II SA/Łd 431/17

Dnia 22 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B.S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B.S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. nr [...], znak [...] w przedmiocie przekazania do ponownego rozpoznania sprawy zbiornika wodnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. IB

B. S. reprezentowana przez radców prawnych W.K. i M.P. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie przekazania do ponownego rozpoznania sprawy zbiornika wodnego wnosząc o stwierdzenie jej nieważności bądź ewentualnie uchylenie, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie jej wykonania. Według autora skargi w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji, niniejsze postępowanie stanie się bezprzedmiotowe, a tym samym powstaną skutki prawne niemożliwe do odwrócenia. Wskazano, że zaskarżoną decyzją [...]WINB uchylił decyzję PINB, zobowiązując organ I instancji do przyjęcia kwalifikacji prawnej wyrobiska górniczego jako obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Wykonanie przez PINB przedmiotowego zobowiązania spowoduje automatycznie uznanie, że wyrobisko górnicze jest obiektem budowlanym, a konsekwencji może to doprowadzić do wydania decyzji nakazującej zasypanie wyrobiska górniczego lub przeprowadzenie innych prac budowlanych. To z kolei spowoduje, że wobec skarżącej powstaną nieodwracalne skutki prawne i faktyczne niezależnie od tego, czy obowiązek przeprowadzenia robót budowlanych wobec wyrobiska zostanie spełniony, czy nie. Stan taki realizuje przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: W rozumieniu art. 61 § 1, § 3 - § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – przywoływanej dalej w tekście jako "p.p.s.a", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę (pkt 1); uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (pkt 2). W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza natomiast spowodowanie lub sprowadzenie takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony. Według sądu zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...]. uchylająca decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zbiornika wodnego i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia nie posiada przymiotu wykonalności. Kwestia braku wykonalności decyzji kasacyjnych, a więc wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: postanowienie NSA 21 stycznia 2011 r. sygn. II OZ 6/11 – Lex nr 953125). Rozważana decyzja nie nakłada bowiem na jej adresatów żadnych obowiązków bądź uprawnień, których wykonanie mogłoby nastąpić dobrowolnie bądź w sposób przymusowy. Z całą zaś pewnością nie nakłada ona jakichkolwiek obowiązków bądź uprawnień na stronę skarżącą. Dodać przy tym trzeba, że wstrzymanie przez sąd wykonania decyzji kasacyjnej, mogłoby prowadzić do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania administracyjnego. Na marginesie poczynionych wyżej uwag dodać trzeba, że skarżąca nie wskazała żadnych konkretnych okoliczności przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a., które mogłyby uzasadniać zastosowanie ochrony tymczasowej. Ewentualne zaś skutki wykonania decyzji, która zapadanie w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, nie mogą być rozważane na obecnym etapie postępowania. Przypomnieć tylko trzeba, że od ponownie wydanej przez organ I instancji decyzji, skarżącej będzie służyło odwołanie do organu II instancji, zaś na dalszym etapie skarga do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, sąd mając na uwadze brak wykonalności zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. IB