II SA/Łd 394/18

Dnia 27 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej postanawia: odrzucić skargę. A.B.

W dniu 12 kwietnia 2018 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła, złożona za pośrednictwem organu, skarga M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przyznania świadczenia pieniężnego na pokrycie kosztów utrzymania dziecka w rodzinie zastępczej. W wykonaniu zarządzenia z dnia 13 kwietnia 2018 roku skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Nadto wezwano skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy przez nadesłanie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, stosowne wezwanie skarżąca odebrała w dniu 19 kwietnia 2018 roku, jednakże pozostawiła je bez odpowiedzi. W dniu 17 maja 2018 roku starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi zarządził pozostawienie wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepisy obowiązującego prawa stanowią, jakie wymagania formalne winna spełniać skarga wnoszona do sądu administracyjnego (art. 46 § 1-4 oraz art. 47 § 1 i 2 w związku z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej p.p.s.a.);w szczególności skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Czyniąc zadość przytoczonym uregulowaniom, skarżąca została zobowiązana do usunięcia braku formalnego skargi poprzez podpisanie skargi lub nadesłanie jej podpisanego egzemplarza, jednakże pomimo informacji o skutkach niewywiązania się z ww. obowiązku w ustawowym terminie i związanym z tym rygorem odrzucenia skargi nie usunęła braku skargi, co uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Uznać należy zatem, że skarga M. K. nie została skutecznie wniesiona i z tej przyczyny na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, o czym Sąd orzekł z uwzględnieniem art. 58 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji. A.B.