II SA/Łd 373/17

Dnia 20 grudnia 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat I.T. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze M.W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji postanawia: oddalić wniosek lf

II SA/Łd 373/17 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo adwokat I.T. , z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji. Pełnomocnik z urzędu wskazał, że z akt sprawy wynika, że skarżący zmarł w dniu 22 września 2017 r. a zatem zachodzą przesłanki do obligatoryjnego zawieszenia postępowania. Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie z treści przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. W ocenie Referendarza sądowego, biorąc pod uwagę zakres czynności podjętych przez pełnomocnika, trudno uznać, że udzielił on rzeczywistej pomocy prawnej. Faktyczna pomoc prawna polega bowiem na udzielaniu porad prawnych, sporządzaniu wniosków procesowych, opinii prawnych, czy też występowaniu przed sądem. Musi to być pomoc niezbędna i efektywna. Tymczasem pełnomocnik ograniczył się do przejrzenia akt sprawy i wystosowania pisma, w których wnosił o przyznanie kosztów niepłaconej pomocy prawnej. W tej sytuacji stwierdzić trzeba, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku pełnomocnika o przyznanie wynagrodzenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu. lf