II SA/Łd 508/23

Dnia 17 sierpnia 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.) Sędzia WSA Michał Zbrojewski Protokolant st. sekretarz sądowy Dominika Człapińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2023 roku sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 14 marca 2023 r. nr SKO.4150.90.2023 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy R. z dnia 30 stycznia 2022 r., znak [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz strony skarżącej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

II SA/Łd 508/23 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej: Spółka lub skarżąca) na ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 marca 2023 r. (znak: SKO.4150.90.2023) utrzymującą w mocy - na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 3-5 i ust. 3 oraz art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.) [dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] - decyzję Wójta Gminy R. z 30 stycznia 2023 r. (znak: IRG.6730.16.2022) o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. Z akt sprawy wynika, że pismem doręczonym Wójtowi Gminy R. 6 października 2022 r. skarżąca Spółka wniosła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą Elektrownia fotowoltaiczna [...], na terenie części działek: nr ew. [...] położonej w obrębie R. i nr ew. [...] położonej w obrębie P. Decyzją z 30 stycznia 2023r. Wójt Gminy R. orzekł o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. Po wstępnej analizie złożonego wniosku stwierdzono, że prawidłowe ustalenie warunków i zasad zagospodarowania wymaga uzupełnienia wniosku poprzez dodanie lub uściślenie zawartych w nim danych i uzupełnienia braków formalnych. Wobec powyższego 21 października 2022 r. wydano postanowienie o jego uzupełnieniu. Pismem z 30 listopada 2022 r. inwestor odniósł się do wezwania oraz uzupełnił braki formalne wniosku. W uzasadnieniu organ w szczególności podniósł, że zamiarem inwestora jest budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,3 MW, na częściach działek: nr [...] w obrębie R. i nr [...] w obrębie P. Granice terenu, który miałby być przeznaczony na realizacje w/w inwestycji, o deklarowanej powierzchni 9900m² przedstawiono na załączniku graficznym do wniosku. Załącznik sporządzony został na skanie mapy zasadniczej o nieustalonej skali. Wstępnie przyjęto, że granice terenu objętego wnioskiem to teren obydwu wskazanych we wniosku działek: nr [...] w obr. R. i nr [...] w obr. P. Wokół terenu objętego wnioskiem wyznaczono granice terenu objętego analizą (zgodnie z art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Ustalono, że szerokość frontu działki nr [...] obr. R., graniczącej z pasem ogólnodostępnej drogi wewnętrznej wynosi ok.150 m. Działka nr [...] obr. P. posiada do tej drogi tylko dostęp pośredni przez teren w/w działki [...] obr. R.. Wobec powyższego wokół terenu obejmującego obydwie w/w działki wyznaczono obszar analizowany o promieniu 450 m odpowiadający trzykrotnej szerokość frontu działki nr [...]. Sporządzenie analizy urbanistycznej oraz projektu decyzji powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów (art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Na podstawie informacji pochodzących z Ewidencji gruntów i budynków ustalono, że działki objęte wnioskiem to działki rolne. Działka nr [...] położona w obrębie R. o powierzchni 5,56 ha obejmuje użytki: grunty orne kl. R IVa, R IVb i R V, sady na roli kl. S-R IVb oraz budynki na roli - Br. W granicach użytku Br o łącznej powierzchni 0,53 ha, zajmującego pn-zachodnią części działki nr [...], zlokalizowane jest siedlisko rolnicze należące do właściciela obydwu działek objętych wnioskiem. Zabudowa zagrody obejmuje budynek mieszkalny oraz pięć budynków usługowych i gospodarczych dla rolnictwa o łącznej powierzchni zabudowy 880 m2. Działka nr [...] położona w obrębie P. to działka rolna o powierzchni 1,21 ha stanowiąca grunty orne kl. R IVb. Powierzchnia obydwu działek to 5,77 ha. Ponieważ w granicach działki nr [...] funkcjonuje siedlisko rolnicze, które ze względu na istniejącą zabudowę i pełnioną funkcję (zabudowa zagrodowa) nie może być częścią projektowanej inwestycji, tj. elektrowni fotowoltaicznej (zabudowa przemysłowa) organ stwierdził, że teren użytku "Br" o powierzchni 0,53 ha, w granicach którego zlokalizowana jest zabudowa zagrodowa oraz związana z jej funkcjonowaniem infrastruktura techniczna winien zostać wyłączony z terenu inwestycji dla potrzeb inwestycji wskazanej we wniosku. Wobec powyższego przyjęto, że powierzchnia terenu objętego wnioskiem to 6,24 ha. Teren realizacji inwestycji nie jest objęty żadną z form ochrony, o których jest mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 - 5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 916). Wzdłuż wschodnich granic w/w działek [...] i [...] przebiega napowietrzna linia energetyczna SN (średniego napięcia) oraz gminny wodociąg Dw 0160. Możliwość gospodarowania w pasie terenu pod tą linią SN i w bezpośrednim jej sąsiedztwie podlega licznym ograniczeniom. Analiza urbanistyczna w tej sprawie ogranicza się jedynie do wskazania przebiegu korytarza wzdłuż linii energetycznej SN jako terenu potencjalnego konfliktu przestrzennego. Wnioskodawca wskazał lokalizację projektowanej farmy fotowoltaicznej w sąsiedztwie wschodniej granicy działek [...] i [...] w zbliżeniu do istniejącego korytarza energetycznego linii SN. Skutkiem takiej lokalizacji pas terenu położony pomiędzy ogrodzeniem projektowanej farmy a wschodnią granicą działek stałby się niedostępny z uwagi na istniejące słupy linii SN. Prowadzenie prac i wprowadzenie jakiegokolwiek sprzętu w odległości mniejszej niż 5 m od podstawy słupa jest niedopuszczalne, ograniczenie takie nie dotyczy jedynie prac związanych z utrzymaniem i eksploatacją sieci prowadzonych przez wyspecjalizowanych ekipy Zarządcy sieci. Wnioskodawca zadeklarował, że powierzchnia terenu projektowanej farmy wynosić będzie nie więcej niż 9900 m2. Jak wskazano wyżej, lokalizacja farmy fotowoltaicznej we wskazanym miejscu uniemożliwi użytkowanie terenu położonego pomiędzy ogrodzeniem farmy a wschodnią granicą działek o powierzchni ponad 2100 m2, tym samym powierzchnia terenu, który przestałby być użytkowany rolniczo w skutek lokalizacji farmy fotowoltaicznej miałby powierzchnię nie mniejszą niż 1,20 ha. W granicach obszaru objętego analizą zidentyfikowano 27 siedlisk, w tym: po 12 w granicach obrębów R. i P. oraz 3 w obrębie [...]. Następnie organ zauważył, że do wniosku dołączono pismo P. S.A. z 12 września 2022 r. W piśmie tym zarządca sieci deklaruje dostawy energii elektrycznej dla potrzeb projektowanej farmy o mocy 20 kW, zgoda ta jest warunkowa i wymaga od wnioskodawcy złożenia stosownego wniosku oraz wybudowania linii zasilających niskiego napięcia oraz przyłącza. W ostatnim akapicie pisma zawarto zastrzeżenie dotyczące przyłączenia farmy jako źródła energii do sieci dystrybucyjnej: "Wydanie niniejszego zapewnienia w żadnym wypadku nie oznacza, że istnieją możliwości przyłączenia źródła energii do sieci elektroenergetycznej P. S.A. (...)". Organ wskazał, że warunkiem niezbędnym do właściwego funkcjonowania objętej wnioskiem farmy fotowoltaicznej o mocy do 2,3 MW będzie przyłączenie jej jako źródła energii do sieci energetycznej. Uznano więc, że obligatoryjnym załącznikiem do wniosku winna być promesa wydana przez zarządzającego siecią - P. S.A., w której dopuszczona zostanie możliwość przyłączenia planowanego przedsięwzięcia do sieci energetycznej. Następnie organ podniósł, że obydwie działki objęte wnioskiem to działki rolne. Działka nr [...] obr. R. o powierzchni 5,56 ha obejmuje użytki klasy RIVa, RIVb, RV S-R i Br, działka nr [...] obr. P. o powierzchni 1,21 ha obejmuje użytki klasy RIVb. Co do zasady każdy grunt rolny przeznaczany na cel inny niż produkcja rolnicza (w tym budowa farmy fotowoltaicznej) zgodnie z art. 11 ust.1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 1326) powinien zostać wyłączony z produkcji. Dalej organ zauważył, że wnioskodawca deklaruje lokalizację farmy fotowoltaicznej na części działek nr [...] i nr [...] o łącznej powierzchni do 0,99 ha. Wnioskiem w sprawie ustalenia warunków zabudowy objęto 2 działki ewidencyjne: nr [...] obr. R. i nr [...] obr. P., o łącznej powierzchni 6,77 ha. Część działki nr [...] w granicach użytku "Br" zabudowana jest siedliskiem rolniczym. Ponieważ zabudowa przemysłowa i zabudowa zagrodowa służą realizacji zupełnie odmiennych funkcji organ uznał za dopuszczalne wyłączenie z terenu objętego wnioskiem części działki nr [...] zabudowanej siedliskiem w granicach użytku "Br" o powierzchni 0,53 ha. Przyjęto, że powierzchnia terenu objętego wnioskiem 6,24 ha. Zatem na podstawie przepisu § 3 ust.1 pkt. 54 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) uznano, że projektowana farma fotowoltaiczna o mocy do 2,8 MW należy do kategorii przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem zgodnie z art.72.1. pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 1029) wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu musi zostać poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. W ramach postępowania środowiskowego przedmiotowa inwestycja będzie mogła być poddana weryfikacji, w wyniku której można będzie stwierdzić czy i w jakim zakresie inwestycja ta może oddziaływać na środowisko. Reasumując organ stwierdził, że nieprzedłożenie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oraz oświadczenia zarządcy sieci w sprawie warunków przyłączenia elektrowni fotowoltaicznej do sieci dystrybucyjnej zobligowało do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, w szczególności: 1. § 3 ust. 1 pkt. 54 w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że w skład powierzchni zabudowy objętej wnioskiem wchodzi również powierzchnia wyłączona z dotychczasowego użytkowania, podczas gdy z definicji legalnej terminu "powierzchnia zabudowy" wynika wprost, że powierzchnia wyłączona z dotychczasowego użytkowania nie może być do niej wliczona, o ile nie jest przeznaczona do choćby tymczasowego przekształcenia przez inwestora, w konsekwencji czego błędnie uznano, że powierzchnia zabudowy objęta inwestycją przekracza 1 ha, a wnioskowana inwestycja zalicza się przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i błędnie wywiedziono wymóg uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej dla inwestycji skarżącej; 2. art. 52 ust. 2 pkt 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 4 ust. 1, § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (w brzmieniu obowiązującym od 3 stycznia 2022 r.) poprzez bezpodstawne przyjęcie, że teren inwestycji obejmuje całość działek ewidencyjnych (z wyjątkiem części oznaczonej jako Br), mimo wyraźnego graficznego oznaczenia (oraz zaznaczenia na formularzu wniosku), że wnioskiem jest objęta tylko część działek; 3. art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 11 ustawy o ochrony gruntów rolnych i leśnych poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wymóg uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze jest tożsamy z wymogiem wyłączeniu terenu z produkcji rolnej, w konsekwencji czego błędnie wywiedziono, że teren objęty wnioskowaną inwestycją wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, podczas gdy teren objęty wnioskowaną inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, bowiem nie jest on zaliczany do gruntów rolnych klasy I-III; 4. art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 8d ustawy - Prawo energetyczne poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że wymóg "wystarczającego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego" obejmuje nie tylko kwestię dostaw energii elektrycznej do projektowanej elektrowni, ale również odbioru produkowanej tam energii elektrycznej, podczas gdy "uzbrojenie" w tym kontekście oznacza jedynie kwestię dostawy energii elektrycznej do zamierzenia wnioskodawcy, czego promesę wnioskodawca załączył do swojego wniosku. Zaskarżonej decyzji spółka zarzuciła również naruszenie przepisów prawa procesowego, w szczególności: 5. art. 8 i 9 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie biorąc pod uwagę zestawienie treści pisma organu z 21 października 2022 r., w którym poinformowano wnioskodawcę, że deklarowana przez niego powierzchnia zabudowy jest zgodna z tą wskazaną przez niego na dołączonym do wniosku załączniku graficznym, z treścią zaskarżonej decyzji wydanej w późniejszym terminie, w której wskazano, że deklarowana przez wnioskodawcę powierzchnia zabudowy jest niemożliwa do zweryfikowania z powodu wad, którymi obarczony jest załącznik graficzny, podczas gdy organ, będąc obowiązany stosować zasadę informowania stron oraz zasadę zaufania do władzy publicznej i będąc zdania, że załącznik graficzny załączony do wniosku obarczony jest wadami, powinien był wezwać wnioskodawcę do przedłożenia nowego załącznika graficznego pozbawionego wad, czego zaniechał; 6. naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w żaden sposób do argumentów przedstawionych w piśmie strony z 30 listopada 2022 r., w którym zostały przedstawione argumenty prawne dotyczące m.in. braku konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, braku konieczności uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych, czy prawnej niemożliwości uzyskania warunków przyłączenia dla źródła wytwórczego przed otrzymaniem decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto treść decyzji jest częściowo sprzeczna z załącznikiem - analizą funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu, co dodatkowo uniemożliwia ustalenie dokładnych motywów decyzji organu. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Wspomnianą na wstępie decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi utrzymano w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że biorąc pod uwagę charakter planowanego przedsięwzięcia, należy zakwalifikować je jako instalację odnawialnego źródła energii, o której mowa w treści art. 2 pkt 13 lit. a ustawy o odnawialnych źródłach energii i w związku z powyższym, zgodnie z art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, planowana inwestycja nie wymaga spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 (zasada tzw. dobrego sąsiedztwa oraz zapewnienie dostępu do drogi publicznej). Ocena pozostałych wymogów z art. 61 ust. 3-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wykazała, iż planowane przedsięwzięcie inwestycyjne nie spełnia warunku z art. 61 ust. 3 i 5 tej ustawy. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji dotyczy bowiem fragmentu działki, czyli obszaru, którego nie można utożsamiać z "terenem inwestycji" w znaczeniu nadanym mu przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Okoliczność braku spełnienia jednego z warunków wymaganych do wydania pozytywnej decyzji słusznie więc skutkowała odmową ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wnioskowanej przez inwestora. Nie budzi bowiem wątpliwości, że złożony wniosek o ustalenie warunków zabudowy wskazuje, iż granice terenu inwestycji nie pokrywają się z granicami działki ewidencyjnej, ale obejmują tylko jej części. Przedmiotem wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest farma fotowoltaiczna na części działek, nr [...] o powierzchni 5,53 ha i działki nr [...] o powierzchni 1,21 ha. (Na działce nr [...] znajduje się zabudowa zagrodowa o łącznej powierzchni 880 m2) Łączna powierzchnia terenu działek to ponad 6 ha. A teren inwestycji to jak wskazuje inwestor 9900 m2. Kolegium wyjaśniło, że jest świadome istnienia rozbieżnych poglądów w judykaturze co do możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji obejmującej część działki ewidencyjnej. Jednakże podstawową zasadą, jaka rządzi postępowaniem w sprawie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jest zasada ustalania warunków zabudowy w odniesieniu do działki objętej wnioskiem rozumianej jako całość, nie zaś jedynie tej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana. Celem postępowania jest bowiem ocena, czy dana działka może zostać zabudowana w sposób odpowiadający zamierzeniom inwestora. Dodatkowo Kolegium podkreśliło, że w przedmiotowej sprawie teren inwestycji został przez wnioskodawcę orientacyjnie zakreślony wyrysowanym na mapie szarym kolorem - brak jest dokładnych współrzędnych określających teren inwestycji. W konsekwencji nie jest zatem możliwe jego precyzyjne określenie, a tym samym nie jest możliwe dokładne ustalenie, to co tak podkreśla inwestor - że jest to obszar 0,99 ha, a więc nie wymagający decyzji środowiskowej. Wprawdzie jak zasadnym było oparcie się w tej kwestii na danych wskazanych przez inwestora, to jednak nie może ujść uwadze, że tutaj mamy do czynienia z sytuacją gdy cały teren działek wskazanych przez inwestora to ok 6 ha, a wskazanie że wydziela obszar 0,99 ha pod zabudowę oznacza, że jedynie 100 m2 dzieli inwestora od obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej i poddania się dodatkowej procedurze weryfikującej planowaną inwestycję zarówno pod kątem wpływu na środowisko jak i innego rodzaju odziaływań. Kolegium zauważyło również, że zgodnie z treścią przepisu 72 ust. 1 pkt 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko należy zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1 -3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a. Powyższą nieścisłość, wyeliminowałby obowiązek określenia warunków zabudowy dla całych działek ewidencyjnych, a nie ich fragmentów. Przebieg granic działek ewidencyjnych jest precyzyjnie określony na mapach i nie budzi żadnych wątpliwości. Następnie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jednym z warunków, jakie muszą zostać spełnione, aby umożliwić wydanie decyzji o warunkach zabudowy, jest to, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Stosownie do art. 61 ust. 5 warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Wobec braku deklaracji co do mocy przyłączeniowej na potrzeby własne oraz zadeklarowanych zerowych mocy przyłączeniowych dla źródeł wytwórczych zasadnym jest twierdzenie o braku istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, które byłoby wystarczające dla planowanej inwestycji, w tym dla zaspokojenia zapotrzebowania na dostawy energii elektrycznej na potrzeby własne. W konsekwencji należało stwierdzić, że nie został spełniony warunek, o którym mowa wart. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co z mocy art. 61 ust. 1 tej ustawy skutkuje brakiem możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zarzuciła organowi naruszenie: 1. naruszenie prawa materialnego poprzez : a) błędną wykładnię art. 52 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z 20 grudnia 2021 r. w sprawie określenia wzoru formularza wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy, poprzez przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy odnosić się może tylko do całej działki o określonym numerze ewidencyjnym, a nie jedynie jej części określonej przez wnioskodawcę; b) błędną wykładnię art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 7 ust. 8d ustawy - Prawo energetyczne poprzez przyjęcie, że wymóg "wystarczającego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego" obejmuje nie tylko kwestię dostaw energii elektrycznej do projektowanej elektrowni, ale również odbioru produkowanej tam energii elektrycznej, co organ wyraził formułując wymóg zadeklarowania przez wnioskodawcę mocy przyłączeniowych dla źródeł wytwórczych, podczas gdy "uzbrojenie" w tym kontekście oznacza jedynie kwestię dostawy energii elektrycznej do zamierzenia wnioskodawcy, czego promesę wnioskodawca załączył do swojego wniosku; c) błędną wykładnię art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez przyjęcie, że spełnienie warunku projektowanego uzbrojenia terenu może nastąpić wyłącznie w drodze zawarcia umowy z między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem, podczas gdy z orzecznictwa NSA wynika, że dla spełnienia tego warunku wystarczające jest "posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta", 2. naruszenie przepisów postępowania: d) naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. polegający na błędnym ustaleniu, że skarżąca nie zadeklarowała mocy przyłączeniowej na potrzeby własne, podczas gdy skarżąca zadeklarowała to bezpośrednio w załączniku A do wniosku o wydanie warunków zabudowy (A. 1.5.), jak i pośrednio, dołączając do tego wniosku oświadczenie P. S.A. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej z 12 września 2022 r. (załącznik nr 3 do wniosku), co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby organ prawidłowo ustalił, że skarżąca zadeklarowała moc przyłączeniową na potrzeby własne oraz, że załączyła do wniosku promesę otrzymaną od P. S.A., to stwierdziłby, że warunek projektowanego uzbrojenia terenu jest spełniony; e) art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w szczególności brak umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, podczas gdy stanowi to obowiązek organu, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby organ uczynił zadość powyższemu obowiązkowi, to strona rozwiałaby wątpliwości dotyczące kwestii uzbrojenia terenu objętego wnioskiem; f) art. 8 i 9 w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie biorąc pod uwagę zestawienie treści pisma organu I instancji z 21 października 2022 r., w którym poinformowano wnioskodawcę, że deklarowana przez niego powierzchnia zabudowy jest zgodna z tą wskazaną przez niego na dołączonym do wniosku załączniku graficznym, z treścią decyzji organu I instancji z 30 stycznia 2023 r., w której wskazano, że deklarowana powierzchnia zabudowy jest niemożliwa do zweryfikowania z powodu wad, którymi obarczony jest ten załącznik graficzny, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby organ powiadomił wnioskodawcę o powyższym braku przed wydaniem decyzji, będąc do tego obowiązanym z uwagi na zasadę zaufania do władzy publicznej oraz zasadę prawdy obiektywnej, to wnioskodawca braki te by uzupełnił, a organ przyjąłby, że powierzchnia wnioskowanego terenu jest ustalona prawidłowo, a naruszenie to zostało przez organ odwoławczy powielone poprzez brak wezwania do uzupełnienia materiału dowodowego przez skarżącą oraz utrzymanie decyzji organu I instancji w mocy. W związku z przedstawionymi zarzutami strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy R. w całości, a ponadto o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Łodzi pełnomocnik skarżącej Spółki popierał skargę i wnosił o zasadzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 259) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art.145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). Przy czym stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprawy w przedstawionych na wstępie aspektach, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi uczyniono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z 14 marca 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy R. z 30 stycznia 2023r. o odmowie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji pod nazwą Elektrownia fotowoltaiczna [...], na terenie części działek: nr ew. [...] położonej w obrębie R. i nr ew. [...] położonej w obrębie P. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 3-5 i ust. 3 oraz art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.). Na wstępie zatem poczynić należy tę uwagę, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepisy ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2022 r., poz. 503 ze zm.) [dalej: ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym] obowiązywały już w brzmieniu nadanym im nowelą, która weszła w życie w dniu 3 stycznia 2022 r. A zatem art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Stosownie do art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Ponadto na mocy art. 61 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Należy zatem zaakcentować, iż na mocy ustawy z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dodano wówczas ust. 5a w art. 61, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, jednak nie mniejszej niż 50 metrów, i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Zatem ustawa, w jej obecnie obowiązującym kształcie, konsekwentnie używa terminu "teren". Jednocześnie należy zważyć także zmiany wprowadzone rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 17 grudnia 2021 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Na jego mocy uchylono § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [dalej: rozporządzenie], w którym odwołano się do pojęcia: "działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy". Wskutek nowelizacji § 4 ust. 1 rozporządzenia uzyskał brzmienie: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich". Poprzednio przepis ten zawierał pojęcia "działki objętej wnioskiem". Również w § 6 w ust. 1 i w § 8 rozporządzenia wyrazy "frontu działki" zastąpiono wyrazami: "frontu terenu". Ustawodawca zatem odróżnia pojęcia "teren" i "działka", a w odniesieniu do określenia granic terenu objętego wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zastąpił konsekwentnie pojęcie: "działki" pojęciem: "terenu". Powyższa nowelizacja – już w stanie prawnym w dacie wydania zaskarżonej decyzji - oznacza, że nie jest wykluczone, aby decyzja ta odnosiła się nie tylko do działki (działek) jako całości, ale również części działki, o ile będzie to teren jednoznacznie wyodrębniony. Zatem stwierdzić należy, że na uwzględnienie zasługuje zarzut skargi naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 1a w zw. z art. 64 ust. 1 oraz art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ bowiem zajął stanowisko, które było aktualne przed opisaną powyżej nowelizacją, a obecnie straciło uzasadnienie prawne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w wobec wszczęcia postępowania wnioskiem z 6 października 2022 r. w obecnym stanie prawnym dopuszczalne jest wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (por. np. wyrok NSA z 15 grudnia 2022 r., II OSK 712/21). Również na uwzględnienie zasługuje zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z całą mocą stwierdzić należy, że przesłanka "wystarczającego uzbrojenia terenu dla zamierzenia budowlanego" obejmuje tylko dostawę odpowiednich mediów (usług) do planowanej inwestycji. Przepis art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera warunku zapewnienia odbioru wyprodukowanej energii. Zatem bezpodstawnie organy domagały się od inwestor wykazania, że gestor sieci będzie odbierać wyprodukowaną energię elektryczną. Trafnie w związku z tym podniosła strona skarżąca, że przeciwny wniosek byłby nie do pogodzenia z treścią art. 7 ust. 8d ustawy - Prawo energetyczne, który stanowi, że do wniosku o określenie warunków przyłączenia źródła wytwórczego (czyli między innymi elektrowni fotowoltaicznej) dołącza się decyzję o warunkach zabudowy dla nieruchomości określonej we wniosku. W oświadczeniu zarządcy sieci (P. S.A.) załączonym do wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy zastrzegł on, że wstrzymuje się z określeniem, czy możliwe jest zapewnienie odbioru energii elektrycznej z projektowanej farmy fotowoltaicznej, bowiem takie zapewnienie może nastąpić tylko na podstawie wniosku o określenie warunków przyłączenia (do którego należy załączyć decyzję o warunkach zabudowy). Zatem żądanie przedstawienia promesy odbioru energii elektrycznej z projektowanej farmy fotowoltaicznej już w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy byłoby niemożliwe do spełnienia. Na marginesie tych rozważań należy podkreślić, iż w aktach administracyjnych obecnie brakuje pisma P. S.A. z 12 września 2022 r. o zapewnieniu dostaw energii elektrycznej, na istnienie którego powoływały się zarówno organy obu instancji jak i skarżąca spółka. W tym kontekście należy przychylić się także do kolejnego zarzutu skargi. Celem art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie jest uzależnienie wydania decyzji o warunkach zabudowy od faktycznego istnienia uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie stosowne uzbrojenie, pozwalające na prawidłowe korzystanie z obiektów budowlanych. Jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług. Natomiast, jeśli uzbrojenie terenu jeszcze nie powstało, to umieszczenie na obszarze inwestycji właściwych urządzeń musi zostać zagwarantowane w drodze umowy pomiędzy inwestorem, a właściwą jednostką organizacyjną, czyli przedsiębiorstwem zajmującym się dostarczaniem odpowiednich usług (por. np. wyrok NSA z 21 kwietnia 2021 r., II OSK 1815/18). Zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. np. wyrok NSA z 15 grudnia 2021 r., II OSK 603/21). Zasadny jest także zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którymi organ jest zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Tymczasem w aktach sprawy brakuje wypisu z ewidencji gruntów, na podstawie którego należy ustalić podstawowe dane o spornej działce: chociażby jej położenie, charakter użytków i prawo własności. Nie sposób zatem ocenić na jakiej podstawie w toku postępowania przyjęto sprzeczne dane o klasyfikacji użytków (raz RIII i RIV, innym razem RIV i RV). W rezultacie należy stwierdzić, iż organy nie ustaliły ponad wszelką wątpliwość, czy zachodzi konieczność ochrony gruntów rolnych wymagana art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności czy planowana inwestycja została zaprojektowana poza tym obszarem. Ponownie prowadząc postępowania należy ustalić rodzaj użytków rolnych oraz zważyć, że w świetle art. 52 ust. 2 pkt 1 i art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszczalne jest więc wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji. Do decyzji o warunkach zabudowy zastosowanie mieć będzie art. 54 pkt 3 powoływanej ustawy, który stanowi, iż w decyzji należy określić linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali. Zazwyczaj są to granice działki ewidencyjnej, ale za pomocą linii rozgraniczających inwestycję możliwe jest również wskazanie konkretnej części działki, na której może być ona realizowana. Zasadnie również skarżąca spółka zarzuciła organom naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. w kontekście niepełnego wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku. Skoro organ dostrzegał - wadliwe jego zdaniem - załączenie skanu mapy zasadniczej o nieustalonej skali, to powinien był już na etapie postanowienia z 21 października 2022 r. wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W związku z tym zaniechanie wezwania przez organ I instancji wnioskodawcy do złożenia nowego załącznika graficznego, a w konsekwencji brak jego złożenia i ocena wniosku na podstawie rysunku – w ocenie organu obarczonego błędami - nie może więc działać na niekorzyść wnioskodawcy. Przypomnienia w tym miejscu wymaga, że celem art. 9 k.p.a. jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z 24 lutego 2023 r., I GSK 1064/22). Prowadząc ponownie - zgodnie z treścią art. 153 ustawy p.p.s.a.- organy uwzględnią ocenę prawną sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności przyjmą, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla fragmentu działki ewidencyjnej. Będą miały jednak na uwadze, że planowana inwestycja stanowi zabudowę instalacją odnawialnego źródła energią. Funkcja ta stanowi odmienną funkcję od rolnej. W konsekwencji przed wydaniem decyzji organ I instancji zobowiązany będzie ustalić czy teren objęty wnioskiem podlega ochronie na podstawie ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2409 ze zm.) i podejmie stosowne działania. Dodatkowo organy uwzględnią, iż z uwagi na zakwalifikowanie spornej inwestycji jak instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (tj.: Dz.U. z 2021 r., poz. 610 ze zm.) skutkuje uznaniem, iż w sprawie nie ma potrzeby oceny wniosku Spółki pod kątem spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto organ powinien zwrócić uwagę, że wymóg uprzedniego przedłożenia decyzji środowiskowej (o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko) zależy od powierzchni zabudowy wskazanej we wniosku rozumianej jako powierzchnia terenu zajęta przez obiekty budowlane oraz pozostała powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia (§ 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Zatem w kontrolowanym postępowaniu – przy ocenie wymagalności decyzji środowiskowej - należy uwzględnić nie powierzchnię całej działki ewidencyjnej (lub całych działek ewidencyjnych), lecz wyłącznie wskazaną we wniosku powierzchnię zabudowy w celu realizacji przedsięwzięcia. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzje organów obu instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 powoływanej ustawy p.p.s.a.