II SA/Łd 485/25

Dnia 23 lipca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marcin Olejniczak po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2025 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Wojewody Łódzkiego z dnia 28 maja 2025 roku znak: GN-II.7581.9.2025.PJ w przedmiocie stwierdzenia, że organ nie dopuścił się bezczynności dotyczącej rozpoznania wniosku o nabycie prawa własności do nieruchomości postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej B. S. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 30 czerwca 2025 roku, pod pozycją [...]. ał

Pismem z 12 maja 2025 r. B. S. wniosła ponaglenie na bezczynność Prezydenta Miasta Łodzi, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, w sprawie rozpoznania wniosku z 25 października 2024 r. o nabycie prawa własności nieruchomości Skarbu Państwa położonej w Ł. przy ul. [...], obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...]. Postanowieniem z 28 maja 2025 r., znak: GN-II.7581.9.2025.PJ Wojewoda Łódzki, na mocy art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania Administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 – k.p.a.), stwierdził, że Prezydent Miasta Łodzi nie dopuścił się bezczynności, bowiem brak jest sprawy administracyjnej rozpatrywanej przez ten organ w przedmiocie zgłoszonego żądania. Powyższe postanowienie zawierało pouczenie o przysługującej na nie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Pismem z 27 czerwca 2025 r. B. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powyższe postanowienie. Jednocześnie skarżąca uiściła kwotę 100 zł tytułem wpisu od skargi. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zakres przedmiotowy tej kontroli określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", który stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie zaś z art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Jak stanowi art. 37 § 1 pkt 1 i § 3 pkt 1 k.p.a., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a., stronie służy prawo wniesienia ponaglenia do organu wyższego stopnia. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. przyjmuje formę postanowienia, na które nie służy zażalenie (art. 141 § 1 k.p.a.). Postanowienie to ma charakter wpadkowy (incydentalny), a zatem nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Nie jest to zatem postanowienie podlegające kontroli sądu administracyjnego w myśl art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 18 kwietnia 2019 r., II OSK 866/19; z 30 sierpnia 2022 r., I OSK 1984/21). Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, iż skarga na postanowienie stwierdzające, że organ administracji nie dopuścił się bezczynności jest niedopuszczalna (por. postanowienia: WSA w Poznaniu z 17 czerwca 2025 r., I SA/Po 404/25; WSA w Warszawie z 16 kwietnia 2025 r., VII SA/Wa 550/25; WSA w Krakowie z 24 listopada 2017 r., II SA/Kr 1427/17). Nie zmienia tej oceny błędne pouczenie, zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Nieprawidłowe pouczenie nie może kreować dla strony uprawnienia, które nie jest przewidziane w ustawie. Z tych przyczyn sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 postanowienia. O zwrocie wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. ds