II SA/Łd 389/18

Dnia 28 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Sędzia WSA Robert Adamczewski Protokolant asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi R. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej R. M. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. a.bł.

Decyzją z [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – k.p.a.) w związku z art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...], zmieniającą ostateczną decyzję tego organu z [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Ł. S. pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami w parterze, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. A 37 w Ł., na działce o nr ewid. 319/1, obręb [...]. Wojewoda wyjaśnił, że powołaną wyżej decyzją Prezydent Miasta Ł. zmienił własną, ostateczną decyzję, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Ł. S. pozwolenia na budowę w wymienionym powyżej zakresie i uchylił tę decyzję w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz zatwierdził zamienny projekt budowlany. W odwołaniu od decyzji organu I instancji R. M. – strona postępowania – zarzuciła naruszenie art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nieprawidłowe zebranie i rozważenie materiału dowodowego, które to uchybienie mogło mieć jej zdaniem wpływ na wynik sprawy; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie właściwego uzasadnienia decyzji oraz art. 10 § 1 w związku z art. 8 i w związku z art. 81 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji oraz czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, tj. pominięcie jej uwag wniesionych po zapoznaniu się z aktami sprawy i stwierdzenie, że żądnych uwag nie wnosiła oraz poprzez wprowadzające ją w błąd zawiadomienie o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. R. M. zarzuciła także kwestionowanej decyzji naruszenie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną interpretację; art. 36a ust. 3 w związku z art. 32-35 tej ustawy poprzez niewypełnienie obowiązków formalnych, wymaganych przy wydawaniu decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego zamiennego oraz art. 35 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tj. uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi oraz zaniechanie sprawdzenia w szczególności, czy w wyniku zmiany projektu budowlanego nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich. Na tej podstawie strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, zgłoszonego przez Ł. S. Pismem z dnia [...] R. M. wniosła uzupełnienie złożonego odwołania, w którym podniosła kwestie dotyczące odstępstwa od przepisów techniczno-budowlanych stwierdzając, iż w aktach sprawy organu I instancji brak jest zgody na takie odstępstwo, w tym od przepisów przeciwpożarowych, dotyczących niezachowania odległości 12,0 m od budynku stanowiącego jej własność. Strona stwierdziła, że wystąpienie z maja 2016 roku dotyczy drogi pożarowej do projektowanego budynku przy ul. A 37 (dz. Nr 319/1). W opracowaniu tym mgr inż. K. M., stwierdził, że aktualny stan nie spełnia wszystkich wymagań uznając jednocześnie, że dostosowanie do wszystkich wymagań nie jest możliwe. Natomiast w szczególnie uzasadnionych przypadkach, gdy spełnienie wymagań dotyczących doprowadzenia drogi pożarowej do obiektu budowlanego jest niemożliwe ze względu na lokalne uwarunkowania lub jest uzasadnione przyjście innych rozwiązań, na wniosek właściciela budynku, obiektu budowlanego lub terenu, dopuszcza się stosowanie rozwiązań zamiennych, zapewniających niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, uzgodnionych z właściwym miejscowo komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej. Zdaniem strony sytuacja ta dotyczy tylko i wyłącznie drogi pożarowej. Natomiast, jeżeli jedna ze ścian zewnętrznych usytuowana od strony sąsiedniego budynku lub przykrycie dachu jednego z budynków jest rozprzestrzeniające ogień, wówczas odległość należy zwiększyć o 50%, a jeżeli dotyczy to obu ścian zewnętrznych lub przykrycia dachu obu budynków o 100%. Strona podniosła także, że z treści § 271 ust. 1, 2 i 8 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wynika, że odległość budynków mieszkalnych, (które zgodnie z § 209 rozporządzenia zaliczane są do kategorii ZL), powinna wynosić 12 m od lasu. Zgodnie bowiem z § 271 ust. 8, najmniejszą odległość budynków ZL od granicy lasu należy przyjmować, jak odległość ścian tych budynków od ściany budynku ZL z przykryciem dachu rozprzestrzeniającym ogień, a zatem zdaniem strony w tym przepisie ustawodawca wskazał, jak należy traktować jej drewniany dom. Niezrozumiałe jest także dla strony, dlaczego organ zatwierdza projekt zamienny, pomimo tego, że są to kompetencje organów nadzoru budowlanego stwierdzając, iż w rozpatrywanym przypadku mamy do czynienia z istotnymi odstępstwami, a z akt sprawy nie wynika, aby odpowiedni organ przeprowadził w związku z tym kontrolę i ocenił stan zaawansowania prac. Ponadto strona podniosła, że jak wynika ze złożonego projektu, nowa inwestycja dotyczy zupełnie innego zamierzenia, więc niezrozumiałe jest zatwierdzenie projektu zamiennego. Zdaniem R. M., projekt budowlany zamienny sporządza się wtedy, gdy odstąpiono od warunków określonych w pozwoleniu na budowę, a tego organ nie ocenił. Strona podniosła również, że zmianie ulega nie tylko sam projekt, ale i całe pozwolenie, dlatego organ po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania powinien zatwierdzić nowy projekt - więcej kondygnacji i inne uzgodnienia p.poż. i wydać po zmianie nowe pozwolenie na budowę bez układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych na nieruchomości, uchylając jednocześnie pierwsze, ale tylko wtedy, jeżeli po kontroli nie stwierdzi istotnych zmian, a takiej oceny jej zdaniem organ nie dokonał. Strona zakwestionowała także stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie strony nie wniosły uwag stwierdzając, iż zawsze składała osobiście uwagi i wnioski po wcześniejszym przejrzeniu akt sprawy, na którą to okoliczność brak jest w aktach sprawy organu I instancji stosownych notatek służbowych. Organ II instancji wyjaśnił następnie, że [...] Ł. S. wystąpił do Prezydenta Miasta Ł. z wnioskiem o zmianę decyzji tego organu z [...], nr [...], przedkładając zamienny projekt budowlany wraz z uzgodnieniami. Z opisu do zamiennego projektu budowlanego wynika, iż istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczy projektu zagospodarowania terenu i charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego i polega na ustaleniu drogi pożarowej wzdłuż zachodniej ściany projektowanego budynku oraz zwiększeniu kubatury i liczby kondygnacji do 5, wymagających uzgodnienia z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Dalej organ odwoławczy, w oparciu o treść art. 36a ust. 1, ust. 5, ust. 5a i ust. 6 Prawa budowlanego stwierdził, że zatwierdzony zamienny projekt budowlany omawianej inwestycji jest zgodny z wydaną dla przedmiotowej inwestycji przez Prezydenta Miasta Ł. ostateczną decyzją o warunkach zabudowy z [...], nr [...], która ustala m.in. wysokość budynku - do V kondygnacji nadziemnych. Również załączony do wniosku o pozwolenie na budowę zamienny projekt budowlany, który został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane, spełnia wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462) oraz zawiera niezbędne uzgodnienia wynikające z przepisów szczególnych. Organ II instancji wskazał także, że odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego polega również na ustaleniu drogi pożarowej wzdłuż zachodniej ściany projektowanego budynku, której ustalenie regulują przepisy § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz. U. z 2009 r., Nr 124, poz. 1030). Z akt sprawy wynika, że z uwagi na kształt działki i jej usytuowanie w stosunku do dróg publicznych oraz mając na uwadze wymagania zawarte w decyzji o warunkach zabudowy, wydanej dla przedmiotowej inwestycji, pismem z [...] na podstawie § 13 ust. 4 powołanego powyżej rozporządzenia, inwestor wystąpił do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. o zaakceptowanie rozwiązań wskazanych w wystąpieniu w sprawie drogi pożarowej do przedmiotowego budynku mieszkalnego. Postanowieniem z [...], znak: [...], [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej w Ł. wyraził zgodę na zastosowanie rozwiązań zamiennych w stosunku do wymagań zawartych w § 12 ust. 2 i 4 powołanego rozporządzenia w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, wskazanych w wystąpieniu inwestora uznając, iż zapewnia one niepogorszenie warunków ochrony przeciwpożarowej w przedmiotowym budynku. Wobec powyższego organ odwoławczy stwierdził, że inwestor spełnił wymagania określone powołanymi przepisami, konieczne do uzyskania pozytywnej decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, wydanej na podstawie art. 36a ustawy Prawo budowlane, zatem zarzuty strony w tej kwestii nie znajdują uzasadnienia. Odnośnie do podnoszonych przez stronę kwestii niezachowania określonych w § 271 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ II instancji stwierdził, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest jedynie decyzja Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...], zmieniająca ostateczną decyzję z [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Ł. S. pozwolenia na budowę w zakresie wymienionym powyżej, a zatem zarzuty strony skarżącej dotyczące decyzji pierwotnej nie mogą zostać wzięte pod uwagę w tym postępowaniu administracyjnym. Podkreślono również, że w wyniku wniesionego przez skarżącą odwołania od decyzji pierwotnej, Wojewoda [...] decyzją z [...], nr [...], utrzymał pierwotną decyzję w mocy. Jak powołano w uzasadnieniu tej decyzji odległość między zewnętrznymi ścianami budynku skarżącej oraz inwestora wynosi ok. 9,20 m, zatem zaprojektowano od strony drewnianego budynku skarżącej, ścianę oddzielenia przeciwpożarowego bez okien, lub z otworami z cegły szklanej o odporności pożarowej El 60. Odległość taką dopuszczają przepisy § 271 ust. 10 powołanego rozporządzenia. Rozwiązanie takie zostało zaakceptowane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, który opinią z [...] stwierdził zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Natomiast powołane przez stronę przepisy § 271 ust. 8 powyższego rozporządzenia nie mają w niniejszej sprawie zastosowania i dotyczą odległości budynków od granicy lasu. Organ II instancji dodał, że na powołaną powyżej decyzję Wojewody [...] R. M. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, która została oddalona wyrokiem z 6 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 767/16. Od tego wyroku strona wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając natomiast na względzie zarzuty zawarte we wniesionym odwołaniu, dotyczące naruszenia wskazanych w nim artykułów k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z badanych akt sprawy oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, strona brała udział w prowadzonym przez organ instancji postępowaniu administracyjnym, pismem z [...] była zawiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie, a w trakcie tego postępowania [...], zapoznała się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, na potwierdzenie czego została sporządzona stosowna notatka służbowa, którą własnoręcznie podpisała stwierdzając, iż z uwagi na obszerny materiał dowodowy wnioski złoży w terminie 14 dni. Jak słusznie zauważył organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniosków i uwag w tym terminie strona nie złożyła, organ nie ma natomiast obowiązku sporządzania protokołów i notatek z każdych wizyt stron postępowania w sytuacji gdy strona tego nie żąda. W tym stanie faktycznym i prawnym organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Na ostateczną decyzję Wojewody [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi złożyła R. M., zarzucając naruszenie: 1. art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.: - nieokreślenie w rozstrzygnięciu zakresu zmiany pozwolenia na budowę, tj. w jakim zakresie projektowany budynek po zmianach będzie odbiegał od "pierwotnego" pozwolenia na budowę; - wyeliminowanie z obrotu prawnego dotychczasowego projektu budowlanego w całości i zastąpienia go nowym projektem budowlanym, bez określenia czy i w jakim zakresie dokumenty te są ze sobą zbieżne; 2. art. 36a ust. 3 w zw. z art. 32-35 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uchylenie się od zbadania przez organy obu instancji rozwiązań zawartych w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym zamiennym i poprzestanie wyłącznie na ocenie kwestii wykonania drogi pożarowej wzdłuż zachodniej ściany projektowanego budynku oraz zwiększeniu kubatury i liczby kondygnacji do 5, podczas gdy projekt budowlany zamienny ma w całości zastąpić wyeliminowany projekt budowlany "pierwotny", a więc powinien zawierać rozwiązania dotyczące realizacji całej inwestycji, które wymagają dokonania przez organy ich oceny stosownie do art. 32 – 35 Prawa budowlanego; 3. art. 35 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. uznanie, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami prawa, w tym techniczno-budowlanymi oraz zaniechanie sprawdzenia w szczególności, czy w wyniku zmiany projektu budowlanego nie dojdzie do naruszenia praw osób trzecich; 4. § 271 ust. 1, 2, 10 i 11 w zw. z § 232 ust. 1-7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj. przyjęcie, że odległość między budynkiem skarżącej a projektowanym budynkiem wynosi "około 9,2 m", a zaprojektowana ściana oddzielania przeciwpożarowego odpowiada prawu, podczas gdy wniosek ten nie poddaje się weryfikacji wobec braku niezbędnych danych w projekcie budowlanym, w szczególności braku wskazania odległości między najbardziej zbliżonymi fragmentami budynku skarżącej i projektowanego budynku. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, tj. uchylenie się od zbadania przez organy obu instancji rozwiązań zawartych w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym zamiennym i poprzestanie wyłącznie na ocenie kwestii wykonania drogi pożarowej wzdłuż zachodniej ściany projektowanego budynku oraz zwiększeniu kubatury i liczby kondygnacji do 5; 2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez zaniechanie sporządzenia prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji; 3. art. 10 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów administracji oraz czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, tj. pominięcie uwag skarżącej wniesionych po zapoznaniu się przez nią z aktami sprawy i stwierdzenie, że żadnych uwag nie wniosła oraz wadliwe zawiadomienie skarżącej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy; 4. art. 138 § pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy zasadnym było uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi R. M. podniosła, że rozstrzygnięcie decyzji organu I instancji nie zawiera żadnego odniesienia do tego, na czym właściwie ma polegać zmiana pierwotnego pozwolenia na budowę, tj. czym miałby różnić się projektowany budynek w wyniku wprowadzenia zmian. Decyzja o zmianie pozwolenia na budowę powinna precyzyjnie określać zakres czynionej zmiany. Błąd organów obu instancji polegał zatem na dokonaniu zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę przez zastąpienia jednego projektu budowlanego innym, bez jakiegokolwiek sprecyzowania, o jaką właściwie zmianę chodzi, tj. bez wskazania zakresu zatwierdzonej zmiany. Jako strona postępowania i właścicielka nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji skarżąca stwierdziła, że nie ma obowiązku domyślania się, co stoi za enigmatycznym stwierdzeniem, że organ "zatwierdza zamienny projekt budowlany" w miejsce projektu "pierwotnego". Tym samym uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Zmiana pozwolenia na budowę nie może polegać na tym, że dotychczasowy projekt budowlany zostaje w całości wyeliminowany i zastąpiony innym. Zdaniem skarżącej, skoro organy "wyeliminowały" w całości dotychczasowy projekt budowlany i zastąpiły go nowym projektem, to powinny dokonać oceny zawartych w nim rozwiązań w pełnym zakresie. W związku z tym za błędne uznać należy działanie organów obu instancji, które ograniczyły swoją aktywność jedynie do oceny zgodności z przepisami prawa rozwiązań dotyczących drogi pożarowej i dobudowania piętra. Skoro zamienny projekt budowlany jest dokumentem, który w całości zastąpił dotychczasowy projekt budowlany, to niezbędna jest jego analiza i to nie tylko w zakresie wskazanym przez inwestora. Nawet, jeżeli rozwiązania w nim zawarte nie odbiegają lub odbiegają w niewielkim stopniu od rozwiązań dotychczasowych, organ powinien się w tej kwestii wypowiedzieć i wskazać czy i z jakiego powodu uznaje za spełnione przesłanki określone w art. 32-35 Prawa budowlanego. Skarżąca dodała, że zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji wydano na podstawie wniosku Ł. S. w sprawie pozwolenia na budowę, w którym jako cel wniosku zakreślono (krzyżykiem) "wniosek o zmianę pozwolenia na budowę [...] z dnia [...]", jednak jako rodzaj planowanej inwestycji inwestor zaznaczył pkt 4 "Budowa nowego obiektu budowlanego". W związku z tym, w ocenie skarżącej, stanowisko inwestora i organów jest niekonsekwentne. Albo w sprawie chodzi o zmianę decyzji o pozwoleniu na budowę (zaskarżonej do sądu administracyjnego), albo, jak wskazał inwestor, "budowę nowego obiektu budowlanego". Jej zdaniem, jeżeli w sprawie chodzi o budowę nowego obiektu, to w sprawie powinna być wydana nowa decyzja o pozwoleniu, a nie zmieniona poprzednia. W świetle powyższych uwag skarżąca stwierdziła, że uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 36a ust. 3 Prawa budowlanego przez uchylenie się od zbadania przez organy obu instancji rozwiązań zawartych w przedłożonym przez inwestora projekcie budowlanym zamiennym, a skoro tak, to uzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Skarżąca wyjaśniła dalej, że jej budynek mieszkalny zlokalizowany jest na działce nr 320/1. Działka ta graniczy od północy z działką nr 319/1, na której ma powstać budynek objęty zaskarżoną decyzją. Kwestia ta jest szczególnie istotna ze względu na to, że budynek ten ma drewniane ściany oraz dach kryty papą. Zgodnie z § 271 ust. 1 w zw. z § 271 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek skarżącej jest "rozprzestrzeniający ogień". W toku postępowania administracyjnego skarżąca wielokrotnie wykazywała, że nie sposób precyzyjnie ustalić w jakiej odległości od jej budynku mieszkalnego ma znajdować się projektowany budynek. W decyzji z [...], nr [...], Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Ł. S. pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z garażami w parterze, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 37. W decyzji tej nie określono najmniejszej odległości projektowanego budynku od budynku skarżącej. Z decyzji tej wynika jedynie, że "minimalna odległość od granicy działki budowlanej wynosi 3,07 m". Częścią zatwierdzonego przez organ pierwszej instancji projektu budowlanego jest projekt zagospodarowania terenu działki nr 319/1. Z dokumentu tego wynikają okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Według skarżącej, po pierwsze odległość między projektowanym budyniem, a jej budynkiem została oznaczona w projekcie pierwotnym na 9,4 m, przy czym nie jest to odległość dla najbardziej zbliżonych do siebie fragmentów budynków, tj. południowo - zachodniego rogu projektowanego budynku i północno - zachodniego rogu budynku skarżącej. Istotne jest przy tym, że projektowany budynek ma zostać usytuowany nietypowo. Jego ściany nie zostaną usytuowane równolegle do granicy działki, co wynika z projektu zagospodarowania terenu działki nr 319/1. Bryła obiektu posiada liczne nieregularności - wgłębienia, balkony, krzywizny. Wobec tego odległość między budynkami powinna być mierzona między ich najbliższymi częściami. Po drugie, odległość miedzy południowo - zachodnim rogiem projektowanego budynku a granicą działki nr 319/1 wynosi 4,66 m, odległość miedzy mającym dopiero powstać (a nie obecnym drewnianym) budynkiem skarżącej, a granicą działki nr 319/4 wynosi 4,18 m. Z mapy nie wynika natomiast, w jakiej odległości od granicy działki 319/1 znajduje się istniejący obecnie budynek skarżącej. Skarżąca podniosła, że w zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się do zarzutu dotyczącego odległości między jej budynkiem mieszkalnym a projektowanym budynkiem i stwierdził, że "jak wynika z projektu zagospodarowania działki inwestora odległość ta wynosi ok. 9,20 m". W ocenie skarżącej nie znajduje to jednak potwierdzenia w przytoczonych powyżej wartościach wskazanych w projekcie zagospodarowania terenu działki nr 319/1. Nie wiadomo, w jakim miejscu odległość ta została zmierzona. Nie została ona naniesiona na projekt zagospodarowania terenu działki nr 319/1. Nie wyjaśniono też, co ma znaczyć w przypadku konkretnych wielkości liczbowych określenie "około". Nieznana jest zatem precyzyjna odległość między jej budynkiem, a najbliżej usytuowanym fragmentem projektowanego budynku. Nie można jednoznacznie stwierdzić, jakie powinny być granice 12 m strefy zagrożenia pożarowego. Kwestia rozbieżności w ocenie odległości między projektowanym budynkiem, a budynkiem skarżącej nie jest jedynie nic nie znaczącą rozbieżnością, lecz w istotny sposób przekłada się na bezpieczeństwo pożarowe budynku skarżącej, a także ocenę, czy zaproponowany przez wnioskodawcę projekt ściany przeciwpożarowej odpowiada prawu. Ma ona szczególne znaczenie dla określenia, jaki fragment ściany projektowanego budynku ma być osłonięty ścianą przeciwpożarową. Zdaniem skarżącej odległość między jej budynkiem, a ścianą budynku na nieruchomości 319/1 powinna wynosić co najmniej 12 metrów. Odległość ta nie została zachowana. Biorąc pod uwagę tę okoliczność, inwestor zamierzał skorzystać z § 271 ust. 10 rozporządzenia. Wobec tego inwestor zaprojektował rozwiązanie techniczne w postaci ściany przeciwpożarowej. Zaprojektowana w ten sposób ściana oddzielania przeciwpożarowego nie uwzględnia jednak, że południowa ściana budynku nie jest równa, lecz zawiera wgłębienie (wnękę), w którym umiejscowione są otwory okienne. Z projektu zagospodarowania terenu działki nr 319/1 wynika, że wgłębienie to znajduje się na granicy wyznaczonego przez inwestora pasa dwunastu metrów strefy zagrożenia pożarowego, o którym mowa w § 271 ust. 11 rozporządzenia. Kluczowe znaczenie ma przy tym ustalenie prawidłowej odległości między najbliżej usytuowanymi fragmentami projektowanego budynku, a budynkiem mieszkalnym skarżącej. Im bliżej bowiem będzie znajdował się budynek skarżącej, tym większy fragment ściany projektowanego budynku będzie musiał być zabezpieczony ścianą przeciwpożarową. Im bliżej znajdują się oba budynki, tym większy fragment wnęki powinien być objęty ścianą przeciwpożarową. Ten sam wniosek dotyczy południowej ściany budynku w parterze oraz za wgłębieniem. Im mniejsza w rzeczywistości okaże się odległość między projektowanym budynkiem, a budynkiem skarżącej, tym większy fragment tej ściany znajdzie się w pasie 12 metrów wyznaczonym na podstawie § 271 ust. 11 rozporządzenia. Powinien on być wówczas również zabezpieczony ścianą oddzielania przeciwpożarowego. Skarżąca podkreśliła, że drewniany domek na sąsiedniej działce nr 320 nie jest przeznaczony do wyburzenia, jak to sugeruje inwestor. Dalej skarżąca zaznaczyła, że w nowym projekcie wprowadzono zmiany wysokości apartamentowca tj. zwiększenie ilości kondygnacji na terenie obecnie parterowej zabudowy przy ul. A 37. Im wyższa inwestycja tym większe oddziaływanie na sąsiednie nieruchomości, zwiększenie intensywności zabudowy, zwiększenie ruchu bez uzgodnień z ZDiT, zwiększenie zacienienia, zagrożenia pożarowego. Kolejne uzgodnienia K. M. dotyczą jedynie odstępstw w przypadku braku drogi pożarowej do planowanej inwestycji, a nie zabezpieczenia drewnianego budynku skarżącej, czyli zachowania 12 metrowej odległości między budynkami. W ocenie skarżącej zwiększenie ilości kondygnacji apartamentowca, wiąże się również ze zwiększoną ilością samochodów, a co za tym idzie - większym zagrożeniem na wąskim pasie pieszo-jezdnym oraz większą emisją spalin (smog). W aktach sprawy brak opinii rzeczoznawcy do spraw sanitarno-higienicznych jak również brak audytu bezpieczeństwa drogowego, czy projekt jest zgodny z przepisami prawa tj.: poszanowaniem osób trzecich, bezpieczeństwem ludzi i mienia, ochroną środowiska. Skarżąca zarzuciła, że niniejszej sprawie organy całkowicie pominęły wymagania ochrony środowiska. Działka, na której ma powstać apartamentowiec, jest bardzo mała w porównaniu do wielkości projektowanego budynku. W decyzjach nie podano, o ile zwiększa się kubatura budynku. Jedynie lakonicznie stwierdzono, że będzie to zwiększenie o ponad 2%. Inwestycja, na którą inwestor otrzymał pozwolenie na budowę [...], nie jest realizowana, a teren inwestycji od kilku miesięcy wykorzystywany jest na parking dla około 20 aut. Widać na nim bezprawnie parkowane samochody w granicy działki (północnej i południowej, część pod wiatą). Organy nie wyjaśniły, ile pozostanie wolnego miejsca, na którym na powstać apartamentowiec. Skarżąca podniosła także, że organ II instancji pominął, że w wyznaczonym 14-dniowym terminie (od 05.09 do 19.09) nadała swoje pismo z uwagami, tj. w dniu 15 września 2017 r. Ponadto nie została prawidłowo poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy przed zakończeniem postępowania. Wydanie zaskarżonej decyzji przy jednoczesnym zignorowaniu jej uwag stanowi, zdaniem skarżącej, rażące naruszenie art. 10 § 1 w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z 24 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Łd 389/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne do czasu rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny sprawy o sygn. akt II OSK 1650/17. Postanowieniem z 19 września 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 389/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne, a następnie ponownie je zawiesił postanowieniem z 13 listopada 2019 r. podnosząc, że po prawomocnym uchyleniu zaskarżonych decyzji w sprawie projektu pierwotnego, postępowanie w sprawie pierwszego z projektów budowlanych (sprzed decyzji zmieniającej) nie zostało zakończone. Sąd wyjaśnił, że kontroli sądu poddane zostały decyzje zatwierdzające zamienny projekt budowlany, w którym dokonano zmian ze względu na istotne rozwiązania dotyczące wysokości planowanego budynku (pięć kondygnacji w miejsce czterech) oraz rozwiązań przeciwpożarowych. Jak wynika z ustaleń organów, w pozostałym zakresie projekt zamienny odzwierciedla ustalenia projektu pierwotnego. Poza sporem jest, że równolegle toczy się sprawa o zatwierdzenie projektu pierwotnego i udzielenie pozwolenia na budowę. Oczywistym zatem jest, że wynik tamtego postępowania ma znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawie. Dla pełnej oceny legalności zaskarżonych w niniejszym postępowaniu decyzji istotne bowiem jest prawomocne przesądzenie o prawidłowości projektu pierwotnego i legalności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. "Zamienność" nowego projektu dotyczy bowiem jedynie niektórych, zagadnień, w dużej części zaś rozwiązania projektu pierwotnego zostały powtórzone. Sam inwestor przyznał, że projekt zamienny jest jedynie uszczegółowieniem rozwiązań pierwotnym. W toku postępowania przedłożono do akt ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...], którą umorzono w całości postępowanie w sprawie wniosku Ł. S. z [...] o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. A 37 w Ł., na działce o nr ewid. 319/1, obręb [...]. Z przytoczonej decyzji wynikało, że [...] inwestor wycofał wniosek, co oznaczało, że postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, postanowieniem z 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 389/18, podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. Pismem z [...] skarżąca podtrzymała zarzuty skargi i ponadto wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: 1. decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], o umorzeniu postępowania w sprawie z wniosku Ł. S. z dnia [...] o pozwolenie na budowę oraz pisma Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] - na okoliczność umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji pierwotnej do decyzji zaskarżonych w niniejszym postępowaniu wskutek cofnięcia wniosku przez inwestora; 2. decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu Ł. S. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażami w parterze i instalacją wentylacji mechanicznej, zewnętrznych instalacji na nieruchomości położonej przy ul. A 37 w Ł. (dz. ew. nr 319/1 w obrębie [...]) na okoliczność wydania na wniosek Ł. S. nowej decyzji o pozwoleniu na budowę dotyczącej tej samej inwestycji, której przedmiotem były decyzje zaskarżone w niniejszym postępowaniu; 3. odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z [...] na okoliczność zaskarżenia przez R. M. ww. decyzji, wydania przez organ pierwszej instancji kolejnej wadliwej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i zezwolenia na budowę na wniosek inwestora Ł. S. Skarżąca podkreśliła, że wobec umorzenia postępowania zakończonego dwukrotnie uchyloną decyzją Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z [...] oraz wydania na wniosek inwestora decyzji nr [...] z [...], w przekonaniu skarżącej istnieją dwie decyzje o pozwoleniu na budowę w stosunku do jednego zamierzenia inwestycyjnego, co jest sprzeczne z powszechnie obowiązującym prawem. Zaskarżone w niniejszym postępowaniu decyzje nie zostały dotąd wyeliminowane z obrotu prawnego. Jak natomiast wskazano powyżej, zachodzą istotne wątpliwości co do tego, czy losy decyzji będących przedmiotem niniejszego postępowania - jak twierdzi Prezydent Miasta Ł. w piśmie z [...] - są nierozerwalnie związane z losami decyzji Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z [...] W przekonaniu skarżącej argumentacja przedstawiona w jej piśmie przemawia za uznaniem, że decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę z [...] r. została zastąpiona w całości przez decyzję zmieniającą z [...] r. i nie można ich w niniejszej, konkretnej sprawie, traktować jak nierozerwalnej, uzupełniającej się całości. Na rozprawie 28 sierpnia 2020 r. pełnomocnik skarżącej poparła skargę i wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z 28 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił wniosek dowodowy skarżącej zawarty w piśmie z [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono zasad postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, a ponadto może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, Sąd stwierdził, że w stosunku do zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, wydanych na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., co stanowiło podstawę do wyeliminowania obu tych decyzji z obrotu prawnego. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z kolei stosownie do art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. W rozpoznawanej sprawie zaskarżoną decyzją z dnia [...], Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 36a ust. 1 i ust. 5 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...], nr [...], zmieniającą ostateczną decyzję tego organu z [...], nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Ł. S. pozwolenia na budowę obejmującego: budowę budynku mieszkalnego, wielorodzinnego z garażami w parterze, instalacji zewnętrznych: elektrycznej, wodociągowej, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, układu komunikacji wewnętrznej z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, na nieruchomości położonej przy ul. A 37 w Ł., na działce o nr ewid. 319/1, obręb [...]. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane "w oparciu o inną decyzję" w rozumieniu wyżej przywołanych przepisów. Decyzje te zostały bowiem wydane na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy Prawo budowlane w przedmiocie zmiany pierwotnej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Wyjaśniając wzajemne relacje pomiędzy decyzją o pozwoleniu na budowę a decyzją zmieniającą pozwolenie na budowę w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane, warto odwołać się do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 grudnia 2019 r., II SA/Po 265/18, w którym wskazano, że decyzja o pozwoleniu na budowę oraz decyzja zmieniająca to pozwolenie na podstawie art. 36a ust. 1 Prawa budowalnego stanowią formalnie dwie odrębne decyzje, wydawane w odrębnych postępowaniach, jednak – ze względu na przedmiot – są one ze sobą ściśle funkcjonalnie i materialnie powiązane. Od daty wydania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, zatwierdzającego projekt zamienny ("pozwolenia zamiennego") inwestor nie może samodzielnie, bez uzyskania nowej decyzji w trybie art. 36a, powrócić do poprzedniego projektu budowlanego, zawartego w pierwotnym pozwoleniu na budowę. Decyzja z art. 36a ustawy Prawo budowlane nie zapewnia bowiem rozwiązania alternatywnego do przewidzianego w pierwotnym pozwoleniu na budowę, ale trwale zmienia pozwolenie na budowę w zakresie zatwierdzonego projektu budowlanego. Wydanie decyzji o zmianie pozwolenia na budowę na podstawie art. 36a ust. 1 może spowodować, że decyzja o pozwoleniu na budowę (pierwotna) przestanie obowiązywać w części, a w tej części w jej miejsce wejdzie, tj. zacznie obowiązywać, nowa decyzja (zmieniająca), która w zależności od zakresu wnioskowanych przez inwestora zmian skonsumuje (wchłonie) postanowienia decyzji pierwotnej bądź całkowicie je zmieni lub też, uwzględniając postanowienia decyzji pierwotnej, rozszerzy je o inne nowe elementy bądź w przypadku zmniejszenia zamierzenia inwestycyjnego nawet je unieważni (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2008 r. sygn. akt II OSK 461/07, przywołany w: Plucińska-Filipowicz A. [red.], Wierzbowski M. [red.], Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2019 – komentarz do art. 36a). Dla zniweczenia skutków decyzji wydanej w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane konieczna byłaby zmiana decyzji przy zastosowaniu tej samej procedury (por. stanowisko wyrażone w komentarzu do art. 36a Prawa budowlanego [w:] A. Gliniecki (red.), Prawo budowlane. Komentarz, wyd. III WK 2016). Konsekwencją istnienia szczególnej więzi przedmiotowej pomiędzy tymi dwiema decyzjami, jest fakt, że ustanie bytu prawnego pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę wpływa na byt prawny decyzji zmieniającej. Uchylenie pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi bowiem przesłankę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją zmieniającą to pozwolenie, określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzja Wojewody [...] z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia pierwotnego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę została uchylona wyrokiem tut. Sądu z dnia 27 marca 2019 r., II SA/Łd 43/19. Następnie zaś w dniu [...] Prezydent Miasta Ł., na skutek cofnięcia przez inwestora Ł. S. wniosku z dnia [...] umorzył postępowanie administracyjne jako bezprzedmiotowe. W tych warunkach, Sąd w niniejszej sprawie stwierdził naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Ustanie bytu prawnego pierwotnego pozwolenia na budowę stanowi bowiem przesłankę wznowieniową, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w stosunku do decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody [...]. W związku z powyższym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą organu I instancji, o czym orzeczono jak w pkt 1 wyroku. Sąd stwierdził ponadto zaistnienie podstaw do zastosowania art. 145 § 3 p.p.s.a. i umorzenia postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. Na obecnym etapie nie byłoby bowiem dopuszczalne ponowne rozstrzyganie w przedmiocie zmiany pierwotnego pozwolenia na budowę w trybie art. 36a ustawy Prawo budowlane, skoro owo pierwotne pozwolenie na budowę zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Oznacza to, że gdyby aktualnie sprawa "powróciła" do etapu rozpatrywania kwestii zmiany pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę nie byłoby możliwe procedowanie w przedmiocie zmiany takiej decyzji, która nie istnieje w obrocie prawnym. O umorzeniu postępowania administracyjnego orzeczono jak w pkt 2 wyroku. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono zaś, na podstawie art. 200 i art. 205 p.p.s.a., jak w pkt 3 wyroku. Odnosząc się końcowo do oddalenia wniosku o przeprowadzenie dowodu zawartego w piśmie skarżącej z dnia 7 sierpnia 2020 r. należy wyjaśnić, że okolicznością mającą wpływ na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie była treść wyroku tut. Sądu z dnia 27 marca 2019 r., II SA/Łd 43/19. Fakt wydawania przez organy administracyjne w wyniku składania przez inwestora kolejnych wniosków następnych decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenia na budowę pozostaje bez związku z rozpoznawaną sprawą, zatem wniosek nie mógł zostać uwzględniony. a.tp.