II SA/Łd 622/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Cisowska - Sakrajda Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania pierwszej instancji w sprawie sprostowania decyzji dotyczącej podziału nieruchomości oddala skargę. a.bł.

Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu zażalenia J.K., uchyliło postanowienie Wójta Gminy O. z [...] r. znak: [...] i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z [...] r. Wójt Gminy O., na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., w ramach postępowania wszczętego na wniosek J.K., odmówił sprostowania własnej ostatecznej decyzji z [...] r. nr [...] o zatwierdzeniu podziału nieruchomości położonych w obrębie W.: - oznaczonej jako działka ewidencyjna nr 73/7, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej własność J.K., na działki nr: 73/53, 73/54 i 73/55; - złożonej z działek ewidencyjnych nr 73/31 i 73/32, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej współwłasność P.Ż. i G. Ż., na działki nr 73/58, 73/59, 73/56 i 73/57; - złożonej z działek ewidencyjnych nr 73/34 i 73/41, objętej księgą wieczystą nr [...], stanowiącej współwłasność P. Ż. i G. Ż., na działki nr 73/51, 73/52, 73/60 i 73/61. Zdaniem organu pierwszej instancji w treści wskazanej wyżej decyzji nie występują błędy pisarskie i rachunkowe ani inne oczywiste omyłki dające podstawę do jej sprostowania. Przedmiotem analizowanej decyzji było jedynie zatwierdzenie podziału nieruchomości zgodnie z ustaleniami planu miejscowego i nie odnosi się ona w żaden sposób do kwestionowanej przez wnioskodawczynię zmiany klasoużytków, uwidocznionej na mapie z projektem podziału będącej załącznikiem do tej decyzji. Podkreślił także, że prowadzenie gleboznawczej klasyfikacji gruntów dla powiatu [...] należy do zadań Starosty [...]. Zażalenie na powyższe postanowienie wywiodła J.K.. Podanie to, zaadresowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., zostało wniesione w formie skanu załączonego do wiadomości e-mail przesłanej na adres poczty elektronicznej Urzędu Gminy w O., z pominięciem elektronicznej skrzynki podawczej organu pierwszej instancji. Wskazany brak formalny został następnie prawidłowo usunięty przez wnoszącą w trybie art. 64 § 2 k.p.a., poprzez nadesłanie, w odpowiedzi na wezwanie Kolegium, oryginału zażalenia w formie pisemnej. Zażalenie, wniesione pierwotnie 3 kwietnia 2020 r., zostało złożone z zachowaniem ustawowego terminu (przy uwzględnieniu obowiązującego wówczas art. 15zzs ust. 1 pkt 6 i ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych - Dz.U. poz. 374 z późn.zm.). W treści zażalenia J.K. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Powołanym na wstępie postanowieniem z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 i art. 113 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn.zm. – w skrócie "k.p.a."), uchyliło zaskarżone postanowienie i umorzyło postępowanie pierwszej instancji w całości. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy stwierdził, że w ramach wykładni art. 113 k.p.a. należy zwrócić uwagę na dwie zasadnicze kwestie: podmiotową, sprowadzającą się do tego, że sprostowanie decyzji może nastąpić wyłącznie z urzędu albo na żądanie strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., tj. podmiotu, którego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo który żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek oraz przedmiotową, sprowadzającą się do tego, że sprostowaniu mogą podlegać wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki zawarte w decyzjach wydanych przez dany organ administracji publicznej. Odnosząc się do kwestii podmiotowej Kolegium wyjaśniło, że postępowanie w sprawie sprostowania decyzji nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym w sprawie indywidualnej, lecz postępowaniem incydentalnym, wtórnym w stosunku do postępowania głównego zakończonego decyzją będącą jego przedmiotem. Krąg stron obu tych postępowań powinien więc być co do zasady tożsamy. W konkretnych przypadkach możliwe są jednak wyjątki od tej reguły, polegające zarówno na utracie interesu prawnego w żądaniu sprostowania decyzji przez osobę, która była stroną w postępowaniu głównym, jak i na uzyskaniu interesu prawnego w sprostowaniu decyzji przez podmiot, który nie miał przymiotu strony w postępowaniu głównym. Dotyczy to w szczególności sytuacji, gdy interes prawny w postępowaniu głównym (np. w sprawie podziału nieruchomości) przysługiwał właścicielowi nieruchomości będącej przedmiotem tego postępowania, a po uzyskaniu przez wydaną w nim decyzję waloru ostateczności nastąpiły zmiany podmiotowe w zakresie prawa własności nieruchomości. W ten sposób właściciel nieruchomości, a jednocześnie strona postępowania głównego w dacie orzekania co do istoty sprawy, nie będzie miał interesu prawnego w żądaniu sprostowania decyzji, jeżeli później wyzbył się w całości prawa własności danej nieruchomości. Analogicznie trzeba przyjąć, że interes prawny w żądaniu sprostowania decyzji uzyska osoba, która na podstawie jakiegokolwiek tytułu prawnego nabyła własność tej nieruchomości w całości lub w części po zakończeniu postępowania głównego (ale tylko w granicach posiadanego uprawnienia). Jeśli chodzi o kwestie przedmiotowe Kolegium stwierdziło, że przedmiotem sprostowania mogą być tylko decyzje administracyjne, ewentualnie postanowienia wydane w toku postępowania administracyjnego (art. 126 k.p.a.). Tym samym nie podlegają sprostowaniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. np. odrębne dokumenty stanowiące załączniki do ww. aktów administracyjnych. Ponadto, zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i judykatury, warunkiem dopuszczalności sprostowania decyzji jest występowanie cechy oczywistości: błędu pisarskiego, błędu rachunkowego bądź innej omyłki. Wiąże się to ze stanowiskiem, że sprostowanie decyzji w żadnym wypadku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia zmieszczonego w decyzji i zastępować szczególnych środków prawnych przewidzianych w k.p.a., służących weryfikacji decyzji ostatecznych. Zdaniem Kolegium postępowanie w sprawie sprostowania ostatecznej decyzji Wójta Gminy O. z [...] r., którą zatwierdzono podział trzech odrębnych, tj. uregulowanych w różnych księgach wieczystych nieruchomości, zostało wszczęte na żądanie J.K., złożone 14 sierpnia 2019 r., w którym zmodyfikowała ona swój pierwotny wniosek o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wnioskodawczyni będąc w dacie wydania wspomnianej decyzji właścicielką jednej z objętych nią nieruchomości, oznaczonej jako działka nr 73/7 w obrębie W., miała interes prawny w dokonaniu jej podziału, a co za tym idzie - status strony w postępowaniu zmierzającym do osiągnięcia tego skutku. Wzmiankowana decyzja stała się ostateczna 7 marca 2018 r., a następnie poszczególne działki powstałe w wyniku zatwierdzonego nią podziału były przedmiotem obrotu cywilnoprawnego, niektóre z nich - także dalszych podziałów geodezyjnych. Między innymi, jak wynika z analizy wpisów w księgach wieczystych, wszystkie działki gruntu wydzielone z działki nr 73/7 zmieniły właściciela i stały się odrębnymi nieruchomościami gruntowymi lub weszły w skład innych nieruchomości gruntowych: działka nr 73/53 jest obecnie własnością A sp. z o.o. w D., działka nr 73/54 – jest własnością M.G., zaś działka nr 73/55 - jest współwłasnością P.Ż. oraz G.Ż. Wskutek zaistniałych czynności cywilnoprawnych J.K. utraciła prawo własności w stosunku do całej nieruchomości oznaczonej przed podziałem jako działka nr 73/7, a przy tym nie stała się właścicielką żadnej z działek gruntu wydzielonych z dwóch innych nieruchomości będących przedmiotem podziału zatwierdzonego decyzją z [...] r. Co istotne, stan taki istniał już w dacie wystąpienia przez nią z żądaniem sprostowania tej decyzji i utrzymuje się do chwili obecnej. Wobec powyższego SKO stwierdziło, że wnioskodawczyni nie ma aktualnie interesu prawnego w sprostowaniu przedmiotowej decyzji administracyjnej, a tym samym nie była prawnie legitymowana do złożenia żądania wszczęcia postępowania w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Fakt, że brała udział w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonego postanowienia i doręczono jej ten akt, rodzi zaś jedynie skutek procesowy w postaci przysługiwania jej uprawnienia do wniesienia zażalenia. Wobec wniesienia żądania sprostowania decyzji wyłącznie przez osobę niebędącą stroną, organ pierwszej instancji powinien był wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 61a k.p.a. Jednakże w sytuacji, gdy Wójt Gminy O. błędnie uznał, że na wniosek J.K. zostało wszczęte stosowne postępowanie, zawiadomił o jego wszczęciu inne podmioty, a następnie wydał w jego toku postanowienie w przedmiocie sprostowania decyzji, które doręczył wnioskodawczyni i innym osobom uznanym za strony, wydanie na tym etapie postanowienia w trybie art. 61a k.p.a. nie jest już możliwe. Zamiast tego organ odwoławczy zobligowany jest do umorzenia niniejszego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, po uprzednim uchyleniu zaskarżonego postanowienia z [...] r. (art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 i art. 144 k.p.a.). Wydanie takiego rozstrzygnięcia jest konieczne, w przypadku gdy przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu zażaleniowym jest postanowienie wydane w ramach postępowania, które z przyczyn podmiotowych, a konkretnie ze względu na wniesienie żądania przez nielegitymowany podmiot, nie powinno być w ogóle wszczęte i prowadzone przez organ pierwszej instancji. Niezbędność uchylenia zaskarżonego postanowienia z przyczyn proceduralnych czyni zbędnym rozważanie kwestii dotyczących istoty żądania wniesionego przez J.K., tj. odnoszących się do zasadności sprostowania decyzji z [...] r. we wskazany przez nią sposób. W ramach rozpoznania wniesionego przez nią zażalenia na postanowienie Wójta Gminy O. Kolegium dokonało jednak oceny okoliczności sprawy również pod tym kątem. W rezultacie stwierdziło, że powyższa decyzja nie zawiera żadnych nadających się do sprostowania błędów pisarskich ani innych oczywistych omyłek. W szczególności nie mogą być przedmiotem sprostowania, na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. kwestionowane przez wnioskodawczynię oznaczenia dotyczące tzw. klasoużytków, odnoszące się do stanu po podziale nieruchomości. Wynika to z samego faktu, że treść decyzji nie zawiera jakichkolwiek zapisów odnoszących się do owych klasoużytków. Znajdują się one natomiast na mapie z projektem podziału nr ew. [...], która choć jest załącznikiem do tej decyzji, to stanowi odrębny dokument wchodzący w skład operatu podziału nieruchomości, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości (w dniu [...] listopada 2012 r.). Jak trafnie zauważył organ pierwszej instancji, zastrzeżenia podnoszone przez J.K. we wniosku o sprostowanie decyzji nie odnoszą się do treści decyzji, która ogranicza się do zatwierdzenia podziału nieruchomości, lecz w rzeczywistości ich przedmiotem są czynności geodezyjne i kartograficzne poprzedzające jej wydanie (sporządzenie mapy z projektem podziału i przyjęcie jej do zasobu przez Starostę [...] jako organ administracji geodezyjnej i kartograficznej), a także następujące po jej wydaniu (wprowadzenie przez ten organ zmian klasoużytków w rejestrze gruntów). Organ nadmienił także, że kwestionowana obecnie mapa z projektem podziału została wykonana na zlecenie m.in. wnioskodawczyni i była przez nią dołączona do wniosku o podział m.in. działki nr 73/7, po rozpatrzeniu którego Wójt wydał decyzję z [...] r. Organ właściwy w sprawie podziału nieruchomości nie jest upoważniony do dokonywania jakichkolwiek modyfikacji w dokumentach geodezyjnych i kartograficznych załączonych do wniosku, w związku z czym za ewentualne błędy i nieścisłości w tej dokumentacji odpowiedzialny jest podmiot składający wniosek, czyli właściciel nieruchomości podlegającej podziałowi. Skargę na powyższe postanowienie SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wywiodła J.K. domagając się sprostowania decyzji, która jest sprzeczna z danymi zawartymi na mapie podziału z 20 listopada 2012 r. nr [...] Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z 17 listopada 2020 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić trzeba, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 z późn.zm. - w skrócie "p.p.s.a."), stanowiącym, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Z taką sytuacją mieliśmy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy. Według art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 z późn.zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie), jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z [...] r. orzekającego o uchyleniu postanowienia Wójta Gminy O. z [...] r. o odmowie sprostowania decyzji tego organu z [...] r. w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości stwierdził, że odpowiada ono przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżąca. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, że skarżąca J.K. zwróciła się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o sprostowanie decyzji Wójta Gminy O. z [...] r. "poprzez przywrócenie klasoużytków na takie jak były przed podziałem i poprzez ich ujawnienie w mapie i w decyzji Wójta Gminy O. (...)". Wspomnianą wyżej decyzją Wójt Gminy O., po rozpatrzeniu wniosku G. i P. Ż. oraz J.K. zatwierdził podział położonych w obrębie geodezyjnym W., w miejscowości W., gmina O. nieruchomości: - nr 73/7 stanowiącej własność J.K. na działki nr 73/53, 73/54, 73/55; - nr 73/31, stanowiącej własność G. i P. Ż. na działki nr 73/58 i 73/59; - nr 73/32, stanowiącej własność G. i P. Ż. na działki nr 73/56 i 73/57; - 73/34, stanowiącej własność G. i P. Ż. na działki nr 73/51 i 73/52; - 73/41, stanowiącej własność G. i P. Ż. na działki nr 73/60 i 73/61. Podział wskazanych wyżej działek został przedstawiony na mapie wykonanej przez geodetę uprawnionego mgr inż. P.W. i zewidencjonowanej w Starostwie Powiatowym w Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Z. za nr [...] w dniu 20 listopada 2012. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że rzeczona mapa sporządzona została na wniosek stron wnioskujących o zatwierdzenie podziału nieruchomości, w tym na wniosek J.K.. Wyjaśnić wobec tego trzeba, że problematyka sprostowania decyzji administracyjnej unormowana została przez ustawodawcę w art. 113 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach (§ 1). Organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji (§ 2). Na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie (§ 3). A zatem, sprostowanie decyzji jest możliwe, gdy zostaną łącznie spełnione dwie przesłanki, a mianowicie podmiotowa i przedmiotowa. Postanowienie o sprostowaniu oczywistej omyłki ma charakter postępowania incydentalnego i zależnego od owego postępowania "głównego". To w postępowaniu "głównym" organ rozstrzyga sprawę administracyjną. Przesłanka podmiotowa będzie spełniona wówczas, gdy z wnioskiem o sprostowanie wystąpi strona. Pojęcie strony postępowania administracyjnego zostało uregulowane przez ustawodawcę w art. 28 k.p.a., który stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Innymi słowy, aby ustalić, czy dana osoba ma interes prawny w postępowaniu administracyjnym należy wskazać przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie osoba ta może skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. Chodzi tu zatem o interes prawny, a nie faktyczny, przy czym musi występować bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy interesem prawnym strony, a wynikiem postępowania administracyjnego. O tym, czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego, nie decyduje sama wola, czy też subiektywne przekonanie danego podmiotu, ale okoliczność, czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danego podmiotu jako interes prawny. Kwestia posiadania interesu prawnego, który warunkuje występowanie w danym postępowaniu w charakterze strony, uzależniona jest od okoliczności konkretnej sprawy oraz przepisów znajdujących do niej zastosowanie. Źródłem interesu prawnego może być przykładowo prawo własności nieruchomości unormowane w art. 140 k.c. W sytuacji gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (czyli żądanie wszczęcia postępowania), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną postępowania lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jednakże, gdy organ wadliwie wszczął postępowanie, a następnie ustalił, że wniosek pochodzi od pomiotu nie posiadającego legitymacji materialnej do jego złożenia, winien umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe. Przedmiot sprostowania stanowić mogą wyłącznie błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych oraz piśmiennictwie przedmiotu przyjmuje się, że błąd pisarski rozumiany jest jako widoczne, niezamierzone i niewłaściwe użycie słowa lub określenia, zastosowanie niewłaściwej pisowni bądź też pominięcie wyrazu lub litery. Błąd rachunkowy odnosi się natomiast do wykonania nieprawidłowej operacji matematycznej lub mylnych obliczeń matematycznych. Omyłki to natomiast inne postacie wadliwości decyzji administracyjnej o podobnym charakterze do wymienionych błędów. Wszystkie te wady muszą mieć charakter techniczny i nieistotny, tj. nie mogą prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia lub znacząco modyfikować stan faktyczny ustalony w sprawie. Ponadto błędy pisarskie, rachunkowe i omyłki powinny być oczywiste, czyli łatwo dostrzegalne, niewymagające przeprowadzenia badań. Oczywistość danej nieprawidłowości wynika z jej natury lub z porównania wady z innymi okolicznościami, które nie budzą wątpliwości. Dopiero spełnienie tych wymogów otwiera drogę do sprostowania decyzji administracyjnej. Sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Nie powinny podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a. błędy oraz omyłki, które mają charakter istotny, których dopuszczono się w stosowaniu, a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej (vide: wyroki NSA z 11 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2530/16 - Lex nr 2379083, 21 września 2021 r. sygn. akt II OSK 940/11, z 25 września 2019 r. sygn. akt II OSK 2250/18, 25 kwietnia 2017r. sygn. akt II OSK 2171/15, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego - Jaśkowska Małgorzata, Wilbrandt-Gotowicz Martyna, Wróbel Andrzej – Lex). Przenosząc poczynione dotychczas uwagi natury ogólnej na grunt rozpatrywanej sprawy zgodzić się trzeba ze stanowiskiem organu drugiej instancji, że J.K. w dacie złożenia wniosku o sprostowanie jak i w dacie wydania przez organ pierwszej instancji postanowienia z [...] r., nie posiadała przymiotu strony w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o sprostowanie decyzji. Co prawda, w dacie orzekania przez Wójta Gminy O. o zatwierdzeniu podziału wspomnianych wcześniej nieruchomości J.K. posiadała przymiot strony postępowania wynikający z przysługującego jej prawa własności nieruchomości nr [...], to jednak po dokonaniu podziału tej nieruchomości, przymiot ten utraciła. Z prawidłowych ustaleń Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wynika, że wszystkie działki gruntu wydzielone z działki nr 73/7 zmieniły właściciela i stały się odrębnymi nieruchomościami bądź też weszły w skład innych nieruchomości gruntowych. Działka nr 73/53 stanowi obecnie własność A Sp. z o.o. w D., działka nr 73/54 – stanowi własność M. G., natomiast działka nr 73/55 stanowi współwłasność P.Ż. i G.Ż.. Nie budzi tym samym wątpliwości, że wnioskodawczyni utraciła prawo własności w stosunku do całej działki sprzed podziału oznaczonej nr ew. 73/7, nie stała się także właścicielką żadnej z działek gruntu wydzielonych z pozostałych nieruchomości, które podlegały podziałowi. Nie była wobec tego uprawniona do wystąpienia z żądaniem sprostowania decyzji, co winno skutkować wydaniem przez organ pierwszej instancji postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a. o odmowie wszczęcia postępowania. Organ pierwszej instancji zaniechał jednak ustalenia czy wniosek o sprostowanie pochodzi od legitymowanego podmiotu i wadliwie wszczął postępowanie, które zakończył postanowieniem o odmowie sprostowania decyzji. Z tego też względu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo konwalidowało błąd organu pierwszej instancji, wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z 105 § 1 i art. 144 k.p.a., postanowienie orzekające o uchyleniu postanowienia organu pierwszej instancji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Powyższe ustalenia co do zasady zwalniały organ drugiej instancji z oceny, czy decyzja zatwierdzająca podział nieruchomości dotknięta była błędami podlegającymi sprostowaniu, aczkolwiek co wynika z lektury zaskarżonego postanowienia Kolegium poprawnie ustaliło, że decyzja nie zawiera żadnych błędów pisarskich, błędów rachunkowych, czy innych oczywistych omyłek, które podlegałyby sprostowaniu. Treść spornej decyzji nie zawiera żadnych zapisów dotyczących kwestionowanych przez skarżącą klasoużytków, które uwidocznione są na mapie z projektem podziału nr [...]. Mapa ta stanowi odrębny dokument wchodzący w skład operatu podziału nieruchomości, który 20 listopada 2012 r., a więc przed wydaniem decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, został przyjęty do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Co równie istotne, mapa ta została sporządzona między innymi na wniosek skarżącej i została przez nią załączona do wniosku o podział działek. Odnosi się ona do czynności geodezyjnych i kartograficznych poprzedzających wydanie decyzji o podziale. Tym samym organ właściwy w sprawie wydania decyzji o podziale nieruchomości nie posiada kompetencji do modyfikowania dokumentów geodezyjnych i kartograficznych, które strona załączyła do wniosku o podział. Innymi słowy, nawet gdyby skarżąca była obecnie legitymowana do wystąpienia z wnioskiem o sprostowanie decyzji, to sprostowanie byłoby prawnie niedopuszczalne z tego względu, że decyzja o podziale nie zawiera błędów pisarskich, rachunkowych bądź innych oczywistych omyłek. Podsumowując stwierdzić trzeba, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. odpowiada przepisom obowiązującego prawa i brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego. W motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia organ prawidłowo wyjaśnił skarżącej przesłanki natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jego podjęciu. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę, o czym orzekł w sentencji wyroku. dc