II SA/Łd 591/26

Dnia 26 sierpnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Porczyński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2026 roku sprawy ze sprzeciwu B. K. i A. K. od decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2026 roku nr 91/II/2026 w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązków mających na celu doprowadzenie budynku do stanu zgodnego z prawem 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi na rzecz skarżących B. K. i A. K. solidarnie kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.tp.

Decyzją z dnia 22 czerwca 2026 r., nr 91/II/2026 wydaną na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm.) – dalej: k.p.a.; Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 grudnia 2025 r., nr 141/2025 i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż ww. decyzją z dnia 10 grudnia 2025 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 524) – dalej: p.b., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim odmówił nałożenia na A. K. i B. K. (dalej także skarżący) obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce ew. nr [...], obręb [...], gm. T., do stanu zgodnego z prawem. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że na podstawie aktu notarialnego z dnia 11 sierpnia 2020 r. Repertorium A nr [...] skarżący nabyli prawo własności między innymi do ww. działki ew. nr [...], na której w dacie zakupu zlokalizowany był, pozostający w budowie budynek gospodarczy. Inwestycja ta realizowana była, w latach 90 poprzedniego stulecia przez poprzedniego właściciela nieruchomości- J. E., na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 22 sierpnia 1994 r., znak 7351/112/94, udzielającej pozwolenia na budowę obejmująca budynek gospodarczy, według projektu indywidualnego, o kubaturze 840,4 m3, powierzchni zabudowy 234 m2, powierzchni użytkowej 213 m2. Ww. decyzja, decyzją Starosty Tomaszowskiego z dnia 1 czerwca 2022 r., znak WAB.6740.198.2022 została przeniesiona na A. K.. Ustalono także, że przed przeniesieniem pozwolenia na budowę, w maju i czerwcu 2022 r. nowy właściciel nieruchomości wykonywał prace porządkowe przy inwestycji, które polegały na częściowej rozbiórce stanu zastanego – dachu i ścian, z uwagi na ich stan techniczny i wykonanie w sposób niezgodny ze sztuką budowlaną, a w następnej kolejności, po uzyskaniu ww. decyzji z dnia 1 czerwca 2022 r., przystąpił do budowy spornego budynku gospodarczego, co dokumentują odpowiednie wpisy w otrzymanym od poprzedniego właściciela dzienniku budowy nr [...]. Organ odwoławczy wskazał nadto, że kwestia legalności ww. budynku gospodarczego stanowi przedmiot postępowań prowadzonych przed organami nadzoru budowlanego od roku 2022 r. Podkreślił między innymi, że postanowieniem z dnia 17 listopada 2023 r., nr 108/2023 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowiecki wstrzymał roboty budowlane prowadzone przy spornym budynku gospodarczym, nakładając jednocześnie na inwestorów, na podstawie art. 50 ust. 3 p.b., obowiązek przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót budowlanych. W oparciu o przedłożoną ocenę techniczną, decyzją z dnia 8 lutego 2024 r., nr 15/2024 organ I instancji nałożył na inwestorów, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem. Decyzją z dnia 16 lipca 2024 r., nr 15/2024 Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uchylił ww. rozstrzygnięcie organu I instancji i umorzył postępowanie w sprawie, co argumentował upływem dwumiesięcznego terminu, w którym organ szczebla powiatowego uprawniony był do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 p.b. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał nadto, iż przepisy Prawa budowlanego wyraźnie rozróżniają tryby likwidacji samowoli budowlanej, określone w art. 48, art. 49b i art. 50-51 ustawy. Przepis art. 48 ust. 1 dotyczy obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast art. 50-51 p.b. dotyczą innych przypadków w których wykonywane są roboty budowlane, niż określone w art. 48 i art. 49b ustawy. Obowiązkiem organu I instancji było zaś wdrożenie odpowiedniego trybu naprawczego. Organ odwoławczy wskazał również, iż w wydawanych w tej sprawie rozstrzygnięciach kilkukrotnie wskazywał na brak możliwości ponownego prowadzenia robót budowlanych, jeżeli od zakończenia budowy lub jej przerwania, upłynął okres ponad 3 lat od ostatnich robót budowlanych. W takim przypadku rozpoczęcie budowy lub wznowienie budowy może nastąpić po uzyskaniu nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpoznawanej sprawie, z uwagi na wskazane wcześniej daty prowadzenia robót budowlanych przez poprzedniego właściciela (lata 90 ubiegłego wieku), jak i daty wykonywanych robót budowlanych przez skarżącego, powyższa kwestia ma istotne znaczenie dla oceny wygaśnięcia udzielonego w 1994 r. pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego, wbrew jego wytycznych zawartych w wydawanych decyzjach, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim nie dokonał niezbędnych ustaleń faktycznych odnośnie do zakresu robót budowlanych wykonanych w dacie obowiązywania pozwolenia na budowę z 1994 r. i ewentualnych robót budowlanych wykonanych przez skarżących w ramach samowoli budowlanych, celem wdrożenia odpowiedniego, przewidzianego prawem trybu naprawczego. Natomiast wydane w sprawie, na podstawie art. 51 w zw. z art. 50 p.b., rozstrzygnięcie z dnia 10 grudnia 2025 r. podjęte zostało, z pominięciem powołanej wcześniej decyzji organu odwoławczego z dnia 16 lipca 2024 r., w której wprost wskazano na niedopuszczalność dalszego prowadzenia postępowania w ww. trybie. Reasumując Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi uznał, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a,. co czynni zasadnym uchylenie wydanej przez ten organ w dniu 10 grudnia 2025 r. decyzji, na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. B. K. i A. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, wnieśli sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w którym zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 7b, art. 8, art. 12, art. 81 ust. 1-2 k.p.a. w zw. z art. 31a ust. 1 p.b., wnosili o uchylenie ww. decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2026 r. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżących podnosił, iż wbrew stanowisku organu nadzoru budowlanego, fakt pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej decyzji Starosty Tomaszowskiego z dnia 1 czerwca 2022 r., przenoszące na skarżącego pozwolenie na budowę udzielone na podstawie ostatecznej decyzji Wójta Gminy Tomaszów Mazowiecki z dnia 22 sierpnia 1994 r., czyni bezprzedmiotowymi, a wręcz bezprawnymi wszelkie dywagacje, co do wygaśnięcia pozwolenia na budowę. Generalnie, zdaniem pełnomocnika skarżących problem sprowadza się do oceny robót wykonanych w okresie kwiecień-czerwiec 2022 r., które jak wynika z akt sprawy, a czego nie dostrzega organ odwoławczy, miały jedynie charakter porządkowy i zabezpieczający, w rozumieniu art. 33a ust. 1 p.b. Stąd też w ocenie pełnomocnika skarżących samowola budowlana nie istnieje, skarżący doprowadzili przedmiotowy budynek do stanu zgodnego z prawem, a nakaz kontynuowania postępowania uznać należy za zbędny. Powyższe uzasadnia trafność decyzji organu I instancji, niezależnie od drobnych ułomności w jej uzasadnieniu. W konsekwencji objęta sprzeciwem decyzja organu odwoławczego pozostaje w oczywistej kolizji z art. 138 § 2 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów procedury administracyjnej. Dodatkowo, w ocenie pełnomocnika skarżących wydana została z naruszeniem słusznego interesu obywatela – skarżących, których budynek w żaden sposób nie wpływa, jak i nie ogranicza możliwości korzystania z nieruchomości należącej do inicjatora postępowań przed organami nadzoru budowlanego, którego szkodliwe działanie na rzecz skarżących jest bezrefleksyjnie respektowane przez organ odwoławczy. W odpowiedzi na sprzeciw Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wnosił o jego oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż w nim wskazane. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z przywołanych wyżej przepisów wynika zatem, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem wniesionego sprzeciwu B. K. i A. K., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, uczynili decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 22 czerwca 2026 r. uchylającą w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 grudnia 2025 r., nr 141/2025 o odmowie nałożenia na skarżących obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia budynku gospodarczego, zlokalizowanego na działce ew. nr [...], obręb Ł., gm. T., do stanu zgodnego z prawem; i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Sprzeciw został wniesiony na podstawie art. 64a p.p.s.a., który stanowi, iż od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprzeciw od decyzji na posiedzeniu niejawnym w terminie trzydziestu dni od dnia wpływu sprzeciwu od decyzji(art. 64d § 1 p.p.s.a.). Granice rozpoznania sprzeciwu od decyzji przez sąd administracyjny zostały określone w art. 64e p.p.s.a., który stanowi, iż rozpoznając sprzeciw, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Zgodnie zaś z art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Naruszenie przepisów postępowania, o którym mowa w art. 138 § 2 k.p.a. zachodzi, gdy organ I instancji nie przeprowadził w ogóle postępowania wyjaśniającego, gdy postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone z rażącym naruszeniem przepisów procesowych bądź w sytuacji nieustalenia istotnych okoliczności faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania normy prawa materialnego. Wystąpienie wskazanych naruszeń spowoduje, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy będzie miał wpływ na jej rozstrzygnięcie (por. A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 64(e)). Sprzeciw powoduje zatem wszczęcie postępowania w zakresie ograniczonym do kontroli decyzji kasacyjnej, z uwzględnieniem tylko kryteriów formalnych. Sprzeciw nie jest środkiem prawnym służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2021 r., II OSK 1190/21 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), rola sądu administracyjnego kontrolującego decyzję o charakterze kasacyjnym sprowadza się do analizy przyczyn, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 k.p.a. Sąd jest władny uwzględnić sprzeciw wyłącznie, gdy uchylenie decyzji pierwszoinstancyjnej i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania nie wynikało z przesłanek określonych ww. przepisem. W rezultacie uwzględnienie sprzeciwu może nastąpić jedynie w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia art. 138 § 2 K.p.a. Należy także zważyć, że zgodnie z treścią art. 15 k.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Z treści powyższego artykułu wywieść należy obowiązek organu odwoławczego do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. Procesowym przejawem zasady dwuinstancyjności są określone w art. 138 k.p.a. formy rozstrzygnięć, jakie mogą zapaść w postępowaniu odwoławczym. W szczególności podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przy czym co istotne, zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2045/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Możliwość wydania decyzji kasacyjnej przez organ II instancji, została powiązana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie zawisłej sprawy, a więc gdy merytoryczna ocena sprawy przez organ odwoławczy skutkowałaby naruszeniem zasady dwuinstancyjności. Taki stan rzeczy powodowałby pozbawienie strony do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy przez dwa różne organy administracji. Niemniej aktualna treść art. 138 § 2 k.p.a. ogranicza rozstrzygnięcie kasacyjne organu odwoławczego do swego rodzaju ostateczności. Może być zastosowany tylko w razie stwierdzenia, że zakres sprawy pozostały do wyjaśnienia przekracza ramy postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a. Przepis art. 136 § 1 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Zatem konieczność uzupełnienia w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, przeprowadzenia określonego dowodu bądź ocena już złożonych dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 k.p.a. będzie niewystarczające. Inaczej mówiąc użyte przez ustawodawcę w art. 138 § 2 k.p.a. określenie "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie" należy rozumieć w taki sposób, że wada postępowania pierwszoinstancyjnego polegająca na nieustaleniu stanu faktycznego sprawy uniemożliwia organowi odwoławczemu merytoryczne rozstrzygnięcie bez naruszenia zasady dwuinstancyjności wyrażonej w art. 15 k.p.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonej sprzeciwem decyzji sąd administracyjny bada zatem, czy zachodziły przesłanki uprawniające organ do uchylenia rozstrzygnięcia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia; czy dokonana przez organ drugoinstancyny ocena materiału dowodowego wskazuje, że nie jest on wystarczający do podjęcia reformacyjnego rozstrzygnięcia, przy zastosowaniu art. 136 § 1 k.p.a. Po dokonaniu, w świetle powyższych kryteriów, analizy zasadności wydania w niniejszej sprawie przez Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzji z dnia 22 czerwca 2026 r., będącej decyzją kasatoryjną, Sąd doszedł do przekonania, iż została ona wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Organ nie wykazał bowiem, aby decyzja I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co uzasadniałoby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przypomnienia wymaga, że wydana w I instancji decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 10 grudnia 2025 r. podjęta została w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 p.b., co jak wprost wskazuje organ odwoławczy w uzasadnieniu objętej sprzeciwem decyzji uznać należy za niedopuszczalne z uwagi na upływ dwumiesięcznego terminu, liczonego od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1 p.b., uprawniającego do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 ustawy. To zaś, jak podkreśla organ odwoławczy skutkowało uchyleniem wydanej już wcześniej w I instancji, decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim z dnia 8 lutego 2024 r. nakładającej na skarżących, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 p.b., obowiązek wykonania określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia przedmiotowego budynku gospodarczego do stanu zgodnego z prawem i umorzeniem postępowania organu I instancji w sprawie. Wobec powyższego, w ocenie Sądu wydaną w dniu 10 grudnia 2025 r. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim postrzegać należy de facto jako rozstrzygnięcie podjęte w ponownym, wadliwie prowadzonym postępowaniu na podstawie art. 50 i art. 51 p.b., opartym o wydane w stosunku do skarżących postanowienie ww. organu z dnia 17 listopada 2023 r. W tej sytuacji, wobec braku podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy organ odwoławczy winien, stosownie do art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie organu pierwszej instancji. Skoro bowiem w sprawie, co pozostaje bezsporne pomiędzy stronami, niedopuszczalne jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 p.b., to brak jest przesłanek z art. 138 § 2 k.p.a., który co należy raz jeszcze podkreślić znajduje zastosowanie jedynie w przypadku stwierdzenia, że pozostały do wyjaśnienia zakres sprawy, niezbędny do jej merytorycznego rozpatrzenia, zdeterminowany przepisami stanowiącymi podstawę wydanego w I instancji rozstrzygnięcia merytorycznego, przekracza ramy postępowania uzupełniającego, o którym mowa w art. 136 k.p.a., możliwego do przeprowadzenia przez organ odwoławczy, bez narażenia się na zarzut naruszenia wyrażonej w art. 15 k.p.a. zasady dwuinstancyjności postępowania. W ocenie Sądu za zastosowaniem normy z art. 138 § 2 k.p.a. nie przemawiają również wskazywane przez organ odwoławczy uchybienia procesowe organu I instancji, w zakresie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., sprowadzające się w zasadzie do zarzutu braku przeprowadzenia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Tomaszowie Mazowieckim właściwej oceny, a w konsekwencji dokonania wyboru, co do tego, który z przewidzianych przepisami Prawa budowlanego trybów likwidacji samowoli budowlanej winien znaleźć zastosowanie w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1 wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 oraz 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). ds