II SA/Łd 590/17

Dnia 20 kwietnia 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku G.B. i M.B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi G.B., M.B. i A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za grunty wydzielone pod drogę publiczną postanawia 1/ przyznać skarżącym prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 2306 (dwa tysiące trzysta sześć) zł tytułem uiszczonych już wpisu sądowego od skargi w wysokości 2206 (dwa tysiące dwieście sześć) złotych oraz opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 (sto) złotych; 2/ oddalić wniosek w pozostałym zakresie. lf

II SA/Łd 590/17 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 26 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi G.B., M.B. i A na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za grunty wydzielone pod drogę publiczną. Po złożeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, G.B. i M.B. zwrócili się do Sądu o zwolnienie ich od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że skarżący prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Skarżący utrzymują się z renty skarżącego w wysokości 731,62 zł netto i prac dorywczych skarżącej, która osiąga z tego tytułu ok. 400 zł dochodu. Skarżąca posiada działkę o powierzchni 0,3691 ha. W uzasadnieniu wniosku skarżący, wskazując na zadłużenie w US i z tytułu kredytów w łącznej kwocie ok. 127 000 zł, a także na okoliczność, że nie dysponują odszkodowaniem za grunt przejęty pod drogę (pieniądze przekazane zostały na konto depozytowe i skarżący nie mogą z nich korzystać), podali, że nie stać ich na pokrycie kosztów postępowania. Skarżący oświadczyli również, że nie zatrudniają ani nie pozostają w innym stosunku prawnym z adwokatem czy radcą prawnym. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Z treści przepisów art. 243 § 1, art. 244 § 1, art. 245, art. 246 oraz art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że osobie fizycznej może być przyznane na jej wniosek prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym zaś, gdy wykaże że nie jest w stanie uiścić pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie na urzędowym formularzu stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania prawa pomocy we wskazanym zakresie. W tej sytuacji uznać należało, że wniosek skarżących zasługuje na uwzględnienie, choć nie w pełnym zakresie. Należy bowiem podnieść, że skarżący uiścili wpis od skargi w wysokości 2206 zł, zaksięgowany w dniu 24 sierpnia 2017 r. pod poz. 4085 oraz opłatę kancelaryjną za odpis wyroku z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, zaksięgowana w dniu 5 marca 2018 r. pod poz. 1059. Skoro zatem mieli środki na uiszczenie wpisu sądowego i opłaty kancelaryjnej- wniosek o zwolnienie od kosztów należało w tej części oddalić. W pozostałym zakresie jednak referendarz sądowy doszedł do przekonania, że skarżący nie są w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, jak również kosztów wynajęcia profesjonalnego doradcy. Biorąc pod uwagę niskie dochody uzasadnione jest, zdaniem referendarza sądowego, przyznanie wnioskodawcom prawa pomocy poprzez zwolnienie ich od kosztów sądowych pond kwotę uiszczonych już wpisu sądowego i opłaty kancelaryjnej oraz poprzez ustanowienie adwokata. Wobec powyższego na podstawie art. 245 § 2 i 3 i art. 246 § 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. lf