizacji obowiązków zdefiniowanych w decyzji z 14 grudnia 2023 r., co jednak - wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej - nie stanowi podstaw do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z 14 grudnia 2023 r. W trakcie oględzin przeprowadzonych 23 kwietnia 2025 r., celem uzupełnienia materiału dowodowego w związku z oględzinami z 9 stycznia 2025 r. i uzyskaną informacją, że budynek mieszkalny jednorodzinny położony w Ł. przy ul. [...] uległ spaleniu ustalono, że budynek mieszkalny jednorodzinny uległ spaleniu w części. Pozostałą część budynku stanowi wiatrołap, który jest nieużytkowany. Ściany budynku są murowane, więźba dachowa drewniana, dach pokryty papą termozgrzewalną jest zapadnięty, grozi zawaleniem. W dwóch ścianach są otwory drzwiowe. Wnętrze obiektu jest nieuporządkowane. Powyższe ustalenia, których skarżąca nie zdołała skutecznie podważyć w toku kontrolowanego postępowania, stanowiły dostateczną podstawę do wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzji 25 czerwca 2025 r odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji nakazującej wyłączenie w całości z użytkowania budynku mieszkalnego i dokonania nakazanych zabezpieczeń. Godzi się również zauważyć, że na mocy postanowienia z 13 sierpnia 2025 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi zlecił Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Łodzi uzupełnienie materiału dowodowego poprzez przekazanie protokołu z oględzin w sprawie wykonania decyzji z 14 grudnia 2023 r. ze szczególnym uwzględnieniem czy zostały wykonane wskazane przez organ pierwszej instancji w decyzji doraźne zabezpieczenia lub też czy możliwe jest ich wykonanie w związku ze zmianą stanu faktycznego budynku, który uległ spaleniu w wyniku pożaru. W związku z powyższym organ pierwszej instancji przeprowadził 20 sierpnia 2025 r. czynności kontrolne, w trakcie których ustalił, że na nieruchomości przy ul. [...] znajduje się pogorzelisko zawalonego budynku, który uległ spaleniu w wyniku pożaru. Stwierdzono, że po zawalonym budynku znajdują się fragmenty cegieł, ścian, pozostałości drewna. Ponadto znajdują się cztery ściany murowane wraz z kominem murowanym, stanowiącym dawny przedpokój. Dach uległ całkowitemu zawaleniu, uniemożliwia to wejście do tego pomieszczenia. Gruz, pozostałości ścian, drewna nie są w odpowiedni sposób zabezpieczone przed dostępem osób trzecich. Pozostałe ściany dawnego pomieszczenia przedpokoju mogą grozić zawaleniem się jak również tylny fragment ściany murowanej oraz komin. Nakaz wykonania obowiązku wynikającego z decyzji z 14 grudnia 2023 r. nie został wykonany, ponieważ zostały fragmenty 4 ścian, fragment tylnej ściany i komin. W tym stanie rzeczy Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w chwili orzekania, prawidłowo na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 25 czerwca 2025 r. O bezprzedmiotowości decyzji mogłoby świadczyć unicestwienie całego budynku (spalenie całego budynku, rozebranie całego budynku, zawalenie całego budynku), którego stan techniczny stanowił zagrożenie, co w sprawie niniejszej ponad wszelką wątpliwość nie miało miejsca. Pomimo tego, że sporny budynek uległ częściowemu spaleniu i częściowemu zawaleniu, to jednak w dalszym ciągu pozostały 4 ściany, fragment tylnej ściany i komin. Aktualne w związku z powyższymi ustaleniami pozostały określone decyzją z 14 grudnia 2023 r. obowiązki takie jak zabezpieczenie istniejących ścian (grożących zawaleniem), konieczność umieszczenia w widocznym miejscu zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania obiektu budowlanego, zabezpieczenie wyłączonego z użytkowania obiektu budowlanego przed dostępem osób trzecich; utrzymywanie zabezpieczeń w ciągłej sprawności technicznej. Jak trafnie argumentował organ odwoławczy w motywach zaskarżonej decyzji skoro dach uległ zawaleniu, strona nie ma czego zabezpieczać w tym zakresie, nie mniej jednak istnieją fragmenty ścian oraz komin, które wymagają zabezpieczenia. W dacie orzekania przez ŁWINB pozostałości budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] nadal istniały, jego stan techniczny nie uległ poprawie, a częściowemu spaleniu. Postępowanie w toku którego wydano decyzję, dotyczy budynku jako obiektu budowlanego, który należy utrzymywać w odpowiednim stanie technicznym bez względu na to czy jest użytkowany, czy też zaprzestano jego użytkowania. Zatem, w sprawie nie uległ zmianie stan faktyczny w sposób uniemożliwiający wykonanie decyzji (budynek uległ częściowemu spaleniu i częściowemu zawaleniu), nie zmienił się również stan prawny w sposób nakazujący stwierdzenie wygaśnięcia decyzji. Skoro w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna i prawomocna decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 14 grudnia 2023 r., to podlega ona wykonaniu. Na skarżącej spoczywa więc obowiązek realizacji określonych w/w decyzją obowiązków, który podlega egzekucji, w przypadku gdy adresaci decyzji nie wykonają jej dobrowolnie. Skarżącej nie przysługuje uprawnienie polegające na rezygnacji z wykonania nałożonych decyzją z 14 grudnia 2023 r. obowiązków. Strona może zrezygnować z przysługujących jej uprawnień ale nie z obowiązków. Ponadto podkreślić należy, że przepisy ustawy Prawo budowlane nie przewidują przedawnienia wykonania obowiązku. Bezprzedmiotowość decyzji zachodziłaby jedynie wówczas, gdyby wszystkie elementy stosunku administracyjnego będącego podstawą takiego nakazu ustały, co w kontrolowanej sprawie, jak trafnie oceniły organy orzekające, nie miało miejsca. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym stwierdzić trzeba, że właściciel ma prawo usunąć stan zagrożenia i doprowadzić budynek do należytego stanu, co może stanowić podstawę do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji, gdy nakaz stał się bezprzedmiotowy ze względu na ustanie stanu zagrożenia, co może nastąpić po przeprowadzeniu odrębnego postępowania. Nie jest natomiast możliwe w trybie art. 155 k.p.a., z powołaniem się na interes strony i interes społeczny, dokonanie zmiany lub uchylenie nakazu wydanego przez organ nadzoru budowlanego w stosunku do obiektu zagrożonego zawaleniem, na podstawie art. 68 Pr. bud. (vide: wyrok NSA z 4 lutego 2015 r., II OSK 1635/13). Zgodzić się również trzeba z organem odwoławczym, że na gruncie rozpatrywanej sprawie nie można mówić o słusznym interesie strony, w tym wypadku o słusznym interesie skarżącej I. W., ponieważ interes strony jest nie do pogodzenia z interesem społecznym. O "słusznym" interesie strony można mówić tylko wówczas, gdy nie jest on sprzeczny z interesem społecznym, co w tym wypadku nie ma miejsca. Słuszny interes strony powinien mieć oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Nie może być on postrzegany jako każdy interes strony, sprowadzający się do chęci uzyskania rozstrzygnięcia o treści zgodnej z wolą skarżącej. Za stwierdzeniem wygaśnięcia decyzji ma przemawiać obiektywna, społeczna akceptacja dla takiego wyjątkowego działania, a nie subiektywne przekonanie strony o słuszności swojej potrzeby. Interes skarżącej nie może być przedkładany nad interes bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi w sytuacji gdy budynek stwarza zagrożenie. Podsumowując, w rozpatrywanej sprawie organ pierwszej instancji, a w ślad za nim organ drugiej instancji mając na względzie aktualny w dacie orzekania stan faktyczny i prawny sprawy, prawidłowo odmówiły stwierdzenia wygaśnięcia ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowalnego z 14 grudnia 2023 r. nr 747/2023. Bez istotnego wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje późniejsze, bo już w toku postępowania sądowego, wykonanie ostatecznej decyzji z 14 grudnia 2023 r. czy też wadliwe stanowisko organu odwoławczego, że skoro na jednej z fragmentów ścian widać zwisające przewody elektryczne, to nadal wykonaniu podlega odłączenie obiektu budowlanego od infrastruktury technicznej, skoro zgodnie z protokołem oględzin z 29 kwietnia 2024 r. I. W. posiada dokumenty dotyczące odłączenia budynku od instalacji elektrycznej. W kontrolowanej sprawie stan faktyczny został ustalony zgodnie z wymogami art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Organ dysponował kompletnym materiałem dowodowym, który poddał wnikliwej i wszechstronnej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan faktyczny sprawy. Wszystko to czyni niezasadnymi podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 154 § 1 k.p.a. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę o czym orzekł jak w sentencji wyroku. dj