II SA/Łd 525/23

Dnia 19 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka, Asesor WSA Tomasz Porczyński, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2023 roku sprawy ze skargi M. K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 24 marca 2023 r. nr 58/2023, znak: RR.7721.2.2023.JJA w przedmiocie nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych oddala skargę. ał

Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi decyzją z dnia 24 marca 2023 r., nr 58/2023 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej jako: "k.p.a." - po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia 27 maja 2022 r., nr 6/2023 w sprawie zaniechania dalszych robót budowlanych przy przebudowie drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] w R. na odcinku skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ulicą [...], działka nr ewid. 1/7 obręb geod. [...]. Jak wynika z akt administracyjnych, M. K. w piśmie z dnia 4 marca 2017 r. wskazał, na drgania, tąpnięcia, wibracje w jego budynku w związku z przebudową drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] w R. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. przekazał wystąpienie M. K. Staroście Powiatu Radomszczańskiego Wydziałowi Zarządzania Drogami, informując jednocześnie, że wymianę nawierzchni odcinka jezdni ul. [...] w R. wykonano na podstawie zgłoszenia z dnia 29 września 2015 r., przyjętego bez sprzeciwu i uwag. W dniu 4 kwietnia 2018 r. organ szczebla powiatowego przeprowadził oględziny stwierdzając, że roboty budowlane związane z przebudową wykonano na podstawie zgłoszenia z dnia 29 września 2015 r. Inwestorem był Powiat Radomszczański, a zgłoszenie obejmowało wykonanie na odcinku 320 m, tj. od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...], wymianę betonowych krawężników, wymianę nawierzchni chodnika, istniejących zjazdów, wykonanie warstwy wiążącej z masy mineralno-bitumicznej gr. 3 cm oraz wykonanie warstwy ścieralnej gr. 4 cm z masy mineralno-bitumicznej. W trakcie realizacji wykonano również regulację włazów studzienek kanalizacyjnych. Na połączeniu nawierzchni w okolicy skrzyżowania ul. [...] i [...] w wyniku wykonanych robót powstało minimalne zaniżenie. Przy studzience przy skrzyżowaniu z ul. [...] wokół studzienki widoczne są pęknięcia masy mineralno-bitumicznej. W okolicy skrzyżowania z ul. [...] stwierdzono minimalne zaniżenie włazu studzienki kanalizacyjnej, a przy posesji nr 73 stwierdzono pęknięcia masy bitumicznej wokół studzienki. W obrębie skrzyżowania [...] - [...] znajdują się 2 kratki ściekowe do kanalizacji deszczowej, wokół których zbierają się zastoiny wody opadowej. Pismem z dnia 5 kwietnia 2018 r. organ powiatowy zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie "prawidłowości przebudowy drogi, a następnie postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2018 r., nr 34/2018 nałożył na Powiat Radomszczański obowiązek przedłożenia, w terminie do dnia 30 czerwca 2018 r., oceny technicznej przedmiotowych robót budowlanych. W dniu 11 lipca 2018 r. Powiat Radomszczański przedłożył Ocenę techniczną opracowaną przez mgr. inż. W. B., z której wynika, że nawierzchnia ocenianego odcinka jest w dobrym stanie - jednorodna, bez spękań, plam i wykruszeń, z wyjątkiem stref przy dwóch studzienkach kanalizacyjnych. Z dokonanych pomiarów równości poprzecznej i podłużnej wynika, że nierówności mieszczą się w dopuszczalnych dla drogi klasy Z, w zakresie równości porzecznej stwierdzono jedno przekroczenie dla drogi klasy G. Nadto autor stwierdził, że na ocenianym odcinku znajdują się 4 studzienki kanalizacyjne oraz dwa odpływy burzowe. Pokrywy studzienek kanalizacyjnych zlokalizowane są odpowiednio 10 mm, 16 mm, 11 mm oraz 15,5 mm poniżej nawierzchni jezdni. Natomiast wierzchy kratek ściekowych wpustów odpływów burzowych zlokalizowane są odpowiednio 10 mm i 26 mm poniżej nawierzchni jezdni. Autor wskazał, że "nawierzchnię przy włazach studziennych należy jak najszybciej naprawić, a włazy prawidłowo posadowić w sposób gwarantujący odpowiedni czas eksploatacji". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 26 lipca 2018 r., nr 82/2018 nałożył na Powiat Radomszczański obowiązek uzupełnienia przedłożonej oceny technicznej "o ocenę prawidłowości wykonania łączenia wykonanego nowego odcinka nawierzchni z nawierzchnią wcześniej istniejącą w obrębie skrzyżowania ul. [...] i ul. [...]". W dniu 21 września 2018 r. do organu szczebla powiatowego wpłynęło uzupełnienie oceny technicznej opracowane przez mgr. inż. W. B., z którego wynika, że równość poprzeczna na łączeniu odcinków nowej i starej warstwy ścieralnej wynosi odpowiednio: 15 mm; 17 mm; 19 mm; 21,8 mm oraz 16,7 mm. Pomierzone wartości nie są zgodne z wymaganiami, dopuszczalna nierówność podłużna dla dróg tej klasy wynosi 6 mm. W. B. stwierdził, że "połączenie starej nawierzchni z nową jest wykonane niestarannie, tj. nie zastosowano materiału bitumicznego na połączeniu (taśmy lub pasty), z powodu błędów wykonawczych występują zbyt duże nierówności na złączu roboczym (w odniesieniu do wymagań)". Dalej autor analizy zalecił jedynie nacięcie złącza i wypełnienie go zalewą asfaltową w celu poprawy jego szczelności "co nie będzie miało wpływu na poprawę równości, a jedynie na trwałość warstwy ścieralnej". Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku decyzją z dnia 9 października 2018 r., nr 159/2018, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.), nałożył na Powiat Radomszczański "wykonanie następujących robót budowlanych na odcinku drogi powiatowej nr [...] od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ulicą [...], tj. uszczelnić prostopadłe do osi jezdni połączenie starej nawierzchni z nową zlokalizowane przy skrzyżowaniu ul. [...] z ul. [...] (10 m od osi skrzyżowania z ul. [...]) oraz prawidłowo posadowić dwa włazy nr 1 i nr 4 w ocenie technicznej oraz usunąć nieprawidłowości w nawierzchni przy tych włazach studziennych zgodnie z przedłożoną do sprawy oceną techniczną wykonaną przez osobą uprawnioną. Po zakończeniu robót zawiadomić organ nadzoru budowlanego oraz przedłożyć ocenę prawidłowości wykonania tych robót przez osoby uprawnione. Jak wskazał organ, ze złożonej oceny technicznej wynika, że powstają nierówność na połączeniu warstw starej i nowej nawierzchni, które należy traktować jako wadę trwałą niezagrażającą bezpieczeństwu ruchu ani trwałości nawierzchni. Komfort jazdy jest obniżony, ale przy zachowaniu prędkości dopuszczalnej na ocenianym odcinku wada nie ma wpływu na bezpieczeństwo ruchu. W przypadku próby usunięcia nierówności (lokalnie wymiana mieszkanki lub mikrofrezowanie) szkody w utracie trwałości byłyby niewspółmierne do uzyskanych efektów w zakresie komfortu jazdy. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 27 listopada 2018 r., nr 383/2018 uchylił w całości ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia 9 października 2018 r. oraz nałożył na Powiat Radomszczański obowiązek wykonania, w terminie do dnia 30 kwietnia 2019 r., robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, tj.: a) sfrezować prostopadłe do osi jezdni połączenie starej i nowej nawierzchni, zlokalizowane w odległości 10 m od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] na szerokość min. 0,5 m, skropić emulsją asfaltową i uszorstknić grysem frakcji 0-2 mm. Po sfrezowaniu styk starej i nowej nawierzchni naciąć i wypełnić asfaltową masą zalewową. W wyniku wykonania powyższych robót budowlanych odchylenia równości poprzecznej nie powinny przekraczać 9 mm. b) zdemontować i prawidłowo posadowić studzienki kanalizacyjne oznaczone w Ocenie technicznej sporządzonej przez mgr. inż. W. B. numerami: nr 1, zlokalizowaną w km 0+028 od początku odcinka (przyjęto km 0+000 od strony ul. [...]) w osi jezdni; nr 2, zlokalizowaną w km 0+077 w osi jezdni, nr 3, zlokalizowaną w km 0+081,1 strona prawa, nr 4, zlokalizowaną w km 0+081 strona lewa w taki sposób, by poziomy włazów studzienek kanalizacyjnych były równe z poziomem nawierzchni, zdemontować i prawidłowo posadowić odpływ burzowy oznaczony nr 2 w przedłożonej Ocenie technicznej, zlokalizowany w km 0+082,7 w taki sposób, by wierzch kratki ściekowej wpustu usytuowany był maksymalnie 2 cm poniżej ścieku jezdni. Po prawidłowym, warstwowym zagęszczeniu zasypek studzienek i odpływu burzowego, należy uzupełnić nawierzchnię. Roboty budowlane należy wykonywać pod nadzorem osoby dysponującej stosownymi uprawnieniami budowlanymi w specjalności inżynieryjnej drogowej, z zachowaniem przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401). W dniu 29 maja 2019 r. organ powiatowy przeprowadził czynności kontrolne celem sprawdzenia wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji, stwierdzając m. in. że obowiązek nie został wykonany, bowiem studzienka nr 4 została osadzona w ten sposób, że poziom pierścienia został zlicowany z powierzchnią jezdni, natomiast właz wymaga regulacji - doprowadzenia do wyrównania z nawierzchnią jezdni. W dniu 26 sierpnia 2019 r. ponownie dokonano czynności kontrolnych, podczas których stwierdzono, że Powiat Radomszczański wykonał roboty budowlane wskazane w ww. decyzji organu wojewódzkiego w zakresie wypełnienia masą asfaltową połączenia jezdni starej z nową nawierzchnią, zlokalizowaną w odległości 10 m od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...], włazy studzienek oznaczone nr 1, nr 2, nr 3 i nr 4 zostały wyrównane do nawierzchni drogi oraz przy odpływie burzowym nr 2 została wylana warstwa asfaltu w taki sposób, aby wierzch kratki ściekowej wpustu usytuowany był 2 cm poniżej ścieku jezdni. Do akt sprawy zostało złożone pismo podpisane m.in. mgr. inż. M. G. posiadającego uprawnienia budowlane, z którego wynika, że roboty polegające na sfrezowaniu prostopadle do osi jezdni połączenia starej i nowej nawierzchni, zlokalizowane w odległości 10 m od skrzyżowania ul. [...] z ul. [...] na szerokość min. 0,5 m, skropieniu emulsją asfaltową i uszorstnieniu grysem frakcji 0-2 mm oraz zdemontowaniu i prawidłowym posadowieniu studzienek kanalizacyjnych oznaczonych w ocenie technicznej sporządzonej przez mgr. Inż. W. B. numerami od 1 do 4, zostały wykonane prawidłowo i zgodnie z decyzją organu wojewódzkiego. Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku decyzją z dnia 19 listopada 2019 r., nr 183/2019 - na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego - stwierdził wykonanie obowiązku przez Powiat Radomszczański polegającego na wykonaniu robót budowlanych określonych decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 listopada 2018 r., nr 383/2018 w celu doprowadzenia inwestycji polegającej na przebudowie drogi powiatowej nr [...] ul. [...] w R. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] do stanu zgodnego z prawem. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 24 lutego 2020 r., nr 43/2020 utrzymał w mocy ww. decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia 19 listopada 2019 r. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 535/20 uchylił decyzje obu instancji wskazując, że organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły w sposób nie rodzący jakichkolwiek zastrzeżeń kwestii prawidłowości wykonania tych robót, w szczególności wykonania ich stosownie do określonego w decyzji nakazu. Ponadto, organy nie odniosły się do argumentów podnoszonych przez skarżącego dotyczących wadliwości wykonania decyzji, a bez tego nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że obowiązek został wykonany. W ponownie prowadzonym postępowaniu konieczne jest zweryfikowanie ich zasadności, co z kolei wiąże się z koniecznością ponownego przeprowadzenia oględzin terenu inwestycji i jej wpływu na nieruchomość skarżącego, co oczywiste z czynnym udziałem skarżącego i biegłego. Skarżący bowiem konsekwentnie podnosi, że nałożony decyzją obowiązek nie został wykonany lub został wykonany w sposób nieprawidłowy. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji przeprowadził w dniu 7 grudnia 2021 r. oględziny, podczas których stwierdził, że przy połączeniu nawierzchni nie ma różnicy wysokości pomiędzy łączonymi nawierzchniami jezdni. Łączenie jezdni nie zostało sfrezowane natomiast wykonano wyrównanie połączenia metodą natryskową, emulsją i gresami urządzeniami typu "patcher". Przy studni nr 1 poziom włazu studzienki znajduje się na równo z poziomem jezdni (dokumentacja fotograficzna). Przy studni nr 2 zalecenia z decyzji zostały wykonane, jednakże wskutek eksploatacji po wycięciu i uzupełnieniu mieszkanką mineralno - bitumiczną oraz regulacji studni uległa ona zaniżeniu (widoczny promień wokół studni). Przy studni nr 4 organ stwierdził wykonanie regulacji studni, widoczny zarys łączenia nawierzchni wokół studni, która została uzupełniona po regulacji. W odniesieniu do studni nr 3 nie miał zastrzeżeń, bowiem studnia wykonana prawidłowo. W odniesieniu do kanału burzowego nr 2 organ stwierdził, że wierzch kratki usytuowany jest poniżej poziomu nawierzchni jezdni. Wierzch kratki kanału burzowego nr 1 usytuowany jest prawidłowo. Zgodnie z uwagą M. K., kratka (odpływ) nie zbiera wody, która zalega na jezdni. W trakcie oględzin M. K. oświadczył, że poziomy czterech studni od nr 1 do nr 4 nie są zrównane z poziomem jezdni, a kanały burzowe nr 1 i 2 nie oddziaływają na nieruchomość M. K., natomiast studnie 1-4 oraz połączenie nawierzchni mają wpływ na jego nieruchomość poprzez pękanie ścian budynku. Studnie od nr 1 do nr 4, wg M. K., są zaniżone w stosunku do nawierzchni jezdni około 10-11 mm. Zgodnie z uwagą M. K. oględziny odbyły się bez udziału biegłego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku pismem z dnia 8 lutego 2022 r. zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie. Z powyższego uprawnienia skorzystał M. K., który w pismem z dnia 25 maja 2022 r. wskazał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Łodzi w sprawie winien być powołany biegły co do oceny prawidłowości wykonania prac i napraw. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku decyzją z dnia 27 maja 2022 r., nr 47/2022r., na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego - nałożył na Powiat Radomszczański wykonanie, w terminie do dnia 30 listopada 2022 r., robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji polegającej na przebudowie drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] w R. na odcinku skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] do stanu zgodnego z prawem, poprzez prawidłowe posadowienie studni kanalizacyjnych oznaczonych numerami 2 i 4 (wg załączonego do decyzji szkicu) w taki sposób, by poziomy włazów studzienek były równe z poziomem nawierzchni jezdni. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 11 sierpnia 2022 r., nr 190/2022, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia 27 maja 2022 r., nr 6/2023 - na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego - nakazał zaniechać dalszych robót budowlanych. W odwołaniu od powyższej decyzji M. K. wskazał na naruszenie prawa materialnego tj.: 1) art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w sprawie może zostać wydana decyzja o zaniechaniu dalszych robót budowlanych w sytuacji nie wykonania nakazu wynikającego z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które to niewykonanie skutkuje zagrożeniem dla zdrowia i życia osób i mienia; 2) niezastosowanie wynikającej z art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowanego normy nakazującej rozbiórkę części obiektu tj. drogi wobec występujących w niej wad polegających na tym, że: a) studzienki o nr: 1 do 4 (szkic stanowiący załącznik do decyzji) są obniżone względem jezdni o ponad 10 mm, a ponadto ich korpusy poruszają się w strukturze asfaltu, a pokrywy ich włazów się kołyszą co jest powodem tąpnięć w sąsiadujących budynkach podczas przejeżdżania przez nie pojazdów, b) łączenie jezdni starej z nową (szkic stanowiący załącznik do decyzji) pomimo, że łączenie to zostało niby naprawione wyłącznie w formie nakropienia drobnym rysikiem i smołą (bez frezowania) i obecnie wykruszyło się, ale różnica wysokości 21,8 mm nie została zniwelowana, powodując hałas w okolicy i wibracje w budynkach; c) dwa odpływy burzowe na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...], nie spełniają swojej funkcji tj. nie odprowadzają wody, bowiem nie są usytuowane w najniższym poziomie drogi, stwarzając latem konieczność omijania kałuż poprzez wejście na drogę powiatową o dużym natężeniu ruchu, a zimą grozi to poślizgiem pieszych i samochodów na niespodziewanym lodzie. Ponadto odwołujący wskazał na naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1) art. 7, art. 75, art. 77, art 80 i art. 11 k.p.a., polegające na niewyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego i prawnego sprawy, pominięciu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz słusznego interesu strony i w konsekwencji, dokonaniu oceny sprawy wybiórczo, w sposób nieobiektywny i dowolny, przy całkowitym braku analizy oraz oceny zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania pod kątem ich zasadności, a także sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób uchybiający prawu; 2) art. 84 k.p.a., poprzez niepowołanie biegłego w sprawie w celu wyjaśnienia okoliczności technicznych w zakresie prawidłowości wykonanych robót, pomimo wyraźnych w tym zakresie wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, przywołaną na wstępie decyzją, po rozpoznaniu odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazując na treść art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) wyjaśnił, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. przed dniem 19 września 2020 r.), przepisy ustawy Prawo budowlane stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Z tego powodu - jak wskazał organ - w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane sprzed nowelizacji. Dalej organ cytując treść art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego wskazał, że w sprawie decyzją z dnia 27 listopada 2018 r. uchylił w całości decyzję organu powiatowego z dnia 9 października 2018 r. oraz nałożył na Powiat Radomszczański obowiązek wykonania, w terminie do dnia 30 kwietnia 2019 r., określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji polegającej na przebudowie drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] w R. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez odpowiednie sfrezowanie prostopadle do osi jezdni połączenia starej i nowej nawierzchni oraz wypełnienie styku starej i nowej w taki sposób, żeby odchylenia równości poprzecznej nie przekraczały 9 mm. Ponadto organ, mocą wskazanej decyzji, nakazał zdemontować i prawidłowo posadowić studzienki kanalizacyjne oznaczone w Ocenie technicznej sporządzonej przez mgr. inż. W. B. numerami od 1 do 4 w taki sposób, by poziomy włazów studzienek kanalizacyjnych były równe z poziomem nawierzchni oraz zdemontować i prawidłowo posadowić odpływ burzowy oznaczony nr 2 w ww. Ocenie technicznej w taki sposób, by wierzch kratki ściekowej wpustu usytuowany był maksymalnie 2 cm poniżej ścieku jezdni. Organ nakazał wskazane roboty budowlane wykonywać pod nadzorem osoby dysponującej stosownymi uprawnieniami budowlanymi w specjalności inżynieryjnej drogowej, z zachowaniem przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. Nr 47, poz. 401). Uwzględniając ustalenia organu I instancji poczynione w toku przeprowadzonych w dniu 7 grudnia 2021 r. oględzin organ stwierdził, że roboty budowlane nakazane decyzją z dnia 27 listopada 2018 r. nie zostały wykonane w całości. Łączenie jezdni nie zostało sfrezowane, natomiast wykonano wyrównanie połączenia metodą natryskową, emulsją i gresami urządzeniami typu "patcher". Zalecenia z decyzji w odniesieniu do studni nr 2 zostały wykonane, jednakże wskutek eksploatacji po wycięciu i uzupełnieniu mieszkanką mineralno - bitumiczną oraz regulacji studni uległa ona zaniżeniu (widoczny promień wokół studni). Natomiast w odniesieniu do studni nr 4 organ stwierdził wykonanie regulacji studni, widoczny jest zarys łączenia nawierzchni wokół studni, która została uzupełniona po regulacji. Następnie wskazując na treść art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego organ II instancji wyjaśnił, że stosując art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego mają obowiązek i kompetencję sprawdzić jedynie, czy został wykonany obowiązek nałożony decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organy nie muszą dokonywać weryfikacji, czy został zrealizowany cel nałożenia obowiązku, tj. czy wykonane roboty budowlane lub czynności doprowadziły wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego nie pozostawia organom nadzoru budowlanego swobody w zakresie rozstrzygnięcia, w przypadku stwierdzenia, że określony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązek nie został wykonany. W takiej sytuacji obligatoryjnie należy orzec albo nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z tego powodu - zdaniem organu II instancji - organ powiatowy prawidłowo orzekł w trybie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, który to przepis przewiduje jednakże trzy możliwe rozstrzygnięcia, w przypadku nie wykonania obowiązku, o którym mowa w 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jakkolwiek przepisy prawa nie zawierają konkretnych przesłanek wyboru jednego z możliwych, to jednak wybór ten nie może być przypadkowy. Jak napisał organ, roboty budowlane zostały zrealizowane w oparciu o zgłoszenie z dnia 29 września 2015 r. zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, co do którego nie zgłoszono sprzeciwu. Zgłoszenie obejmowało wymianę betonowych krawężników, wymianę nawierzchni chodnika i istniejących zjazdów z płyt betonowych na kostkę betonową, wykonanie warstwy wiążącej z masy mineralno - bitumicznej grubości 3 cm, wykonanie warstwy ścieralnej gr. 4 cm z masy mineralno - bitumicznej. W trakcie realizacji wykonano również regulację włazów do studzienek kanalizacyjnych. Podzielając pogląd organu powiatowego, że specyfika wykonanych robót budowlanych wskazuje, że nie jest zasadne orzekanie rozbiórki obiektu bądź jego części czy też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, organ wskazał, że nie ma możliwości wydzielenia części obiektu, która podlegałaby rozbiórce. Nakaz rozbiórki części obiektu budowlanego będzie mógł być wydany kiedy da się wydzielić część obiektu bez uszczerbku dla reszty określonej całości. Ponadto, celem decyzji nakazujących doprowadzenie do stanu poprzedniego obiektu budowlanego jest doprowadzenie do takiego stanu, aby obiekt ten odpowiadał wyglądowi, jaki obiekt posiadał przed rozpoczęciem kwestionowanej inwestycji, przy zachowaniu możliwości jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Wobec tego, wydanie decyzji doprowadzającej obiekt do stanu poprzedniego, tak jak wskazał organ powiatowy, doprowadziłoby do sytuacji, w której odcinek drogi powiatowej, który obejmowała przebudowa uzyskałby parametry mogące zagrażać bezpieczeństwu korzystania z drogi. Wykonanie robót budowlanych określonych w zgłoszeniu polegających na wylaniu warstwy wiążącej gr. 3 cm oraz warstwy ścieralnej gr. 4 cm z masy mineralno - bitumicznej niewątpliwie poprawiło komfort korzystania z drogi, podobnie jak wymiana krawężników nawierzchni chodnika. W tej sytuacji, uwzględniając treść art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, jak wskazał organ, w sprawie pozostał przypadek zaniechania robót budowlanych. Jednakże organ zwracając uwagę, że nakazanie zaniechania dalszych robót budowanych doprowadzi do sytuacji, w której droga w dalszym ciągu będzie użytkowana, zaś inwestor nie podejmie żadnych dalszych czynności, żeby stan ten zmienić. Dlatego też zasadnym i koniecznym w sprawie będzie wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego przebudowanej drogi. Decyzje nakazowe wydawane w sprawie stanu technicznego mogą być egzekwowane w razie ich niewykonania przez osobę zobowiązaną w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Z tych powodów, organ odwoławczy stwierdził, iż dokonana przez organ stopnia podstawowego ocena stanu faktycznego była właściwa, czego wynikiem była niewadliwa subsumpcja, a w konsekwencji prawidłowe rozstrzygnięcie. Z tego powodu brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany kwestionowanej decyzji organu powiatowego. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu lub jego części bądź przywróceniu do stanu poprzedniego skutkowałaby zagrożeniem dla zdrowia i życia osób i mienia, a nie - jak wskazuje odwołujący - decyzja o zaniechaniu robót budowlanych. Organ nie podzielił zarzutów odwołującego dotyczących niewyjaśnienia przez organ I instancji stanu faktycznego sprawy. Inwestor nie wykonał obowiązku nałożonego decyzją organu nadzoru budowlanego, ale uwzględniając treść przepisu art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, organ wojewódzki podzielił argumenty organu I instancji w zakresie zasadności wydania decyzji nakazującej zaniechanie robót budowlanych. Powołanie biegłego w sprawie w celu wyjaśnienia okoliczności technicznych nie znajduje uzasadnienia, bowiem organ I instancji ustalił, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 27 listopada 2018 r., nie został wykonany. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skardze M. K. wskazał na naruszenie prawa materialnego, tj.: a. art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na uznaniu, że w sprawie może zostać wydana decyzja o zaniechaniu dalszych robót budowlanych w sytuacji nie wykonania nakazu wynikającego z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, które to niewykonanie skutkuje zagrożeniem dla zdrowia i życia osób i mienia. b. nie zastosowanie wynikającej z art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego normy nakazującej rozbiórkę części obiektu tj. drogi wobec występujących jej wad, a polegających na tym, że: - studzienka nr S1 i S3 (szkic stanowiący załącznik do decyzji) jest obniżona względem jezdni o ponad 10 mm (pomiar z 2020 r.), - łączenie jezdni starej z nową (szkic stanowiący załącznik do decyzji) pomimo, że łączenie to zostało naprawione wyłącznie w formie nakropienia drobnym grysikiem i smołą (bez frezowania) i obecnie wykruszyło się i popękało, - dwa odpływy burzowe na skrzyżowaniu ul. [...] i ul. [...], nie spełniają swojej funkcji tj. nie odprowadzają wody, bowiem nie są usytuowane w najniższym poziomie drogi; Ponadto autor skargi wskazał na naruszenie przepisów postępowania, tj. a. art. 7, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nie wyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego i prawnego sprawy, pominięciu zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz słusznego interesu strony i w konsekwencji, dokonaniu oceny sprawy wybiórczo, w sposób nieobiektywny i dowolny, przy całkowitym braku analizy oraz oceny zarzutów podnoszonych przez stronę w toku postępowania pod kątem ich zasadności, a także sporządzeniu uzasadnienia decyzji w sposób uchybiający prawu, b. art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na utrzymaniu przez organ II instancji w mocy decyzji, podczas gdy prezentowane w sprawie okoliczności oraz zarzuty odnoszące się do decyzji organu I instancji, które w istocie nie zostały przez organ II instancji poddane właściwej analizie i ocenie, nakazują twierdzić, iż organ II instancji zobowiązany był uchylić decyzję w zaskarżonym zakresie i rozstrzygnąć w tym zakresie sprawę co do istoty, w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Opierając się na wskazanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że sposób postępowania organów (zwłaszcza organu I instancji) w sprawie całkowicie zaprzecza konstytucyjnym zasadom państwa prawa i ochrony praw obywateli, niszczy jakiekolwiek zaufanie do organów państwa. W świetle prawa, bowiem organy ignorują treść orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Skutkiem tego pomimo nieprawidłowego wykonania drogi, nałożenia obowiązku jej naprawy, wykonania prac naprawczych nieprawidłowo i niechlujnie, ostatecznie uznaje się, że prace budowlane mają zostać zaniechane, a uszkodzenie łączenia jezdni, ułożenia studzienek mają pozostać takimi jakimi były przy pierwszym odwołaniu skarżącego. Mimo trwającego 6 lat postępowania, studzienki dalej "pływają" w nawierzchni drogi w czasie przejazdu samochodów, a woda nie spływa do studzienek. Zastosowanie art. 53 ust. 3 Prawa budowlanego w zakresie w jakim wyprowadza się z niej nakaz zaniechania robót budowlanych skarżący uznał za całkowicie błędny. Organ I instancji powinien nakazać co najmniej rozbiórkę drogi albo jej źle wykonanych fragmentów, tak by inwestor został zmuszony do wykonania jej prawidłowo. Organ I instancji przyznał, iż Powiat Radomszczański nie zastosował się do wskazań wynikających zarówno z decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, jak i poprzedzającego go wyroku WSA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2021 r., sygn. II SA/Łd 535/20. Nie wywiązanie się, zdaniem skarżącego, polegało na nie wykonaniu badań przez biegłego, a na skutek tego nie usunięciu wady studzienek nr S2 i S4 (studzienki są obniżone względem jezdni o ponad 10 mm, co potwierdza pomiar z 2020 r.), łączenia jezdni starej z nową (które pomimo, że zostało naprawione wyłącznie w formie nakropienia drobnym grysikiem i smołą, ale bez frezowania, obecnie wykruszyło się i popękało) oraz dwóch odpływów burzowych (nie spełniają swojej funkcji, tj. nie odprowadzają wody albowiem nie są usytuowane w najniższym poziomie drogi). Z tego powodu zastosowanie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nakazanie zaniechania prac, było nieprawidłowe. Nakaz rozbiórki może dotyczyć tych sytuacji, gdy budowę obiektu rozpoczęto, nie zakończono i jednocześnie nie zastosowano się do nakazu z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. W sprawie, prace nad obiektem budowlanym zakończono, ale zrealizowano je wadliwie. Wady te stwarzają realne zagrożenie dla uczestników ruchu, ale również wpływają na okoliczne posesje prowadząc do ich degradacji (pęknięcia murów), wywołują immisje (hałas), czynią obiekt niezdatny do użytku (zastoiny wody). W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, organ I instancji powinien nakazać rozbiórkę obiektu. Inwestor zmuszony zostałby w takiej sytuacji do ponownego wykonania remontu drogi w sposób prawidłowy. Skoro bowiem inwestor nie zareagował prawidłowo na wcześniejsze wskazania to obecnie powinien zrealizować remont drogi ponownie w pełnym zakresie. W konkluzji skargi jej autor opisując dotychczasowy tok działania organów wskazał, że skutkiem nieprawidłowego wykonania remontu jest sytuacja, w której każdorazowe najechanie kół pojazdów przez nieprawidłowo wykonane studzienki powoduje pogłębianie pęknięć w budynku skarżącego oraz brak komfortu spowodowanego tąpnięciami i wibracjami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w motywach kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm. – dalej: "p.p.s.a.") - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu jest decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 24 marca 2023 r. nr 58/2023, utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia 27 maja 2022 r. nr 6/2023, nakazująca zaniechanie dalszych robót budowlanych przy przebudowie drogi powiatowej nr [...] ul. [...] w R. na odcinku z ul. [...] do skrzyżowania z ulicą [...], działka nr ewid. 1/7 obręb geod. [...]. W pierwszej kolejności należało rozważyć kwestię przepisów prawa budowlanego, mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2020 poz. 471), którą zmieniona została ustawa z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane stanowi ,że do spraw uregulowanych ustawą zmienianą, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepisy ustawy zmienianej stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Tym samym, skoro wniosek o sprawdzenie prawidłowości budowy drogi pochodzący od M. K. wpłynął do organu w dniu 4 marca 2017 roku i wskazywał na drgania, tąpnięcia, wibracje w jego budynku w związku z przebudową drogi powiatowej, to w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu sprzed ww. nowelizacji, która weszła w życie z dniem 19 września 2020r. W sprawie niniejszej decyzja z dnia 27 listopada 2018 r. wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego uchylała w całości decyzję organu powiatowego z dnia 9 października 2018 r. oraz, nakładała na inwestora Powiat Radomszczański obowiązek wykonania, w terminie do dnia 30 kwietnia 2019 r określonych robót budowlanych w celu doprowadzenia inwestycji polegającej na przebudowie drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] w R. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] do stanu zgodnego z prawem poprzez odpowiednie sfrezowanie prostopadle do osi jezdni połączenia starej i nowej nawierzchni oraz wypełnienie styku starej i nowej w taki sposób, żeby odchylenia równości poprzecznej nie przekraczały 9 mm. Ponadto organ, mocą wskazanej decyzji, nakazał zdemontować i prawidłowo posadowić studzienki kanalizacyjne oznaczone w Ocenie technicznej sporządzonej przez mgr. inż. W. B. numerami od 1 do 4 w taki sposób, by poziomy włazów studzienek kanalizacyjnych były równe z poziomem nawierzchni oraz zdemontować i prawidłowo posadowić odpływ burzowy oznaczony nr 2 w ww. Ocenie technicznej w taki sposób, by wierzch kratki ściekowej wpustu usytuowany był maksymalnie 2 cm poniżej ścieku jezdni. Organ nakazał wskazane roboty budowlane wykonywać pod nadzorem osoby dysponującej stosownymi uprawnieniami budowlanymi w specjalności inżynieryjnej drogowej, z zachowaniem przepisów określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (Dz.U. Nr 47, poz. 401). Decyzja ta uzyskała przymiot ostateczności oraz prawomocności i pozostaje w obrocie prawnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Łd 535/20 uzasadniając swoje rozstrzygnięcie z daty 18 czerwca 2021 roku wskazał, że w sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że inwestor - Powiat Radomszczański wykonywał roboty budowlane nakazane decyzją Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 27 listopada 2018r. nr 383/2018 w celu doprowadzenia inwestycji polegającej na przebudowie drogi powiatowej nr [...] ul. [...] w R. na odcinku od skrzyżowania z ul. [...] do skrzyżowania z ul. [...] do stanu zgodnego z prawem. Nie jest to jednakże równoznaczne z wykonaniem tych robót w sposób prawidłowy czy też zgodnie z postanowieniami decyzji nakazującej. Jak bowiem dowodzą załączone akta administracyjne nadal organy nadzoru budowlanego nie wyjaśniły w sposób nie rodzący jakichkolwiek zastrzeżeń kwestii prawidłowości wykonania tych robót, w szczególności wykonania ich stosownie do określonego we wskazanej decyzji nakazu, a Wojewódzki Inspektor – jak dowodzi treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji - nie odniósł się w ogóle do podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu bardzo ważkich argumentów i okoliczności, uprawdopodabniających wadliwość wykonania decyzji z dnia 27 listopada 2018r. Podobnie Powiatowy Inspektor nie zajmował się oceną tych samych okoliczności, chociaż już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym skarżący kwestionował prawidłowość realizacji decyzji nakazującej. Wywody te stały się właściwie jedyną podstawą uchylenia zaskarżonych decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 24 lutego 2020 r. nr 43/2020 znak: WOP.7721.1362.2019.JJA i poprzedzającej ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z dnia 19 listopada 2019 r. nr 183/2019. w przedmiocie stwierdzenia spełnienia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Wykonując wytyczne zawarte w powołanym wyroku i z uwzględnieniem treści wyrażonej art. 153 p.p.s.a., ustalenia organu I instancji poczynione w toku przeprowadzonych w dniu 7 grudnia 2021 r. ponownych oględzin potwierdziły że roboty budowlane nakazane decyzją z dnia 27 listopada 2018 r. nie zostały wykonane w całości zgodnie z decyzją z dnia 27 listopada 2018 r. Łączenie jezdni nie zostało sfrezowane, choć brak jest różnicy wysokości pomiędzy łączonymi powierzchniami natomiast wykonano wyrównanie połączenia metodą natryskową, emulsją i gresami urządzeniami typu "patcher". Zalecenia z decyzji w odniesieniu do studni nr 2 zostały wykonane, jednakże wskutek eksploatacji po wycięciu i uzupełnieniu mieszkanką mineralno - bitumiczną oraz regulacji studni uległa ona zaniżeniu (widoczny promień wokół studni). Natomiast w odniesieniu do studni nr 4 organ stwierdził wykonanie regulacji studni, widoczny jest zarys łączenia nawierzchni wokół studni, która została uzupełniona po regulacji, również prawidłowo osadzona została studzienka nr 3 i kratka kanału burzowego. W istocie doszło więc w ocenie Sądu do wykonania nakazów z decyzji z dnia 27 listopada 2018 r., co pokrywa się z ustaleniami Sądu poczynionymi w sprawie II SA/Łd 535/20., nawet jeżeli pewne prace zostały wykonane inną metodą niż wskazaną w decyzji, a cześć prac posiada widoczne już cechy używalności. Z treści art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, który przywołał organ II instancji wynika, że stosując art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego organy nadzoru budowlanego mają obowiązek i kompetencję sprawdzić jedynie, czy został wykonany obowiązek nałożony decyzją wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Organy nie muszą dokonywać weryfikacji, czy został zrealizowany cel nałożenia obowiązku, tj. czy wykonane roboty budowlane lub czynności doprowadziły wykonane roboty budowlane do stanu zgodnego z prawem. Przepis art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego nie pozostawia natomiast organom nadzoru budowlanego swobody w zakresie rozstrzygnięcia, w przypadku stwierdzenia, że określony na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązek nie został wykonany, bądź został wykonany w sposób odmienny czy wadliwy.. W takiej sytuacji obligatoryjnie należy orzec albo nakaz zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z tego powodu - zdaniem Sądu organ II instancji prawidłowo orzekł w trybie art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, który to przepis przewiduje jednakże trzy możliwe rozstrzygnięcia, w przypadku nie wykonania obowiązku, o którym mowa w 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Jakkolwiek przepisy prawa nie zawierają konkretnych przesłanek wyboru jednego z możliwych, to jednak wybór ten nie może być przypadkowy. Roboty budowlane zostały zrealizowane w oparciu o zgłoszenie z dnia 29 września 2015 r. zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających decyzji o pozwoleniu na budowę, co do którego nie zgłoszono sprzeciwu. Zgłoszenie obejmowało wymianę betonowych krawężników, wymianę nawierzchni chodnika i istniejących zjazdów z płyt betonowych na kostkę betonową, wykonanie warstwy wiążącej z masy mineralno - bitumicznej grubości 3 cm, wykonanie warstwy ścieralnej gr. 4 cm z masy mineralno - bitumicznej. W trakcie realizacji wykonano również regulację włazów do studzienek kanalizacyjnych. Należy podzielić pogląd organu drugiej instancji, że specyfika wykonanych robót budowlanych wskazuje, że nie jest zasadne orzekanie rozbiórki obiektu bądź jego części czy też doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego, gdyż nie ma możliwości wydzielenia części obiektu, która podlegałaby rozbiórce. Nakaz rozbiórki części obiektu budowlanego będzie mógł być wydany kiedy da się wydzielić część obiektu bez uszczerbku dla reszty określonej całości. Ponadto, celem decyzji nakazujących doprowadzenie do stanu poprzedniego obiektu budowlanego jest doprowadzenie do takiego stanu, aby obiekt ten odpowiadał wyglądowi, jaki obiekt posiadał przed rozpoczęciem kwestionowanej inwestycji, przy zachowaniu możliwości jego użytkowania zgodnie z przeznaczeniem. Wobec tego, należy zgodzić się co do tego, że wydanie decyzji doprowadzającej obiekt do stanu poprzedniego doprowadziłoby do sytuacji, w której odcinek drogi powiatowej, który obejmowała przebudowa uzyskałby parametry mogące zagrażać bezpieczeństwu korzystania z drogi. Wykonanie robót budowlanych określonych w zgłoszeniu polegających na wylaniu warstwy wiążącej gr. 3 cm oraz warstwy ścieralnej gr. 4 cm z masy mineralno - bitumicznej niewątpliwie poprawiło komfort korzystania z drogi, podobnie jak wymiana krawężników i nawierzchni chodnika. W istocie przytoczone wyżej wywody z uzasadnienia organu wskazują na jedynie możliwe zakończenie tego postępowania administracyjnego, co znalazło wyraz w zaskarżonej decyzji. Nie można, w ocenie Sądu doprowadzić do niekończącego się procesu "budowy" tego odcinak drogi w sytuacji jej ciągłego używania z czym jest związane jej zużywanie się. Nie można również wykluczyć, że w procesie korzystania z drogi będzie postępowała dalsza jej degradacja – naturalne procesy zużycia, a kolejne procesy naprawcze drogi będą także podejmowane. W tej sytuacji, uwzględniając treść art. 51 ust. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, jak zasadnie wskazał organ, w sprawie pozostał przypadek zaniechania robót budowlanych. Nakazanie zaniechania dalszych robót budowanych doprowadzi do sytuacji, w której droga w dalszym ciągu będzie użytkowana, zaś zasadnym i koniecznym w sprawie będzie wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie stanu technicznego przebudowanej drogi. Decyzje nakazowe wydawane w sprawie stanu technicznego mogą być egzekwowane w razie ich niewykonania przez podmiot zobowiązany w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji, co też może nastąpić w stosunku do ostatecznej decyzji z dnia 27 listopada 2018 r. Odnosząc się do zarzutów odwołania niewątpliwie, wydanie decyzji o nakazie rozbiórki obiektu lub jego części bądź przywróceniu do stanu poprzedniego skutkowałaby zagrożeniem dla zdrowia i życia osób i mienia, a nie - jak wskazuje skarżący - decyzja o zaniechaniu robót budowlanych. Sąd nie podziela również zarzutów skarżącego dotyczących niewyjaśnienia przez organy stanu faktycznego sprawy. Inwestor nie wykonał prawidłowe obowiązku nałożonego decyzją organu nadzoru budowlanego z decyzji z dnia 27 listopada 2018r, a więc powołanie biegłego w sprawie w celu wyjaśnienia okoliczności technicznych nie znajduje uzasadnienia, bowiem organy ustaliły, że obowiązek wynikający z decyzji z dnia 27 listopada 2018 r., nie został wykonany prawidłowo i wiadomo na czym te nieprawidłowości polegają. Można dochodzić jego realizacji w procesie egzekucji obowiązków niepieniężnych. Wreszcie, Sąd stwierdził, że przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom art. 7, 75, 77, 80 k.p.a. i 11 k.p.a. w zw. z 107 § 3 k.p.a. których to naruszenie podnosił skarżący. Organy prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, uczyniły przy tym zadość zasadzie informowania stron, zapewniając możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania i dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego zgodnie z art. 7 kpa oraz zebrały i rozpatrzyły, w sposób wyczerpujący, cały materiał dowodowy. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z art. 51 ust. 3 pkt. 2 prawa budowlanego, w zakresie dokonanego wyboru sposobu zakończenia postępowania, a w toku postępowania administracyjnego, poprzedzającego ich wydanie nie doszło do naruszenia norm prawa procesowego w stopniu istotnie rzutującym na wynik sprawy a zarzuty skargi okazały się niezasadne, to skarga podlega oddaleniu. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. lp