II SA/Łd 669/17

Dnia 17 października 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A Spółki z o.o. w W. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A Spółki z o.o. w W. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odszkodowania za zmniejszenie się wartości nieruchomości postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. LS

A Spółka z o.o. w W. Oddział Zakład Gazowniczy w Ł. zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odszkodowania za zmniejszenie się wartości nieruchomości. Decyzją skarżąca Spółka została zobowiązana do wypłaty odszkodowania w wysokości 444.600 zł W treści skargi skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który umotywowany przede wszystkim znaczną wartością ustalonego odszkodowania, uniemożliwiającą dokonanie jego wypłaty w terminie 14 dni. Podniesiono także, że wypłata odszkodowania przez rozpoznaniem sprawy przez sąd może narazić skarżącą na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków związanych z ewentualnym dochodzeniem zwrotu wypłaconych kwot, w przypadku uchylenia zaskarżonej w sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., nr 1369) - w skrócie: "P.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.). Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżąca wskazała bowiem w sposób bardzo lakoniczny, że w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji ustalającej odszkodowanie za zmniejszenie się wartości nieruchomości, nastąpi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków polegających na możliwych trudnościach w odzyskaniu kwot wypłaconych tytułem odszkodowania w sytuacji uwzględnienia skargi. Ponadto skarżąca wskazała na wysoką kwotę odszkodowania, do którego wypłaty została zobowiązana zaskarżoną decyzją. Z decyzji wynika, że kwota ta wynosi 444.600,00 zł. Jednakże podkreślenia wymaga to, że nałożony na stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są niewątpliwie odwracalne. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż każde rozstrzygnięcie administracyjne zobowiązujące do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, polegająca na wstrzymaniu wykonania takiego aktu. Innymi słowy wstrzymanie wykonania aktu zobowiązującego do zapłaty określonego świadczenia pieniężnego może być uzasadnione takim uszczupleniem majątku zobowiązanego, które spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa, o którym mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skutki zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, należy zatem rozpatrywać oceniając z jednej strony wysokość należności pieniężnej, a z drugiej strony możliwości finansowe strony zobowiązanej do jej uiszczenia. Dlatego sąd winien uwzględnić wszystkie okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku. Skoro zatem skarżąca nie podała konkretnych informacji dotyczących wpływu wykonania ww. decyzji na jej sytuację finansową, sąd porównał wysokość kwoty odszkodowania do wysokości jej kapitału zakładowego. Z załączonego do skargi wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wysokość kapitału zakładowego skarżącej wynosi 10.454.206.550,00 zł. Zdaniem sądu dysponowanie tak wysokim kapitałem zakładowym oznacza, że pomimo znacznej kwoty odszkodowania, do wypłacenia której skarżąca została zobowiązana zaskarżoną decyzją, jej działalność nie będzie zagrożona nawet po wypłacie odszkodowania. Natomiast ewentualne trudności w odzyskaniu tej kwoty w sytuacji uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji nie stanowią przesłanki wstrzymania jej wykonania. W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. LS