II SA/Łd 486/14

Dnia 29 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka Protokolant st. sekr. sąd. p.o. asystenta sędziego Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2014 roku sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. LS

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania A.Z., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia jako: k.p.a.), art. 8 pkt 2, art. 10 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 1456 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A.Z. powtórzyła argumentację odwołania zarzucając organowi błędną wykładnię przepisu art. 8 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy poprzez przyjęcie, iż urodzenie więcej niż jednego dziecka podczas jednego porodu uprawnia wyłącznie do jednego dodatku wychowawczego w wysokości 400,00 zł na wszystkie dzieci. Podkreśliła, iż ustawodawca nie wskazał, że dodatek podczas korzystania z urlopu wychowawczego przysługuje tylko na jedno z dzieci, nie wprowadził również żadnego innego ograniczenia. Zdaniem strony organ I instancji błędnie rozszerza uregulowanie art. 8 ustawy dodając zwrot "opieka nad więcej niż jednym dzieckiem urodzonym w trakcie jednego porodu", który to zwrot nie wynika z art. 8 ustawy. Zdaniem strony przyjęta przez organ wykładnia prowadzi także do naruszenia art. 2, art. 18 i art. 32 ust. 1, art. 71 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Reasumując strona wskazała, iż dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w czasie korzystania z urlopu wychowawczego powinien być wypłacany w kwocie 400 zł na każde z dzieci, a nie – jak orzeczono w kwestionowanej decyzji – na oboje dzieci łącznie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 16 lipca 2014 r. wpłynęło pismo organu z wnioskiem o umorzenie postępowania sądowego wobec uwzględnienia skargi A.Z. i wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji z dnia [...]. Nr [...], którą organ m.in. w pkt 1 uwzględnił w całości skargę i uchylił decyzję własną z dnia [...] Nr [...], w pkt 2 uchylił decyzję Wójta Gminy S. z dnia [...]. w części dotyczącej przyznania dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem w okresie korzystania z urlopu wychowawczego i w pkt 3 przyznał skarżącej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu opieki nad dzieckiem Z.Z. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w kwocie 400 zł na okres od dnia 1 lutego do dnia 31 października 2014 r. oraz z tytułu opieki nad dzieckiem J.Z. w okresie korzystania z urlopu wychowawczego w kwocie 400 zł na okres od dnia 1 lutego do dnia 31 października 2014 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 18 lipca 2014 r. strona skarżąca została wezwana do wypowiedzenia się, w terminie 3 dni, czy wobec wydania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzji z dnia [...]. Nr [...] [...], którą organ m.in. w pkt 1 uwzględnił w całości skargę i uchylił decyzję własną z dnia [...]. Nr [...]podtrzymuje skargę, czy cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania sądowego. W odpowiedzi na wezwanie sądu, strona skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę i wnosi o umorzenie postępowania sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – przywoływanej dalej jako: p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z kolei jak stanowi przepis art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W ocenie sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności powodujące konieczność uznania cofnięcia skargi za niedopuszczalne i ocenił, że nie zmierza ono ani do obejścia prawa, ani nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. Wobec powyższego uznać należało cofnięcie skargi przez stronę skarżącą za dopuszczalne, co obligowało sąd do umorzenia postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. IB