II SA/Łd 519/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. i M. S. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi M. S. i M S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. a.bł.

W dniu 24 czerwca 2016r. M. i M. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części budynku. Wyrokiem z dnia 20 września 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił ww. skargę M. S. i M. S.. W dniu 19 kwietnia 2017r. M. i M. S. złożyli wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wskazując iż prowadzą działalność gospodarczą i w związku z tym korespondencja jest na bieżąco odbierana. Brak doręczenia korespondencji czy awiza na ich adres spowodowany został prawdopodobnie okresem urlopowym i zastępstwami na poczcie lub niedokładnym adresem na korespondencji kierowanej do nich. Wnioskodawcy wskazali również, że nie mogą wykluczyć umyślnego działania na ich szkodę. Wyjaśnili, że nie posiadali wiedzy o sprawie, a o wyroku dowiedzieli się od osób trzecich, co uniemożliwiło im jakikolwiek udział w postępowaniu. Zdaniem wnioskodawców sam fakt nieodebrania korespondencji i nieuczestniczenia przez nich w rozprawie winien być sygnałem ostrzegawczym przed możliwymi nieprawidłowościami, a przesłanie po sprawie wyroku na ich adres winno być obowiązkiem i gwarancją zapewnienia stronie udziału w toczącym się postępowaniu. Jednocześnie wnioskodawcy dodali, że oddalenie skargi skutkuje ogromnymi stratami finansowymi z ich strony, bowiem powoduje konieczność rozbiórki części budynku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje na strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 P.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.). W piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu, należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.), a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Należy zaznaczyć, że instytucja przywrócenia terminu ma na celu ochronę jednostki przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu przewidzianego do podjęcia czynności procesowej przez strony lub uczestników postępowania. Z treści wyżej wskazanych przepisów wynika, że uchybiony termin do dokonania czynności należy przywrócić, jeśli łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin; we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz powstaną ujemne dla strony skutki w zakresie postępowania sądowego. Podstawowym elementem wniosku o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie istnienia okoliczności faktycznych wskazujących na brak winy osoby, która uchybiła terminowi. Brak winy w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym winien być oceniany z uwzględnieniem wszelkich okoliczności konkretnej sprawy w odniesieniu do obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy. Obowiązkiem strony jest bowiem zachowanie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. postanowienia NSA: z dnia 23 marca 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 196/11, z dnia 11 lutego 2011r. w sprawie o sygn. akt II OZ 77/11, z dnia 20 września 2011r. w sprawie o sygn. akt II FZ 456/11, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić trzeba, że przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy, zatem może nastąpić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Podmiot domagający się przywrócenia terminu winien dołożyć wszelkich starań celem wyjaśnienia przyczyn uchybienia. Wnioskodawcy, składając wniosek o przywrócenie terminu podnieśli, że nie zostali powiadomieni o terminie rozprawy co zostało spowodowane prawdopodobnie okresem urlopowym i zastępstwami na poczcie lub niedokładnym adresem na korespondencji kierowanej do nich. Wnioskodawcy wskazali również, że nie mogą wykluczyć umyślnego działania na ich szkodę. Zdaniem Sądu wnioskodawcy nie wykazali okoliczności uprawdopobniających brak winy w uchybieniu terminu. Ogólna argumentacja niepoparta żadnym dowodem nie może bowiem stanowić okoliczności przemawiającej za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto z akt sprawy wynika, że przesyłki zawierające zawiadomienia o rozprawie skierowane do M. S. i M. S. były prawidłowo awizowane. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowe przesyłki (karta nr 21 i 23 akt sądowych) były dwukrotnie awizowane – w dniach 9 sierpnia 2016r. oraz 17 sierpnia 2016r., a wobec ich nieodebrania w dniu 25 sierpnia 2016r. zostały zwrócone do nadawcy. Zawiadomienie o złożeniu pism wraz z informacją o możliwości ich odbioru w placówce pocztowej, stosownie do adnotacji na awizach, umieszczono w skrzynce oddawczej. W ocenie Sądu doręczenie odpowiada regulacji art. 73 K.p.a., co stanowiło podstawę do przyjęcia, że zawiadomienia zostały skutecznie doręczone w trybie zastępczym z chwilą upływu okresu czternastodniowego przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce z dniem 23 sierpnia 2016r. W tym miejscu podkreślić trzeba, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli sporządzony jest w przepisanej formie przez uprawniony podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Wprawdzie domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat uwodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. W ocenie Sądu wskazana przez wnioskodawców argumentacja o braku prawidłowego zaadresowania korespondencji z Sądu czy braku skutecznego doręczenia awiza, bez przedstawienia przeciwdowodów na te okoliczności, nie podważyła wiarygodności dowodu w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru. Należy również zauważyć, że zawiadomienie o rozprawie prawidłowo doręczono na adres podany przez skarżących w skardze, ponadto we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku skarżący podali ten sam adres. Nie można również pominąć okoliczności, że przedmiotowe pisma nie stanowiły pierwszych pism w sprawie. Jak wynika bowiem z akt sprawy, skarżącym już wcześniej skutecznie doręczono na adres: D., ul. A odpisy zarządzeń o wezwaniu do uiszczenia wpisu wraz z pouczeniem, że strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadomić Sąd o każdej zmianie swego miejsca zamieszkania lub siedziby. Podobnie pozostałe argumenty podniesione we wniosku o przywrócenie terminu nie stanowią argumentacji uprawdopodobniającej brak winy w uchybieniu terminu, bowiem bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostają gołosłowne twierdzenia o podejrzeniu umyślnego działania na szkodę skarżących czy twierdzenia, iż oddalenie skargi spowodowało straty finansowe dla skarżących wiążące się z koniecznością dokonania rozbiórki budynku. Podsumowując uznać należy, że wnioskodawcy nie wykazali braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wobec czego brak podstaw do przywrócenia terminu do dokonania tej czynności. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji. a.bł.