II SA/Łd 483/23

Dnia 19 września 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Asesor WSA Beata Czyżewska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 września 2023 roku sprawy ze skargi P. J. na decyzję Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. z dnia 10 sierpnia 2022 roku znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. nr 2/2022 z dnia 21 czerwca 2022 roku; 2. zasądza od Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. na rzecz skarżącego P. J. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

II SA/Łd 483/23 UZASADNIENIE Wnioskiem z 7 lutego 2022 r. P.J. zwrócił się do Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. informacji dotyczącej liczby zatrudnionych osób do sprawdzania kontroli posiadania ważnych biletów w miejskiej komunikacji publicznej w roku 2021 z podaniem wymiaru czasu pracy i formy zatrudnienia; 2. informacji czy kontrolerzy wykonują swoje czynności w: - soboty, - niedziele i święta, - poza godzinami 6-18 w dni powszednie; 3. sumarycznej liczby dni przebywania na zwolnieniu lekarskim przez osoby zatrudnione w charakterze kontrolerów w roku 2021; 4. liczby dni (z podziałem na miesiące), w których ze względu na zwolnienia lekarskie nie było żadnej obsady kontrolerskiej i nie były w związku z tym prowadzone żadne kontrole pasażerów. W dniu 11 lutego 2022 r. organ poinformował P. J. o wydłużeniu terminu do rozpoznania powyższego wniosku do 28 lutego 2022 roku. Kierownik Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. 28 lutego 2022 r. udostępnił informację w zakresie punktów 1-3 wniosku, natomiast w zakresie punktu 4 poinformował, że konieczne jest przetworzenie żądanej informacji publicznej i wezwał wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego w ich pozyskaniu. W związku z bezczynnością organu, który nie wydał decyzji administracyjnej, ani nie udostępnił w opisanym zakresie informacji, wnioskodawca 25 maja 2022 r. złożył skargę na bezczynność organu, która została rozpatrzona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w sprawie o sygn. akt. II SAB/Łd 76/22. Sąd stwierdził bezczynność Kierownika Miejskich Usług Komunikacji w Z. oraz ze względu na wydanie przez organ decyzji odmownej już po złożeniu skargi umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 7 lutego 2022 r. Decyzją z 21 czerwca 2022 r. (Nr 2/2022) Kierownik Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z., na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 14 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm.) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej] oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji, wskazując, iż ma ona charakter informacji publicznej przetworzonej, a skarżący nie wykazał szczególnego interesu publicznego w jej pozyskaniu. Organ wyjaśnił, że pracownicy Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. realizują różne zadania i mają skrupulatnie zaplanowany czas na wykonywanie bieżących obowiązków. Miejskie Usługi Komunikacyjne w Z. musiałyby specjalnie dla wnioskodawcy wykonać znaczny nakład pracy, poświęcić znaczny czas i zaangażowanie pracowników, którzy musieliby przygotować wnioskowaną dokumentację kosztem pozostałych obowiązków służbowych bądź też w godzinach nadliczbowych. Wobec tego, że żądana informacja stanowi informacją przetworzoną, której udostępnienie wymaga wykazania przez wnioskodawcę szczególnie istotnego interesu publicznego, to jest on zobligowany do wskazania celu żądanej informacji, do czego zostanie wykorzystana, czemu ma służyć. Organ pismem z 28 lutego 2022 r. poinformował wnioskodawcę o tym fakcie i wezwał go do przedstawienia stosownego uzasadnienia w zakresie wykazania, że uzyskanie przedmiotowego zestawienia informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, jednak skarżący nie udzielił odpowiedzi na wspomniane pismo. W pouczeniu decyzji poinformowano wnioskodawcę, że przysługuje mu prawo do złożenia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi za pośrednictwem Prezydenta Miasta Zgierza. W dniu 10 lipca 2022 r., działając zgodnie z pouczeniem, P.J. wniósł odwołanie od decyzji, zarzucając jej naruszenie 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne przyjęcie, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze pismem z 26 lipca 2022 r. poinformowało Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. oraz wnioskodawcę, że wbrew pouczeniu nie jest właściwe do rozpoznania odwołania. Zgodnie bowiem z art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, do którego stosuje się przepisy dotyczące odwołania. W związku z przekazaniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi odwołania skarżącego Kierownik Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. pismem z 10 sierpnia 2022 r. stwierdził jedynie w treści wskazanego pisma, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w decyzji z 21 czerwca 2022 r. Wobec tego, że powyższe pismo z 10 sierpnia 2022 r. nie zostało zatytułowane jako decyzja i nie zawierało żadnego pouczenia, wnioskodawca złożył skargę na bezczynność organu. Następnie wobec błędnego pouczenia w decyzji z 21 czerwca 2022 r., organ 30 września 2022 r. wydał decyzję, na mocy której zmienił z urzędu treść decyzji z 21 czerwca 2022 r. w zakresie błędnej treści pouczenia. Postanowieniem z 4 kwietnia 2023 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SAB/Łd 10/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę, wskazując, że pismo Kierownika MUK z 10 sierpnia 2022 r. stanowi decyzję administracyjną i z tego względu nie przysługuje prawo złożenia skargi na bezczynność organu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Kierownika MUK z 10 sierpnia 2022 r. złożył P.J.. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 19 ust. 3 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskiej i Politycznych wraz z art. 10 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez podtrzymanie błędnego stanowiska, że wnioskowana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej, a tym samym bezpodstawne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa człowieka do informacji. Skarżący zarzucił ponadto naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie, polegające na wydaniu decyzji niezawierającej pouczenia ani uzasadnienia prawnego i faktycznego. Wobec stawianych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania wedle norm przepisanych, a ponadto o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. W uzasadnieniu skargi podtrzymał zarzuty wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 10 lipca 2022 r. Zdaniem skarżącego organ nieprawidłowo przyjął, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej. Za niezasadne postępowanie uznał rozszerzanie kategorii "informacji przetworzonej" również na taką informację, która składa się z informacji prostych. Zdaniem skarżącego na gruncie niniejszej sprawy konieczne jest podkreślenie, że wydobycie informacji, o które wnioskował, nie wymaga pracy kreatywnej, ani żadnego wytworzenia nowej informacji przez organ, a wyłącznie wyszukania określonych informacji i zestawienia, zupełnie jak w przypadku każdej innej informacji prostej. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa także ze względów formalnych. Powinna ona bowiem wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania kwalifikacji prawnej i ustalać jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie. Z kolei pouczenie powinno być sformułowane w sposób przejrzysty, zrozumiały i niebudzący obiektywnie jakichkolwiek wątpliwości. Tymczasem merytoryczna część zaskarżonej decyzji zawiera wyłącznie wskazanie, że organ podtrzymuje stanowisko wyrażone w poprzedniej decyzji. W żaden sposób nie odnosi się do argumentów skarżącego, nie zawiera wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ani podstawy prawnej ustaleń. Decyzja nie zawiera też żadnego pouczenia, i nie wynika z niej, w jaki sposób skarżący może dochodzić swoich praw. W odpowiedzi na skargę Kierownik Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. wniósł o jej oddalenie. Organ stwierdził, że działał zgodnie z prawem - w zakresie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z 7 lutego 2022 r. dotyczącego punktu 4, uznał bowiem, że informacja ta stanowi informację przetworzoną, wobec czego wezwał do wykazania interesu prawnego czego skarżący nie uczynił do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, szerokiego zakresu wniosku powodującego konieczność przekształcenia (zanonimizowania) wielu dokumentów, co może zakłócić normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudnić wykonywanie przypisanych mu zadań, może być uznana za przetworzenie informacji prostych w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ dodał, że pracownicy Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. realizują różne zadania i mają skrupulatnie zaplanowany czas na wykonywanie bieżących obowiązków. Musieliby specjalnie dla wnioskodawcy wykonać znaczny nakład pracy, poświęcić znaczny czas i zaangażowanie aby przygotować wnioskowaną dokumentację kosztem pozostałych obowiązków służbowych bądź też w godzinach nadliczbowych. Wobec powyższego uznał, że żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację przetworzoną, której udostępnienie wymaga wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, tj. wskazania celu żądanej informacji, do czego zostanie wykorzystana, czemu ma służyć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 z późn. zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpatrywanej sprawie z wnioskiem o jej rozpoznanie w omawianym trybie zwrócił się skarżący zaś organ nie zażądał w zakreślonym terminie przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 21 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 902) [dalej: ustawa o dostępie do informacji publicznej], do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy p.p.s.a. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.). W ramach owej kontroli sąd administracyjny stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, co zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 ustawy p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. z 10 sierpnia 2022 r. (znak: [...],[...]), którą utrzymał w mocy, w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, własną decyzję z 21 czerwca 2022 r. (Nr 2/2022), wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. o odmowie udzielenia P. J. informacji publicznej objętej wnioskiem z 7 lutego 2022 r. w zakresie pkt 4 wniosku o treści: "Proszę o podanie liczby dni (z podziałem na miesiące), w których ze względu na zwolnienia lekarskie nie było żadnej obsady kontrolerskiej i nie były w związku z tym prowadzone żadne kontrole pasażerów". W kontrolowanej sprawie zarówno prawna kwalifikacja objętej zakresem wniosku skarżącego informacji jak i adresat wniosku nie budzą wątpliwości. W sprawie nie jest sporne, że żądana informacja jest informacja publiczną, a Kierownik Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Istota sporu sprowadza się do tego, czy żądana informacja publiczna jest informacją prostą czy przetworzoną. Powodem odmowy udostępnienia informacji publicznej jest bowiem przekonanie organu, że żądana informacja publiczna jest informacją przetworzoną której udostępnienie wymagało wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. Z poglądem tym nie zgadza się skarżący argumentując, że informacja nie ma charakteru informacji przetworzonej, a jedynie prostej. W jego ocenie organ bezpodstawnie i w sposób nieproporcjonalny ograniczył jego prawo do informacji. Niezależnie od merytorycznego zbadania prawidłowości decyzji wydanych w niniejszej sprawie, w pierwszej kolejności niezbędnym staje się wskazanie, że zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą wydano na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisów k.p.a. Regulacja ustawy o dostępie do informacji publicznej jest materią niejako "wolną" od przepisów procedury administracyjnej. Wyjątkiem jest jednak sytuacja, w której podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, odmawia tego w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 powoływanej ustawy). W sytuacji odmowy udostępnienia żądanej informacji publicznej organ wydaje decyzję stosując w tym zakresie przepisy k.p.a. z pewnymi zastrzeżeniami, tj. odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni (pkt 1); uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (pkt 2) (art. 16 ust. 2 powoływanej ustawy). W przypadku wydawania decyzji przez podmioty niebędące organami władzy publicznej na mocy art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy art. 16 tej ustawy stosuje się odpowiednio. Odpowiednie stosowanie może przybierać różną postać. Ze względu na rezultat tego zabiegu można wyróżnić trzy grupy przypadków. Pierwszą grupę stanowią przypadki, w których wskazane przepisy prawa bez żadnych zmian w ich dyspozycji znajdują zastosowanie do drugiego zakresu odniesienia (są stosowane wprost). Grupa druga obejmuje przypadki, w których przepisy odniesienia wymagają przy ich stosowaniu w nowym zakresie odpowiednich zmian, tak aby były adekwatne do charakteru i rodzaju sprawy. Trzecia grupa to przypadki, gdy określony zakres normy stosowanej odpowiednio nie znajduje zastosowania w ogóle do drugiego zakresu odniesienia (por. wyrok NSA z 7 marca 2019 r., I OSK 2643/17). W rozpoznawanej sprawie przepisy k.p.a. należy zastosować wprost z zastrzeżeniem wynikającym z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. Przepisy szczególne mogą określać także inne składniki, które powinna zawierać decyzja (§ 2). Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (§ 3). Można odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony; nie dotyczy to jednak decyzji rozstrzygających sporne interesy stron oraz decyzji wydanych na skutek odwołania (§ 4). Organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji również w przypadkach, w których z dotychczasowych przepisów ustawowych wynikała możliwość zaniechania lub ograniczenia uzasadnienia ze względu na interes bezpieczeństwa Państwa lub porządek publiczny (§ 5). Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania wybranej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego, odpowiadają konkretnym fragmentom normy prawnej zastosowanej w sprawie. To z uzasadnienia decyzji strona winna uzyskać wszechstronną informację o motywach, którymi kierował się organ administracji podejmując rozstrzygnięcie (por. np. wyrok NSA z 30 czerwca 1983 r., I SA 178/83). W przypadku decyzji, niezależnie od instancji (pierwszej, czy drugiej), z uzasadnienia powinny w sposób wyraźny i komunikatywny wynikać przesłanki takiego rozstrzygnięcia, a ponadto powinny być wyjaśnione podstawy prawne (por. m.in. wyrok NSA z 15 września 2021 r., I GSK 431/21). Przepis art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. obliguje organ do wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych oraz wyjaśnienia stronie przyczyn takiego, a nie innego załatwienia żądania strony. Uzasadnienie decyzji winno być sporządzone w taki sposób, by możliwym było poznanie toku rozumowania organu i kontrola prawidłowości rozstrzygnięcia. Skoro zaś decyzja nie zawiera wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności, to nie spełnia wymogów wskazanych w powołanym wyżej przepisie (por. wyrok WSA w Łodzi z 27 maja 2021 r., III SA/Łd 117/21). Jednocześnie wskazać należy, że uzasadnienie, zarówno faktyczne jak i prawne, sporządzone w prawidłowej formie jest wyrazem realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego zawartej w art. 15 k.p.a. Zgodnie z jego treścią każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy, gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone, czyli postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Dwuinstancyjność postępowania administracyjnego jest związana z prawem strony do zaskarżenia dotyczących jej rozstrzygnięć. Do istoty dwuinstancyjności należy dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy przez dwa różne organy administracji, a nie wyłącznie przeprowadzenie kontroli zasadności argumentów podniesionych w środku zaskarżenia od decyzji organu I instancji. Niewystarczające dla wypełnienia tego obowiązku jest przytoczenie przez organ odwoławczy uzasadnienia decyzji organu I instancji, bez dokonania własnych w tym zakresie ocen czy analiz (por. wyrok NSA z 22 marca 2022 r., II GSK 94/22). Przenosząc powyższe rozwiązania na grunt przedmiotowej sprawy należy kategorycznie stwierdzić, że decyzja organu II instancji nie wypełnia założeń wskazanych w art. 107 k.p.a. Zaskarżona decyzja, wydana w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, nie zawiera podstawowych elementów, które obligatoryjnie powinny być w niej zawarte. Organ w rzeczywistości jedynie podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji Nr 2/2022 Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych z 15 czerwca 2022 r. uchylił się w praktyce od merytorycznego rozpoznania sprawy. W szczególności stwierdzić należy, że organ nie powołał w decyzji podstawy prawnej, nie zawarł uzasadnienia faktycznego i prawnego ani nie pouczył o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Decyzja nie wskazuje konkretnych przepisów ani aktów prawnych, które uzasadniałyby jej wydanie. Ponadto nie zawiera ustaleń faktycznych i nie łączy ustalonego stanu faktycznego z konkretnymi przepisami prawa, nie wskazuje dowodów, na których oparł się organ, nie wskazuje faktów, które organ uznał za udowodnione, nie wyjaśnia również podstawy prawnej jej wydania. Niepodważalnym jest, że nie godzi się uznać za uzasadnienie stwierdzenia, nawet w sytuacji rozpoznania wniosku przez ten sam organ o ponowne rozpoznanie sprawy, podtrzymania stanowiska wyrażonego w decyzji organu I instancji. Istotą zasady dwuinstancyjności jest dwukrotne - merytoryczne - rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zadaniem organu administracji II instancji jest zatem nie tylko kontrola decyzji wydanej w I instancji, lecz ponownie rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie, na podstawie własnych ustaleń, zarówno co do stanu faktycznego jak i prawnego sprawy. W tym aspekcie organ zobligowany jest to wskazania argumentacji przesłanki, która legła u podstaw wydania orzeczenia o określonej treści oraz odniesienie się do zarzutów odwołania lub wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wypełniając tym samym obowiązek wynikający z zasady przekonywania strony do adekwatności zajętego stanowiska w sprawie wyrażonej w art. 11 k.p.a. W przypadku braku dokonania własnej oceny całości sprawy nie można mówić o realizacji zasady dwuinstancyjności, bowiem dopiero uzasadnienie prawne stanowi odzwierciedlenie ponownie zbadanej sprawy. Decyzja wydana w niniejszym postępowaniu w wyniku wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie spełnia zatem wymogów wskazanych w art. 107 k.p.a., zatem z tego względu nie może się ostać w obrocie prawnym. Jedynie na marginesie Sąd stwierdza, że próba uzupełnienia zaskarżonej decyzji w odpowiedzi na skargę, choć w dalszym ciągu niemogąca sprostać wymogom zawartym w art. 107 k.p.a., bowiem w praktyce stanowi powtórzenie fragmentów decyzji organu I instancji, nie może ekskulpować braków decyzji. Nawet jednak prawidłowe uzupełnienie braków decyzji w odpowiedzi na skargę nie mogłoby mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Przypomnieć bowiem należy, iż zgodnie z ugruntowanym już w orzecznictwie poglądem odpowiedź organu na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji o treści, które powinno zawierać jej uzasadnienie. Sąd administracyjny kontroluje bowiem decyzję, a nie pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę. To uzasadnienie stanowi wyłączną podstawę oceny zgodności decyzji z prawem i jeżeli nie dowodzi wystarczająco twierdzeń organu, to - pomimo późniejszych wyjaśnień - decyzja taka jest wadliwa (por. przykładowo wyrok NSA z 6 marca 1984 r., SA/Kr 26/84; wyrok NSA z 27 kwietnia 1992 r., III SA 1838/91; wyrok NSA z 13 grudnia 1995 r., III SA 341/95). Mając jednocześnie na względzie zarówno treść art. 135 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia oraz art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a., w myśl którego, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa w związku z art. 17 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zgodnie z którym do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Mając powyższe na uwadze, a także niewłaściwe pouczenie zawarte w decyzji organu I instancji, Sąd uznał za stosowne odniesienie się do zarzutów naruszenia prawa materialnego i poddaniu kontroli jednocześnie decyzji organu I instancji. Biorąc pod uwagę zarysowaną na wstępie rozważań istotę sporu pomiędzy stronami postępowania wyjaśnić trzeba, że problematyka dostępu do informacji publicznej została uregulowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W rozumieniu art. 1 ust. 1 tej ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przykładowy katalog informacji publicznych podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że definicja pojęcia "informacji publicznej", wynikająca z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ma szeroki zakres przedmiotowy i obejmuje każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne i osoby pełniące funkcje publiczne lub odnoszącą się do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszącą się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Katalog informacji wymienionych w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej ma otwarty charakter i wymienia jedynie przykładowe kategorie danych, które stanowią informację publiczną (por. np. wyrok z 4 lutego 2016 r., I OSK 2223/14). W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono zamkniętego katalogu informacji publicznej, ponieważ ustawodawca chciał, aby społeczeństwo posiadało instrument do jak najszerszej kontroli instytucji publicznych. Taki instrument, aby był sprawny, powinien obejmować jak największą liczbę stanów faktycznych. Liczba ta nie może być ograniczona, ponieważ dynamiczny charakter stosunków społeczno-gospodarczych rodzi nowe sytuacje, w których pojawia się aktywność podmiotów publicznych. Ta aktywność w państwie demokratycznym powinna być poddana kontroli społecznej za pośrednictwem narzędzia, jakim jest prawo dostępu do informacji publicznej. Dlatego też uznaje się, że w demokratycznym państwie prawa jak najszerszy katalog informacji musi być przedmiotem kontroli społecznej (por. wyroki NSA: z 30 września 2015 r., I OSK 2093/14 oraz z 30 kwietnia 2020 r., I OSK 504/19). Zgodnie z treścią art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 powoływanej ustawy). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ustawy) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej), wydając decyzję administracyjną. Pojęcie "informacja przetworzona" występuje w ustawie o dostępie do informacji publicznej jedynie w jej art. 3 ust. 1 pkt 1 i nie zostało zdefiniowane. Próby dookreślenia znaczenia tego pojęcia zarówno w judykaturze, jak i doktrynie muszą odbywać się przez odwołanie się do okoliczności czy względów pozaprawnych, czyli nieprzewidzianych wprost w przepisach, ale takich, co do których można uznać, iż leżały u podstaw rozwiązania przyjętego w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc jego uzasadnienie. W orzecznictwie sądów administracyjnych wypracowanym na tle art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zgodnie podkreśla się, że prawo do uzyskania informacji publicznej przetworzonej ma jedynie taki wnioskodawca, który jest w stanie wykazać w chwili składania wniosku swoje możliwości wykorzystania dla dobra ogółu informacji publicznej, której przygotowania się domaga, tj. uczynienia z niej użytku dla dobra ogółu w taki sposób, który będzie przeważał nad szeroko rozumianymi kosztami wytworzenia informacji przetworzonej. Innymi słowy, korzyści z upublicznienia tej informacji muszą być większe niż konsekwencje zaabsorbowania środków osobowych, rzeczowych i czasowych organu na jej przetworzenie. Wnioskodawca powinien wykazać przesłanki uzasadniające udostępnienie mu informacji przetworzonej i w jaki sposób udostępnienie mu żądanej informacji miałoby się przełożyć w sposób realny na poprawę funkcjonowania organów państwowych (por. wyroki NSA z 29 października 2020 r., I OSK 969/20, z 21 października 2020 r., I OSK 954/20, z 14 lipca 2020 r., I OSK 2820/19, z 21 listopada 2019 r., I OSK 832/18 oraz z 23 października 2018 r., I OSK 2405/16). Innymi słowy, w przypadku gdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczy informacji przetworzonej w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, istotne znaczenie ma fakt, czy żądanie udostępnienia informacji publicznej przetworzonej jest umotywowane względami prywatnymi czy publicznymi. Orzecznictwo sądów administracyjnych podkreśla, że informacją przetworzoną jest informacja publiczna opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych. Jest to informacja przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy w oparciu o wskazane przez niego kryteria. Informacja przetworzona to informacja, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania podmiotu zobowiązanego (por. wyroki NSA z 5 kwietnia 2013 r., I OSK 89/13). Jest to jakościowo nowa informacja, która nie istnieje w przyjętej treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego podmiotu. Przetworzenie informacji wymaga dokonania stosownych działań analitycznych, zebrania lub zsumowania pojedynczych informacji na podstawie różnych kryteriów wynikających z treści wniosku. Zasygnalizować trzeba, że możliwa jest sytuacja, gdy wniosek o udostępnienie informacji obejmuje wprawdzie informacje proste będące w posiadaniu obowiązanego, ale rozmiar i zakres żądanej informacji przesądza o tym, że w istocie mamy do czynienia z żądaniem informacji przetworzonej. W niektórych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, sporządzenia zestawień i opracowań, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (zob. np. wyroki NSA z: 9 sierpnia 2011 r., I OSK 977/11; 6 października 2011 r., I OSK 1199/11; 2 października 2014 r., I OSK 140/14). Natomiast informacją prostą jest informacja, którą podmiot zobowiązany może udostępnić w takiej formie, w jakiej ją posiada (z zachowaniem ograniczeń z art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej), przy czym jej wyodrębnienie ze zbiorów informacji (rejestrów, zbiorów dokumentów, akt postępowania) nie jest związane z koniecznością ponoszenia kosztów osobowych lub finansowych, trudnych do pogodzenia z bieżącą działalnością podmiotu. Należy zatem przyjąć, że gdy objęte żądaniem informacje znajdują się w zasobach podmiotu i sposób ich wewnętrznego pozyskania nie jest na tyle czasochłonny i pracochłonny, aby uznać, iż dochodzi do wyprodukowania informacji przetworzonej to należy uznać, iż jest to informacja prosta, nawet jeżeli liczba elementów na to się składających jest znaczna. Takie czynności jak selekcja dokumentów, protokołów, ich analiza pod względem treści czy anonimizacja są zwykłymi czynnościami, które nie mają wpływu i nie dają podstaw do zakwalifikowania żądanych dokumentów jako informacji przetworzonej. W wyniku stosowania takich czynności przez organ nie powstaje bowiem żadna nowa informacja (por. wyrok NSA z 18 grudnia 2019 r., I OSK 1056/18). Nie można przy tym zaniechać indywidualnej klasyfikacji informacji publicznej w każdej konkretnej sprawie, poprzestając na mechanicznym odwołaniu się do tez judykatury czy doktryny, które w realiach konkretnej sprawy mogą pozostawać w sprzeczności z celami i wartościami, jakie przyświecają tak całej ustawie o dostępie do informacji publicznej, jak jej art. 3 ust. 1 pkt 1. Ratio legis tego ostatniego przepisu stanowi zaś to, by realizacja konstytucyjnego prawa do informacji publicznej na podstawie przepisów tej ustawy, nie prowadziła do jego nadużywania ze strony wnioskodawców jak i przez ograniczenie dostępu do informacji, której udostępnienie przez organ może nastąpić dopiero w wyniku działań angażujących znaczne środki osobowe i materialne i co za tym idzie utrudniających wykonywanie zadań ustawowych czy dezorganizujących funkcjonowanie instytucji publicznych (patrz M. Jaśkowska, Pojęcie informacji publicznej i jej rodzaje, Kwartalnik Prawa Publicznego 2012, nr 3, s. 76). W efekcie zasadniczą cechą informacji przetworzonej jest okoliczność, że jej uzyskanie wiąże się zawsze z poniesieniem przez podmiot zobowiązany określonych kosztów w szerokim znaczeniu tego słowa, zwłaszcza finansowych i organizacyjnych, często trudnych do pogodzenia z jego bieżącą działalnością (J. Drachal, Zagadnienia sądowej ochrony prawa do informacji, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2010, nr 5-6, s. 104). Wszystkie one wymagają intelektualnego wkładu osób przygotowujących informację, w postaci np. analizy akt wielu spraw celem selekcji dokumentów i usunięcia danych chronionych prawem (H. Knysiak - Molczyk, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2012, nr 3, s. 162). Niemniej chodzić może tylko o działania pracochłonne i ponadstandardowe, wykraczające poza zwykłe zadania tych osób, absorbujące znacznie ich czas i siły. Suma tzw. informacji prostych może być więc uznana za informację przetworzoną pod warunkiem, że szeroki zakres wniosku o udostępnienie informacji wymaga użycia tak znacznych środków osobowych, np. dla zgromadzenia wielu dokumentów, ich zanonimizowania i skopiowania, iż zakłóci to normalny tok działania podmiotu zobowiązanego (tak np. wyrok NSA z 23 stycznia 2015 r., I OSK 315/14). Ta ostatnia sytuacja nie ma jednak miejsce w niniejszej sprawie. W rozpoznawanej sprawie wnioskiem z 7 lutego 2022 r., w jego pkt 4 (tu nastąpiła odmowa) P.J. zażądał udostępnienia informacji publicznej w zakresie: "liczby dni (z podziałem na miesiące), w których ze względu na zwolnienia lekarskie nie było żadnej obsady kontrolerskiej i nie były w związku z tym prowadzone żadne kontrole pasażerów". Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w związku z tym argumentację zaprezentowaną przez skarżącego, sprowadzającą się do stwierdzenia, że wnioskowana informacja ma charakter prosty. Przedmiotem złożonego wniosku i korelującym z tym obowiązkiem Kierownika Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. jest jedynie udostępnienie prostych danych liczbowych, które organ winien posiadać w swoich zbiorach. Udostępnienie ich nie będzie wymagało jakichś nadzwyczajnych działań o charakterze intelektualnym ani twórczym. W części wymagać będzie jedynie odszukania konkretnych danych i ich prezentacji, w dalszej kolejności porównania, czy nakładają się na siebie dane dotyczące dni chorobowych wszystkich pracowników w tym samym czasie (w tych samych dniach) i w części przeprowadzenia działań matematycznych polegających co najwyżej na zliczeniu kilku, kilkunastu pozycji. Podkreślenia wymagam iż zakres żądanej informacji dotyczy jedynie 9 osób i obejmuje jeden rok kalendarzowy. Zatem żądane dane, przy uwzględnieniu istniejących w programach kadrowych instrumentów, w tym informatycznych, mogą być wyszukane spośród dokumentacji kadrowej zatrudnionych na wskazanym stanowisku kontrolera biletów 9 osób, bez większego zaangażowania pracowników Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z.. Gołosłowne pozostają przy tym twierdzenia organu, że pracownicy Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. realizują różne zadania i mają skrupulatnie zaplanowany czas na wykonywanie bieżących obowiązków i że pracodawca musiałby zlecić sporządzenie wykazu w godzinach nadliczbowych, ponieważ sporządzenie wykazu wiązałoby się z utworzeniem zestawienia z dokumentacji źródłowej. Dla realizacji obowiązku organy nie mogą odwoływać się jedynie do ogólnych pojęć i czynności, a są zobowiązane przełożyć to w każdej indywidualnej sprawie na konkretne działania, które należałoby wykonać, aby żądaną informację przekazać i w wyniku której doszłoby do zakłócenia prawidłowej działalności organu. Zatem, w ocenie Sądu, nakład pracy związany z odpowiedzią na wniosek ze strony Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. nie osiągnie takiego poziomu aby uznać, że sam tylko ten element czyni z żądanej informacji informację przetworzoną. Jakkolwiek w odpowiedzi na skargę organ w szerszym zakresie niż w swojej pierwotnej decyzji stara się wykazać rozmiar ponadstandardowych czynności, jakie są w ocenie organu konieczne do przygotowania żądanej informacji, to zdaniem Sądu jej przygotowanie i udostępnienie nie wymaga aż tylu ponadstandardowych czynności, ani tylu większych nakładów pracy, czy zaangażowania dodatkowych zasobów ludzkich, aby wpłynęło to negatywnie na tok realizacji zadań realizowanych na co dzień przez organ. Dopiero bowiem w takich przypadkach można by stwierdzić, że przedmiotem wniosku jest informacja przetworzona w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem co najmniej w części komórki organizacyjne Miejskich Usług Komunikacyjnych w Z. (dział odpowiedzialny za sprawy kadrowe) dysponowały gotową informacją odpowiadająca żądaniu, a ich wyselekcjonowanie i porównanie nie wiąże się z koniecznością obszernej analizy dokumentów czy danych, porównywania z innymi dokumentami źródłowymi, koniecznością podjęcia nieproporcjonalnych działań przekraczających proste materialno-techniczne, czy wymagających ponadstandardowego nakładu pracy organu zobowiązanego. Wniosek w zasadniczej części nie zmusza do wytworzenia nowej informacji, a co najwyżej do wydobycia poszczególnych informacji z posiadanych przez organ zbiorów dokumentów, w bardzo wąskim zakresie uwzględniając skalę działalności organu i liczbę zatrudnionych osób, bez konieczności gromadzenia, przekształcenia i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, szczególnych działań organizacyjnych, angażowania środków osobowych, które zakłóciłyby normalny tok działania organu i utrudniłyby wykonywanie przypisanych mu zadań. Reasumując, udostępnienie tych informacji nie będzie zatem, w ocenie Sądu, wymagało nadzwyczajnych działań o charakterze intelektualnym ani twórczym. Nakład pracy związany z odpowiedzią na wniosek nie pozwala uznać, że sam tylko ten element czyni z żądanej informacji informację przetworzoną. Argumentacja organu wskazująca na znaczny nakład pracy oraz angażowanie finansowe jest natomiast ogólnikowa, a zajęte stanowisko nie jest wystarczające do bezspornego uznania, że żądana przez skarżącego informacja publiczna ma charakter informacji publicznej przetworzonej. Organ nie wskazał nawet w przybliżeniu ilości i czasu nakładów pracy i środków niezbędnych do poniesienia w związku z koniecznością udostępnienia żądanej informacji, nie przedstawił przekonywujących argumentów, że żądaną informację uznać należy za informację przetworzoną. Nawet jeśli żądane informacje wymagają pewnej weryfikacji, to trudności wewnętrzne organu, w tym problemy organizacyjne, nie mogą obciążać podmiotu czyniącego użytek ze swojego prawa do informacji publicznej, gwarantowanego konstytucyjnie. Zdaniem Sądu, przygotowanie informacji i jej udostępnienie we wnioskowanym zakresie nie wymaga aż tylu ponadstandardowych czynności, ani ponadnormatywnych nakładów pracy czy zaangażowania dodatkowych pracowników, aby wpłynęło to negatywnie na tok realizacji ustawowych zadań nałożonych na organ. W ocenie Sądu nie mamy zatem do czynienia z informacją przetworzoną. Analiza wniosku skarżącego prowadzi do wniosku, że zwrócił się on o udostępnienie informacji publicznej prostej, wobec czego brak było podstaw do żądania od skarżącego wykazania, że udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zatem fakt, że skarżący nie odniósł się do wezwania organu do wykazania szczególnie istotnego interesu społecznego pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Konkludując zdaniem Sądu w uzasadnieniu decyzji organu I instancji nie została wykazana przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej, wobec czego zachodzą podstawy do jej uchylenia jako niezgodnej z prawem materialnym, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei decyzja organu II instancji podlega uchyleniu jako naruszająca przepisy postępowania, tj. art. 11, art. 15 oraz art. 107 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując sprawę ponownie organ zgodnie z art. 153 ustawy p.p.s.a. uwzględni ocenę prawną wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu, czemu winien dać wyraz w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 powoływanej ustawy p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania objął uiszczony wpis od skargi (200 zł).