II SA/Łd 41/24

Dnia 8 marca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 marca 2024 roku sprawy ze sprzeciwu D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 1 grudnia 2023 roku znak: SKO.4120.248.23 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu na rzecz strony skarżącej D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zwraca z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 28 grudnia 2023 roku pod pozycją [...].

Zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją z dnia 1 grudnia 2023 r. znak SKO.4120.248.23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu uchyliło decyzję Burmistrza Ł. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Jak wynika z akt sprawy w dniu 9 czerwca 2023 r. D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła do Burmistrza Ł. z wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej wraz z magazynem energii P. W. o mocy do 15 MW na działce nr ewid. [...], obręb [...] W., gm. Ł. Do wniosku załączono decyzję Burmistrza Ł. z dnia 24 kwietnia 2023 r., znak: OŚR.6220.22.2022, stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Decyzją z dnia 19 października 2023 r., znak: UPP.6730.1.228.2023, Burmistrz Ł. ustalił warunki zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ ustalił m.in., że rodzaj zabudowy to obiekty infrastruktury technicznej - instalacja odnawialnego źródła energii (wytwarzanie energii elektrycznej uzyskanej z energii słonecznej). Sposób użytkowania obiektów budowlanych to elektrownia fotowoltaiczna o mocy do 15 MW wraz z magazynem energii i infrastrukturą techniczną niezbędną do jej funkcjonowania. Sposób zagospodarowania terenu to budowa elektrowni fotowoltaicznej o mocy do 15 MW wraz infrastrukturą techniczną niezbędną do jej funkcjonowania, w tym m.in.: zespołem modułów fotowoltaicznych o mocy do 15 MW zamontowanych na konstrukcjach wsporczych tzw. stołach fotowoltaicznych, magazynem energii, inwerterami fotowoltaicznymi/falownikami, kontenerową stacją transformatorową SN, okablowaniem, infrastrukturą towarzyszącą (placem manewrowym, drogami technologicznymi i dojazdowymi, ogrodzeniem, systemem monitoringu, oświetleniem terenu, itp). Wnioskowana inwestycja służyć będzie do wytwarzania energii elektrycznej za pomocą energii słonecznej oraz transformowania i wprowadzenia jej do krajowego systemu energetycznego. Opisując ustalenia dotyczące warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskazał, że a) linia rozgraniczająca teren inwestycji - zgodnie z załącznikiem graficznym, b) nieprzekraczalna linia zabudowy (dotyczy stołów fotowoltaicznych, stacji transformatorowej i magazynu energii) - 6 m od granicy działki drogi gminnej - zgodnie z załącznikiem graficznym, c) należy zachować wolny od zabudowy pas szerokości minimum 5 m od rowu w celu jego obsługi lub w inny sposób zapewnić właściwe warunki odbioru wód powierzchniowych oraz prawidłowy odpływ wód, d) wysokość całkowita obiektów – do 4 m n.p.t., e) powierzchnia terenu inwestycji - do 5 ha. Opisując ustalenia dotyczące ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu organ wskazał, że w sprawie stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, a tym samym od nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia (decyzja Burmistrza Ł. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia 27 kwietnia 2023 r. znak: OŚR.6220.22.2022) i obowiązuje zachowanie warunków określonych w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Opisując ustalenia dotyczące obsługi w zakresie komunikacji i infrastruktury technicznej organ wskazał, że obsługa komunikacyjna nastąpi z drogi publicznej gminnej nr [...] (dz. nr ew. [...]), na zasadach określonych przez zarządcę drogi. Zaopatrzenie w energię elektryczną nastąpi z sieci elektroenergetycznej, na zasadach uzgodnionych z gestorem sieci lub z instalacji pozyskującej energię elektryczną ze źródeł odnawialnych (odbiór wyprodukowanej energii i możliwość przyłączenia instalacji fotowoltaicznej do Krajowego Systemu Elektroenergetycznego zgodnie z warunkami przyłączenia do sieci elektroenergetycznej wydanymi przez zakład energetyczny). Sposób gospodarowania odpadami będzie następować zgodnie z przepisami odrębnymi, a sposób odprowadzania wód opadowych i roztopowych nastąpi powierzchniowo na własny nieutwardzony teren inwestycji. Organ zawarł ponadto w decyzji ustalenia dotyczące ochrony interesów osób trzecich i warunki wynikające z przepisów szczególnych. Załączone zostały do decyzji - załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy w skali 1:1000, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z częścią graficzną. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A.C., reprezentowana przez r.pr. M.K. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji bez weryfikacji obligatoryjnej przesłanki dopuszczającej ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji od zagwarantowania istnienia uzbrojenia terenu w zakresie dostawy energii elektrycznej na potrzeby budowy inwestycji; 2. naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 7 i 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i w konsekwencji błędne przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, podczas gdy inwestor nie przedstawił zapewnienia gestora sieci na dostawę energii elektrycznej na potrzeby budowy inwestycji, art. 8 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, które w żadnej części uzasadnienia nie zostały rozwinięte i zdefiniowane, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych oraz uniemożliwia stronom kontrolę zaskarżonej decyzji, art. 72 ust. 1 pkt 3 i ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z art. 64 § 2 K.p.a. poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy pomimo załączenia przez inwestora nieostatecznej decyzji środowiskowej, a także zaniechania działań zmierzających do wezwania inwestora do usunięcia tego braku. Na podstawie tak skonstruowanych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wspomnianą na wstępie decyzją z dnia 1 grudnia 2023 r. znak SKO.4120.248.23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że w ostatnim okresie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominowało stanowisko, że instalacje fotowoltaiczne o mocy przekraczającej 500 kW (moc wynikająca z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) z wyłączeniem wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vl z i nieużytki - w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2020 r. poz. 2052 oraz z 2021 r. poz. 922 i 1641) oraz z wyłączeniem urządzeń innych niż wolnostojące, należy kwalifikować jako zabudowę przemysłową wymagającą analizy przesłanek z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Instalacje te nie korzystały zatem ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przewidzianego m.in. dla urządzeń infrastruktury technicznej i odnawialnych źródeł energii. Powyższe stanowisko orzecznictwa uległo jednak zmianie. Obecnie w przypadku farm fotowoltaicznych znajduje zastosowanie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Obowiązkiem organu lokalizacyjnego było zatem zbadanie, czy w przypadku inwestycji spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. Przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie podlegają bowiem ocenie przy wydaniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Organ stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Zgodnie z art. 61 ust. 5 u.p.z.p. warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3 (istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego), uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną, a inwestorem. Na gruncie wskazanego przepisu istotne jest, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o czym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji. W aspekcie możliwości ustalenia warunków zabudowy powyższe dokumenty należy uznać za wystarczające w kontekście spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Z wniosku wynika, że przyłącze elektroenergetyczne jest projektowane. W aktach brak jest natomiast zapewnienia gestora sieci o możliwości realizacji przyłącza do nieruchomości. Organ nie wezwał jednak Spółki do przedłożenia wskazanego zapewnienia. Kolegium podkreśliło, że w ponownie prowadzonym postępowaniu obowiązkiem organu będzie uwzględnienie wskazań zawartych w decyzji. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego załączonej do wniosku inwestora decyzji środowiskowej Kolegium wyjaśniło, że decyzja Burmistrza Ł. z dnia 27 kwietnia 2023 r., znak: OŚR.6220.22.2022, stwierdzająca brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko była przedmiotem kontroli instancyjnej Kolegium. W wyniku przeprowadzonego postępowania odwoławczego decyzją z dnia 11 lipca 2023 r., znak: SKO.4161.13-16.23, Kolegium utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 31 lipca 2023 r., wobec czego zarzut należy uznać za nieuzasadniony. Organ stwierdził końcowo, że z uwagi na naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., koniecznym jest uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Poczynienie ustaleń faktycznych musi zostać zrealizowane przy zachowaniu wymagań określonych w przepisach K.p.a. oraz u.p.z.p. Przed podjęciem rozstrzygnięcia organ powinien, zgodnie z art. 10 K.p.a., zapewnić stronom czynny udział w postępowaniu. Uzasadnienie decyzji powinno natomiast odpowiadać dyspozycji art. 107 § 3 K.p.a. Sprzeciw od powyższej decyzji wniosła D. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez r.pr. M. M. Zaskarżonej decyzji zarzucono: a) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1) naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykazanie wystarczającego istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu inwestycji może nastąpić wyłącznie w drodze określonej w art. 61 ust. 5 u.p.z.p. tj. zagwarantowania wykonania uzbrojenia terenu w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem, a w szczególności wyłącznie poprzez zapewnienie gestora sieci o możliwości realizacji przyłącza do nieruchomości; 2) naruszenie przepisu art. 61 ust. 5 u.p.z.p. poprzez dokonanie jego błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, iż określony w tym przepisie sposób, tj. zagwarantowanie wykonania uzbrojenia terenu w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem jest jedynym sposobem wykazania, iż istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; b) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. poprzez uchylenie prawidłowej decyzji organu I instancji i w konsekwencji wprowadzenie do obrotu prawnego wadliwej decyzji organu II instancji; 2) naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie wskazania w treści dotyczącej uzasadnienia faktycznego decyzji przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej dowodom (dokumentom) przedstawionym przez stronę, a w szczególności nie zobowiązał skarżącej do przedstawienia dowodu, iż wydanie decyzji organu I instancji nastąpiło bez weryfikacji obligatoryjnej przesłanki dopuszczającej ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji od zagwarantowania istnienia uzbrojenia terenu w zakresie dostawy energii elektrycznej na potrzeby budowy inwestycji; 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i przyjęciu, iż uzbrojenie zarówno terenu, na którym ma być położona inwestycja jak i najbliższego otoczenia jest niewystarczające dla planowanej inwestycji; 4) art. 8 K.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa; 5) art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w szczególności oparcie orzeczenia na nieuzasadnionym przyjęciu, iż wykazanie wystarczającego uzbrojenia terenu inwestycji w infrastrukturę elektroenergetyczną w sytuacji, gdy odpowiednie przyłącze jeszcze nie istnieje może być wykazane wyłącznie poprzez zapewnienie gestora sieci o możliwości realizacji przyłącza do nieruchomości, skutkującym wydaniem decyzji naruszającej słuszny interes skarżącego; 6) art. 7a K.p.a. poprzez rozstrzygnięcie przez organ wszelkich wątpliwości na niekorzyść skarżącego, co miało wpływ na wydanie decyzji naruszającej słuszny interes skarżącego. Wskutek popełnienia powyższych uchybień, zdaniem strony, organ II instancji w sposób niezasadny uchylił prawidłową decyzję organu I instancji, a do obrotu prawnego wprowadzona została decyzja sprzeczna z zasadami państwa prawa oraz zasadami sprawiedliwości społecznej. Na podstawie powołanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanie w mocy poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego w wysokości przewidzianej w normach przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu podniesiono, że zagwarantowanie w drodze umowy uzbrojenia terenu nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Wystarczy posiadanie zapewnienia, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta. Zdaniem strony warunek z art. 61 ust. 1 pkt 3 jest spełniony także, gdy zostanie wykazane, iż na terenie planowanej inwestycji istnieje wymagana sieć, tak jak w niniejszej sprawie przez działkę nr [...] przebiega linia elektroenergetyczna, która jest widoczna na portalu mapy.geoportal.gov.pl. Strona stwierdziła, że w sytuacji planowanej farmy fotowoltaicznej wraz z magazynem energii P. W., istnienie sieci elektroenergetycznej nie tylko wokół terenu planowanej inwestycji, ale i bezpośrednio na nim, uznać należy, że warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. został spełniony bez wykazywania stosowanego zapewnienia o możliwości realizacji przyłącza czy też umowy. W opinii strony podłączenie do sieci nie jest z kolei w ogóle potrzebne, w sytuacji zaplanowania dodatkowo realizacji własnego agregatu prądotwórczego, co jest także rozważane na etapie projektowania farmy. Zdaniem strony skarżącej planowana inwestycja spełnia wymogi zawarte w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu wniosło o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Sprzeciw zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W niniejszej sprawie przedmiotem wniesionego sprzeciwu strona skarżąca uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu, którą uchylono w całości decyzję Burmistrza Ł. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji i przekazano sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Co prawda strona skarżąca wniosła do tutejszego sądu "skargę", jednak zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 64b § 1 p.p.s.a.). Zwrócić też należy uwagę, że strona skarżąca dochowała czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 64c § 1 p.p.s.a. Wobec powyższych okoliczności złożony w sprawie sprzeciw od decyzji podlegał merytorycznej ocenie. Następnie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 64b p.p.s.a. w postępowaniu wszczętym sprzeciwem od decyzji przepisu art. 33 nie stosuje się. Ponadto, rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowego sprzeciwu warto przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Określone w powyżej powołanym przepisie uprawnienia kasatoryjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy i stanowią odstępstwo od przyjętej ogólnej zasady, orzekania przez ten organ, co do istoty sprawy. Przy czym wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. jest uzasadnione jedynie w przypadku stwierdzenia, że doszło do wydania decyzji z naruszeniem przepisów postępowania oraz, że zakres sprawy konieczny do wyjaśnienia ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Co więcej wydając decyzję kasatoryjną, organ odwoławczy jest zobligowany do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, co wprost wynika ze zdania drugiego wyżej przywołanego przepisu art. 138 § 2 K.p.a. Inaczej mówiąc organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną jedynie wtedy, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Przy czym rozstrzygnięcie kasatoryjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu odwoławczego, co do stanu faktycznego sprawy, nie da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. Ponadto w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym w kompetencjach organu odwoławczego mieści się uzupełnienie, w niewielkim zakresie postępowania dowodowego, poprzez przeprowadzenie określonego dowodu, co również wyłącza dopuszczalność wydania decyzji kasatoryjnej. Organ odwoławczy ma bowiem nie tylko obowiązek dokonania kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ale co do zasady ma również rozpatrzyć całość sprawy i orzec merytorycznie. Na organie odwoławczym ciążą przy tym te same co na organie pierwszej instancji obowiązki w zakresie wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zgromadzenia pełnego materiału dowodowego, zgodnie z wymogami art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., II OSK 1140/19; wyrok WSA w Kielcach z 15 lutego 2018 r., II SA/Ke 26/18; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast obowiązkiem sądu administracyjnego rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasatoryjnej jest dokonanie oceny prawidłowości takiej decyzji pod kątem zasadnego skorzystania przez organ odwoławczy z uprawnienia wynikającego z art. 138 § 2 K.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować sformułowania końcowej oceny materialnoprawnej związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Zasadniczo więc, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, to kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny całkowicie zignorowane (por. wyrok NSA z 10 września 2019 r., I OSK 1932/19; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy sąd rozpoznający sprzeciw uznał, iż objęta nim decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu narusza prawo, a tym samym wymaga wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 977, dalej: u.p.z.p.). Istotą sporu w niniejszej sprawie była po pierwsze kwestia kwalifikacji instalacji jaką jest farma fotowoltaiczna i kwestia przesądzenia czy instalacja ta korzysta ze zwolnienia wynikającego z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. tj. z braku konieczności badania spełnienia przez inwestycję warunków z art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p. Organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 1-2 u.p.z.p., przy czym Kolegium przychyliło się do obecnie prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu, wedle którego w przypadku farm fotowoltaicznych zastosowanie znajduje art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Kolegium uznało, że obowiązkiem organu lokalizacyjnego jest zbadanie, czy w przypadku tego typu inwestycji spełnione są przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p., bowiem przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie podlegają ocenie przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy. W dalszej kolejności Kolegium, uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, zarzuciło, że w sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., bowiem brak jest zapewnienia gestora sieci elektroenergetycznej o możliwości realizacji przyłącza do nieruchomości, do złożenia którego nie wezwał organ I instancji. Następnie, w odniesieniu do zarzutów odwołania, Kolegium wyjaśniło, że wydana dla planowanej inwestycji decyzja środowiskowa jest ostateczna od dnia 31 lipca 2023 r., choć przyznać trzeba, że próżno poszukiwać w aktach sprawy dowodu na tę okoliczność. Na podstawie powyższej argumentacji Kolegium uznało, że w sprawie doszło do naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p. oraz art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co wymaga uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jednocześnie jednak podkreślenia wymaga, że Kolegium zaniechało wykazania, że w sprawie ziściła się druga części przepisu art. 138 § 2 K.p.a. to jest, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Zdaniem Sądu takiego stanowiska nie sposób zająć na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wszak do ustalenia pozostała de facto jedynie kwestia zapewnienia dla planowanej inwestycji dostaw energii. Nie ulega też wątpliwości, że powyższy brak postępowania dowodowego - dostrzeżony przez organ II instancji - da się wyeliminować w trybie art. 136 K.p.a. w ramach toczącego się przed tym organem postępowania. Konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych nie jest w niniejszej sprawie na tyle szeroki, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 § 1 K.p.a. mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a). Warto podkreślić, że konieczność uzupełnienia jedynie w niewielkim zakresie postępowania dowodowego - tak jak w niniejszej sprawie - przez przeprowadzenie określonych dowodów mieści się w kompetencjach organu odwoławczego do uzupełnienia postępowania, wyłączając dopuszczalność wydania decyzji kasacyjnej. Wobec powyższego uznać należy, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa procesowego, to jest art. 138 § 2 K.p.a., co czyni przedmiotowy sprzeciw zasadnym ze wskazanych wyżej przyczyn. Jak wskazano już wyżej odnoszenie się w ramach rozpatrywania przez Sąd sprzeciwu do ponoszonych zarzutów naruszenia przez organy przepisów prawa materialnego jest przedwczesne. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a., uwzględnił sprzeciw skarżącej i uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł w pkt 1 wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Z kolei w pkt 3 wyroku sąd, na podstawie art. 225 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 1 pkt 6a rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 535 ze zm.), orzekł o zwrocie nadpłaconego wpisu od skargi.