II SA/Łd 362/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Asesor WSA Anna Dębowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi A.H. i J.W.-H. na uchwałę Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 20 listopada 2019 r. nr XVI/672/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic A i B oraz autostrady C oddala skargę. dc

20 listopada 2019 r. Rada Miejska w Łodzi, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 506 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.s.g.", oraz art. 14 ust. 8 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.z.p.", podjęła uchwałę nr XVI/672/19 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic A i B oraz autostrady [...]. A.H. oraz J.W.-H. zaskarżyli powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w części odnoszącej się do stanowiącej ich własność działek o nr 107/7 (położonej przy ul. A 12) oraz 107/4 i 107/8 (położonych w Ł. przy ul. A 16 i A 18) i w tym zakresie wnieśli o stwierdzenie jej nieważności. Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie: 1. art. 20 ust. 1 u.p.z.p. poprzez jej wydanie, w sytuacji gdy jest ona niezgodna ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi uchwalonego uchwałą nr LXIX/1753/18 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 28 marca 2018 r.; 2. art. 1 ust. 2 pkt 7, art. 1 ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 i 2 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie i zaakceptowanie niewspółmiernej do potrzeb ingerencji w prawo własności działek skarżących i przekroczenie granic władztwa planistycznego; 3. art. 31 ust. 3, art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez wprowadzenie ograniczenia prawa własności, które jest nieproporcjonalne do zasad kształtowania polityki przestrzennej oraz wartości chronionych konstytucyjnie oraz poprzez pozbawienie skarżących podstawowego atrybutu prawa własności w postaci możliwości zabudowy należących do nich działek. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że są właścicielami działek o nr 107/7, położonej przy ul. A 12 (księga wieczysta nr [...]) oraz o nr 107/4 i 107/8 położonych przy ul. A 16 i A 18 (księga wieczysta nr [...]). Działki położone są na terenie objętym uchwałą, która narusza ich interes prawny istotnie ograniczając możliwości ich zabudowy. W wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego skarżący mają możliwość zabudowania jedynie ułamkowej części powierzchni należących do nich działek (0,2012 ha z 2,5457 ha, czyli niecałe 8% powierzchni), co w świetle braku istotnych podstaw faktycznych do wprowadzenia tak daleko idących ograniczeń stanowi znaczne naruszenie przysługującego im prawa własności. Skarżący wskazali, że ich interes naruszają przede wszystkim postanowienia § 5 pkt 3 lit. g, § 8 ust. 1 pkt 4, § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b i c zaskarżonej uchwały oraz graficzny załącznik nr 1 do uchwały w części odnoszącej się do ich nieruchomości. Uzasadniając zarzut niezgodności uregulowań zawartych w uchwale ze studium skarżący podnieśli, że w przypadku nieruchomości o numerze ewidencyjnym 109/1, jednostka 1MN, obręb [...], uściślenie granic jednostki funkcjonalno-przestrzennej nastąpiło na odległość większą niż 50 metrów – została ona pomniejszona o ponad 60 metrów. Z kolei studium wyraźnie dopuszcza uściślenie granic o maksymalnie 50 metrów. Podobna sytuacja dotyczy działek numer 36/2, 36/3, 34/1 i 43/2, które zostały wciągnięte do jednostki 6MN, mimo że w całości lub w części leżą w odległości przekraczającej 50 metrów od granicy jednostki PM wyznaczonej w studium. Jednocześnie włączenie działek nr 36/2, 36/3, 34/1 i 43/2 do jednostki 6MN nie może być spowodowane dopełnieniem istniejących struktur zabudowy, gdyż struktura zabudowy terenu oznaczonego symbolem 6MN jest sprzeczna ze strukturą zabudowy jednostki oznaczonej symbolem 1P/U. W Karcie Ustaleń dla jednostki funkcjonalno-przestrzennej o symbolu PM maksymalny współczynnik intensywności zabudowy określono na 0,4. W zaskarżonej uchwale dla terenów MN i RM ustalono w zależności od powierzchni działki maksymalny współczynnik 0,5. W Karcie Ustaleń dla jednostki funkcjonalno-przestrzennej o symbolu U maksymalny współczynnik intensywności zabudowy określono na 2 (dla terenu brutto). Natomiast w zaskarżonej uchwale określono ten współczynnik dla terenów U1, U2 i U3 na 0,5. Ponadto w studium dla powierzchni biologicznie czynnej ustalono minimum 15%, a w uchwale 30%. Tym samym, według skarżących, nie ulega wątpliwości, że między studium a zaskarżoną uchwałą występują liczne rozbieżności, a zaskarżona uchwała w aktualnym kształcie nie powinna zostać uchwalona. Uzasadniając zarzut wyznaczenia w zaskarżonej uchwale terenu oznaczonego symbolem 1P/U niezgodnie ze studium skarżący podnieśli, że z Karty Ustaleń dla jednostki funkcjonalno-przestrzennej o symbolu "O – Tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo" nie wynika możliwość wyznaczania terenów o przeznaczeniu innym niż dopuszczalne lub dopuszczalne z ograniczeniem wskazane w tej Karcie Ustaleń. Tymczasem w zaskarżonej uchwale na terenie tym wyznaczono teren oznaczony symbolem 1P/U, który jest zagospodarowany i użytkowany jako teren przemysłowy. Uzasadniając zarzut dotyczący zaakceptowania niewspółmiernej do potrzeb ingerencji w prawo własności działek i przekroczenie władztwa planistycznego, skarżący stwierdzili, że zgodnie z zaskarżoną uchwałą przez część ich nieruchomości przebiegać będzie korytarz ekologiczny. W ekologii krajobrazu najczęściej przyjmuje się, że korytarz ekologiczny to relatywnie wąski pas terenu, który różni się od otaczającego go tła i stanowi łączność pomiędzy podobnymi ekosystemami. Zdaniem skarżących, umiejscowienie korytarza ekologicznego biegnącego przez ich działki i dalej przez ulicę oraz nieruchomości po drugiej strony ulicy stanowi "zabieg czysto teoretyczny, który istnieje i może istnieć wyłącznie na papierze". W tym miejscu nie przebiega żaden korytarz ekologiczny, ponieważ brak jest tam przestrzeni, którą można byłoby uznać za korytarz ekologiczny w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1614 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.o.p.". Nie ma w tym miejscu wydzielonego obszaru, który umożliwiałby migrację zwierząt. Brak jest możliwości jego utworzenia, gdyż w zaznaczonym miejscu przebiega ulica i co ważniejsze, po drugiej stronie nieruchomości skarżących, właściciel nieruchomości wybudował ogrodzenie, które całkowicie uniemożliwia przejście jakichkolwiek zwierząt. Nie sposób sobie też wyobrazić, żeby pod takim ogrodzeniem miał zostać wykonany tunel dla zwierząt, gdyż zwierzęta te wchodziłyby na zamknięty (ogrodzony) teren, co utrudniałoby im dalszą migrację i stanowiłoby bezpośrednie zagrożenie zarówno dla zwierząt, jak i dla mieszkańców nieruchomości. Korytarz ekologiczny w sposób niczym nieuzasadniony powiększa obszar, z którego skarżący nie mogą korzystać w ramach swoich nieruchomości. Przez nieruchomość skarżących przebiegają instalacje wodne, które ograniczają korzystanie z nieruchomości w obszarze 8 metrów od tych instalacji. Korytarz ekologiczny, według zaskarżonej uchwały, został poprowadzony dokładnie obok granicy obszaru, z którego skarżący nie mogą korzystać ze względu na te instalacje. Zdaniem skarżących, stanowi to istotne ograniczenie ich prawa własności i nienależytą ocenę ich interesu oraz interesu społecznego (środowiska). Jeżeli bowiem korytarz ekologiczny faktycznie miałby już przebiegać przez nieruchomość skarżących, to powinien przebiegać przez obszar, z którego i tak nie mogą oni korzystać z uwagi na instalacje wodne. Zwierzęta mogłyby przechodzić przez ten obszar, gdyż i tak brak jest możliwości budowy budynków na tym terenie. Natomiast w następstwie umiejscowienia korytarza ekologicznego obok tego obszaru, zaskarżona uchwała w istocie w jeszcze większym stopniu ogranicza użyteczność nieruchomości skarżących. Niewątpliwie w tym wypadku interes skarżących mógłby zostać pogodzony z interesem społecznym poprzez poprowadzenie korytarza ekologicznego przez obszar i tak już wyłączony z użytkowania z uwagi na istniejące instalacje wodne. Tym samym umiejscowienie korytarza ekologicznego w miejscu pozbawiającym skarżących w jeszcze większym stopniu możliwości korzystania ze swoich nieruchomości, w sytuacji gdy możliwe jest jego umiejscowienie w miejscu pozwalającym na spełnienie swojej funkcji przy jednoczesnym nieograniczaniu uprawnień skarżących, stanowi przypadek przekroczenia władztwa planistycznego. Podczas dyskusji publicznej nad projektem planu 24 lipca 2019 r. przedstawiciele Miejskiej Pracowni Urbanistycznej nie potrafili wyjaśnić, dlaczego korytarz ekologiczny został umiejscowiony kosztem dalszej części nieruchomości skarżących, a nie został poprowadzony na i tak wyłączonej przestrzeni nieruchomości nad instalacją wodną. Zarzucając nieuzasadnione pozbawienie prawa do zabudowy nieruchomości w części przylegającej do ul. A z uwagi na umiejscowienie na tych fragmentach nieruchomości instalacji wodnych oraz linii energetycznych wysokiego napięcia skarżący stwierdzili, że nawet w sytuacji, gdy magistrale wodne objęte są strefami ochronnymi, to i tak nie jest wykluczone zagospodarowanie przestrzenne tego terenu na ogród, plac zabaw czy naziemne miejsca postojowe. Ponadto, co wynika wprost z ksiąg wieczystych, nie ma ustanowionych żadnych służebności w zakresie tych instalacji wodnych, co nie wyklucza możliwości związanych z przebudową infrastruktury wodnej na korzyść skarżących. Biorąc nawet pod uwagę strefy ochronne, to brak jest podstaw do tego, żeby pozbawiać skarżących wykorzystywania reszty nieruchomości na zamierzone cele zwłaszcza, że przy wielkości nieruchomości strefa ochronna nie wyklucza możliwości prowadzenia na tym terenie inwestycji o różnym charakterze i rozmiarze. Przez nieruchomość skarżących przebiega linia energetyczna stanowiąca instalację średniego napięcia i tym samym istnieje możliwość jej zmiany na instalację podziemną położoną wzdłuż krawędzi działki. W tym wypadku również nie została ustanowiona żadna służebność związana z tymi liniami energetycznymi, więc możliwości zmiany w zakresie położenia tych linii są bardzo duże. Tym samym umiejscowienie instalacji wodnych i elektrycznych nie powinno przy sporządzaniu planu zagospodarowania przestrzennego stanowić uzasadnienia do pozbawienia skarżących prawa do korzystania z nieruchomości poprzez przeznaczenie jej na obszar, na którym nie ma możliwości przeprowadzenia żadnych inwestycji budowlanych. Tymczasem w zaskarżonej uchwale umożliwiono skarżącym zagospodarowanie jedynie niewielkiego fragmentu nieruchomości (0,2012 ha z 2,5457 ha). Takie rozróżnienie sytuacji skarżących i innych właścicieli działek objętych zaskarżoną uchwałą jest niczym nieuzasadnione. Narusza zasady proporcjonalności oraz równości wobec prawa. Zarzucając naruszenie zasady proporcjonalności przez uregulowanie zawarte w § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b i c zaskarżonej uchwały skarżący stwierdzili, że przyjęte w uchwale rozwiązanie powoduje w istocie pokrzywdzenie właścicieli działek o większej powierzchni względem właścicieli działek o mniejszej powierzchni. W wyniku przyjętych w zaskarżonej uchwale ustaleń właściciele działek o powierzchni mniejszej znajdą się w sytuacji o wiele lepszej niż właściciele działek o powierzchni większej. Wynika to stąd, że podmioty, na których spoczywa obowiązek ponoszenia ciężarów publiczno-prawnych takich jak podatek od nieruchomości lub opłata z tytułu użytkowania wieczystego w wyższej wysokości, są jednocześnie bardziej ograniczeni w wykonywaniu swoich praw. Zdaniem skarżących w sprawie nie zachodzą żadne szczególne okoliczności, które ten brak proporcjonalności by uzasadniały. Brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla przyjętych wartości wskaźników w zakresie powierzchni i intensywności zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej dla wskazanych działek. Skarżący zarzucili, że ustalenia zawarte w § 18 ust. 3 pkt 2 lit a, b i c oraz § 19 ust. 3 pkt 1 lit a, b i c naruszają także jednocześnie zasadę równości wobec prawa. Przyjęte rozwiązania stawiają właścicieli lub użytkowników wieczystych niektórych nieruchomości w znacznie gorszej sytuacji niż właścicieli lub użytkowników wieczystych innych nieruchomości objętych miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przyjęte założenia w zakresie wartości wskaźników powierzchni i intensywności zabudowy oraz powierzchni biologicznie czynnej dla wskazanych działek powodują, że pozycja tych właścicieli i użytkowników jest nierówna. Zdaniem skarżących, zarzuty związane z nierównością wobec prawa znajdują swoje zastosowanie także w przypadku § 5 pkt 3 lit. g zaskarżonej uchwały, który to przepis nie znalazł zastosowania w przypadku należących do skarżących działek nr 107/7, 107/8 i 107/4. W przypadku działki o nr 107/4 dopuszczono możliwość zabudowy wyłącznie w pierwszej linii zabudowy. Zabudowanie jej w dozwolony sposób faktycznie odetnie dostęp do drogi publicznej dla działki o nr 107/8. Wprawdzie działka ta została uznana za tereny aktywne przyrodniczo nieprzewidziane do zabudowy, a dodatkowo gdyby powstały na niej zabudowania, to byłyby one zabudowaniami w drugiej linii. Niemniej jednak takie podejście doprowadziło do nierównego potraktowania skarżących względem działek o nr 106/4, a także [...] -1/19 oraz [...] -1/20. W stosunku do każdej ze wskazanych działek wydano pozwolenie na budowę w drugiej, a nawet dalszych liniach zabudowy. Co więcej, w okolicy działek o nr 107/7, 107/8 i 107/4 znajduje się zamknięte osiedle domów jednorodzinnych, w obrębie którego znajdują się budynki położone nie tylko w pierwszej, ale także w dalszych liniach zabudowy. Nadto gdyby dopuścić możliwość zabudowy w drugiej linii zabudowy na działce nr 107/8, to tym samym pomimo całkowitego wyłączenia z jakichkolwiek inwestycji działki nr 107/7, skarżący nie byliby pozbawieni możliwości zabudowy praktycznie wszystkich swoich ziem. W obecnej sytuacji mogą zabudować jedynie ich niewielki ułamek. Nie wskazano uzasadnienia dla przyczyn nierównego potraktowania skarżących. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu organ administracji podniósł, że skarżący w toku procedury planistycznej złożyli uwagę do projektu planu w trakcie wyłożenia projektu planu do publicznego wglądu (uwaga zarejestrowana pod nr 6), rozpatrzoną następnie zarządzeniem Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z [...] września 2019 r. Skarżący brali udział w dyskusji publicznej. Skarżący mylnie twierdzą, że zapis § 5 pkt 3 lit. g zaskarżonej uchwały dotyczy działek o numerach ewidencyjnych 107/4, 107/7 i 107/8. Dla działki 107/4 miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala jedną linię zabudowy – linię zabudowy równoległej. Zapis ten odnosi się do działek, które mają wyznaczone dwie linie zabudowy inne niż linia nieprzekraczalna, w szczególności nieruchomości na skrzyżowaniu ulic B i C o numerze ewidencyjnym 118/15. W zakresie korytarza ekologicznego § 8 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały dotyczy działki o numerze ewidencyjnym 107/7, na której wskazano jego przebieg. Zapisy zawarte w § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b i c dotyczą terenów od 1MN do 22 MN, czyli terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Natomiast działka skarżących o numerze ewidencyjnym 107/4 została przeznaczona w planie jako teren 2U zatem obowiązują dla niej zapisy § 20 uchwały. Dla działek o numerach 107/7 i 107/8 – jako terenu 5R – obowiązują zapisy § 23 uchwały. W takim przypadku niezasadnym jest twierdzenie, że § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b i c planu miejscowego naruszają w jakikolwiek sposób interes prawny skarżących. Brak jest zatem legitymacji do kwestionowania powyższych zapisów uchwały w zakresie ustaleń szczegółowych dla terenów MN. Zarzuty dotyczące sprzeczności ze studium dotyczą zapisów nieodnoszących się wprost do działek skarżących i wykraczają poza ich interes prawny z zaskarżeniu uchwały. W zakresie działki o nr ewid. 109/1 nie można mówić o ustanowieniu zapisów planu miejscowego w sposób sprzeczny ze studium. Ustalenie granic terenów wyznaczonych w zaskarżonej uchwale odbyło się w zgodności z ustaleniami obowiązującego studium. W obrębie działki o numerze ewidencyjnym 109/1, w obrębie [...], położonej według studium w jednostce funkcjonalno-przestrzennej PM, ustalono przebieg linii rozgraniczającej terenu oznaczonego w uchwale symbolem 2MN w oparciu o granicę ewidencyjną działki, co jest zgodnie z zapisem studium zawartym w ustaleniach ogólnych pkt 3, zgodnie z którym na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy wyznaczaniu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania dopuszcza się możliwość uściślenia wyznaczonych w studium granic jednostek funkcjonalno-przestrzennych w oparciu o granice ewidencyjne działek. Takie ustalenie przebiegu linii rozgraniczającej terenu 2MN spowodowało zmniejszenie "miąższości" pasa zabudowy wzdłuż ulicy o około 60 m w stosunku do ustalonej w studium granicy jednostki funkcjonalno-przestrzennej PM. Przywołana przez skarżących ustalona zapisami studium możliwość uściślenia granic jednostek funkcjonalno-przestrzennych na odległość nie większą niż 50 m oznacza, że granica terenu 2MN nie może zostać przesunięta dalej niż o 50 m od granicy wyznaczonej w studium jednostki PM. Zapis ten ma na celu ograniczenie możliwości poszerzania terenów zabudowy w głąb działek rolnych. Brak takiego ograniczenia mógłby spowodować odsunięcie granicy terenów możliwych do zabudowy na znaczne odległości. Skarżący źle przytoczyli nazwę terenu w jakim znajduje się działka 109/1 z obrębu [...], ponieważ działka ta znajduje się w terenie 2MN a nie 1 MN. Włączenie działek o numerach ewidencyjnych: 36/2, 36/3, 34/1 i 34/2 w granice terenu 6MN jest zgodne z zapisem studium dopuszczającym możliwość włączenia w granice wyznaczonych terenów, o których mowa powyżej (terenów o przeznaczeniu innym niż dopuszczalne lub dopuszczalne z ograniczeniami w poszczególnych jednostkach funkcjonalno-przestrzennych), nieruchomości lub ich niezabudowanych części, położonych pomiędzy zainwestowanymi nieruchomościami, stanowiących dopełnienie istniejących struktur zabudowy (ustalenia ogólne pkt 3). Kompleks 4 działek dopełnia istniejącą strukturę zabudowy, gdyż znajduje się pomiędzy terenem istniejącej zabudowy produkcyjnej (1P/U) i mieszkaniowej jednorodzinnej (6MN) i będzie stanowił jej uzupełnienie. Skarżący źle wskazali numer działki – 43/2 zamiast 34/2. Dla terenów MN, RM i U współczynnik intensywności zabudowy i wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej zostały ustalone w oparciu o istniejące uwarunkowania lokalne na poszczególnych działkach oraz z uwzględnieniem potrzeb kształtowania nowej zabudowy. Takie modyfikacje wskaźników są zgodne z zapisem studium (ustalenia ogólne pkt 8), zgodnie z którym wskaźniki dotyczące zagospodarowania i użytkowania terenów odnoszą się wyłącznie do zabudowy nowoprojektowanej. Należy traktować je jako wielkości modelowe, które mogą zostać skorygowane po przeanalizowaniu potrzeb oraz możliwości ich zapewnienia uwzględniających docelowy sposób zagospodarowania. Odnosząc się do zarzutu wyznaczenia w zaskarżonej uchwale terenu 1P/U organ administracji wyjaśnił, że zgodnie z zapisami studium (ustalenia ogólne pkt 1) w obrębie jednostki funkcjonalno-przestrzennej "O – Tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo" wyznaczono w projekcie planu teren 1P/U – obecnie zagospodarowany i użytkowany jako przemysłowy. Zarzut stawiany przez skarżących nie narusza jednak ich interesu prawnego bądź uprawienia. Korytarz ekologiczny zlokalizowany, m. in. w obrębie działki 107/7, został wyznaczony w oparciu o wniosek Leśnictwa Miejskiego [...]. Korytarz jest zlokalizowany po północnej stronie ul. A. W przebiegu korytarza zlokalizowane jest obecnie ogrodzenie działek, co w sposób faktyczny ogranicza możliwości migracji dużych zwierząt. Nie oznacza to, że nie pełni on swych funkcji w pozostałym zakresie, czyli migracji roślin, grzybów i drobnych zwierząt. Intencją uchwały jest udrożnienie korytarza ekologicznego, a działanie to jest zbieżne z zapisami uchwały nr XXXVII/966/16 Rady Miejskiej w Łodzi z 16 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, dla miasta Łodzi, zmienionej uchwałą nr LXII/1597/17 z 13 grudnia 2017 r., w której w § 11 ust. 1 pkt 2 zakazuje się grodzenia otwartych terenów zieleni w szczególności lasów, rezerwatów przyrody, pól, nieużytków zielonych, dolin rzecznych oraz obszarów cennych przyrodniczo i krajobrazowo, np. w granicach zespołów przyrodniczo-krajobrazowych w strefach ścisłej ochrony i regulacji hydrologicznej oraz w granicy korytarzy ekologicznych, chyba że wynika to z przepisów odrębnych. Dla umożliwienia migracji roślin i zwierząt pomiędzy różnymi oddalonymi od siebie obszarami przyrodniczymi konieczne jest zachowanie pomiędzy nimi korytarzy ekologicznych. Utrzymanie powiązań ekologicznych pomiędzy ekosystemami w postaci korytarzy ekologicznych jest istotne, bowiem jest jednym z warunków zachowania równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, jednego z aspektów realizacji zrównoważonego rozwoju. Ważną rolę w tym zakresie spełniają miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, które regulują bezpośrednio sposób kształtowania przestrzeni. Na tym tle podstawowym zadaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest więc wyznaczanie i ochrona korytarzy ekologicznych poprzez wskazanie miejsc i sposobów przejść przez istniejące bariery ekologiczne oraz unikanie tworzenia nowych barier. Nie zawsze daje się uniknąć sytuacji, w której korytarz ekologiczny przebiega w całości poza terenami zabudowanymi, co w efekcie prowadzi do utrzymania przeznaczenia terenów pod zainwestowanie, narzucając jednocześnie ograniczenia wynikające z obecności korytarza ekologicznego. W konsekwencji dochodzi do sytuacji, gdzie trzeba pogodzić dwie wartości, czyli zainwestowanie terenu wynikające chociażby z wydanych wcześniej decyzji budowlanych oraz utrzymanie korytarza ekologicznego uwzględniając wymagania ochrony środowiska wynikające z art. 1 ust. 2 pkt 3 oraz art. 15 ust 2 pkt 3 u.p.z.p. Organ administracji wyjaśnił, że na rysunku uchwały dla czytelności oznaczeń zastosowano usytuowanie elementów jako nienakładających się. Jest to zabieg czysto graficzny, bowiem uchwała zakłada wykorzystanie wspólne przestrzeni na cele zarówno ochrony przebiegu wodociągu jak i funkcjonowania korytarza ekologicznego. W studium zostały określone granice zasięgu urbanizacji, które uwzględniono w zaskarżonej uchwale. Umożliwiono zatem realizację zabudowy na części nieruchomości wskazanych w skardze – działka o numerze ewidencyjnym 107/4 w obrębie [...] w całości znajduje się w obrębie terenu 2U – tereny zabudowy usługowej. Działka ta posiada dostęp do drogi publicznej – ul. A na całej szerokości, co zapewnia dojazd na jej teren. Pozostałe części nieruchomości zgodnie z ustaleniami studium, w którym znajdują się w jednostce funkcjonalno-przestrzennej "O – Tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo" nie zostały przewidziane dla rozwoju zabudowy. Podstawowym celem uchwały jest utrzymanie i kontynuacja istniejącej struktury przestrzennej w postaci układu ulicowego z możliwością jej uzupełnienia. Dlatego też uchwała wskazuje tereny inwestycyjne jedynie wzdłuż głównych ulic takich, jak ul. A i ul. B, a nie wyznacza terenów budowlanych w głąb prywatnych działek rolnych. Zatem podstawową przyczyną niewskazania terenu jako budowlanego było jego przeznaczenie w studium pod tereny rolne, a nie jak twierdzą skarżący, istniejąca na działce infrastruktura techniczna. Instalacje wodne, które biegną przez teren skarżących, to magistrale wodociągowe, które zasilają w wodę znaczną część miasta Łodzi. Jest to wodociąg Tomaszów-Łódź, dla którego źródłem zasilania jest woda powierzchniowa z rzeki Pilicy (ujęcie Brzustówka) oraz woda głębinowa pobierana z ośmiu studni w miejscowości Rokiciny (wypis ze Studium, Uwarunkowania, Rozdział 13.1.1. System wodociągowy). Rurociągi magistrali są o średnicy 800 mm i 1 000 mm. Wbrew zatem temu, co twierdzą skarżący, przebudowa wskazanej infrastruktury wodociągowej, z uwagi na powyższe byłaby trudna do zrealizowania, zaś ustanowienie służebności przesyłu nie należy do kwestii miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu administracji, skarżący błędnie zinterpretowali zapis z § 5 pkt 3 lit. g zaskarżonej uchwały, który odnosi się do różnego rodzaju linii zabudowy wyznaczonej na jednej działce i w przypadku występowania więcej niż jednej linii zabudowy, innej niż linia nieprzekraczalna obliguje inwestora do lokalizacji obiektu budowlanego zgodnie z przynajmniej jedną z tych linii. Wskazane w projekcie planu linie zabudowy to: linie zabudowy obowiązujące, linie zabudowy równoległej oraz linie zabudowy nieprzekraczalne. Działka o numerze ewidencyjnym 107/4 ma wyznaczoną jedną linię zabudowy – linię zabudowy równoległej, zatem przytoczony zapis nie ma zastosowania. Nadto zapis z § 5 pkt 3 lit. g zaskarżonej uchwały nie oznacza możliwości lokalizacji obiektu budowlanego w różnych odległościach od ul. A, czyli w kilku pasmach zabudowy. Linia zabudowy równoległej nakazuje lokalizowanie minimum 50% powierzchni ściany frontowej budynku wzdłuż tej linii lub równolegle do niej w odległości nie większej niż 15,0 m. Zabudowanie działki o numerze ewidencyjnym 107/4, w obrębie [...] zgodnie z zapisami uchwały możliwe jest w maksimum 25% z uwzględnieniem przepisów odrębnych. Odpowiednie zagospodarowanie działki i posadowienie budynku umożliwi realizację dojazdu do działki o numerze ewidencyjnym 107/8, w obrębie [...]. Wskazane przez skarżących działki są objęte planem miejscowym uchwalonym 11 grudnia 2019 r. uchwałą nr XVII/710/19 Rady Miejskiej w Łodzi z 11 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: D i A i są wskazane pod tereny niebudowlane – tereny rolne oznaczone symbolem 4R. Działka nr 106/4, w obrębie [...] w obowiązującym studium wskazana została w północnej części pod tereny usługowe – U, a w południowej pod tereny rolne – R. Zabudowa południowej części działki powstała na mocy wydanej decyzji WZ, a następnie wydanego pozwolenia około 2007-2008 r. Działki nr 1/19 i 1/20, w obrębie [...] w obowiązującym studium wskazane zostały pod tereny leśne – L. Zabudowa budująca się na tej działce powstaje na mocy wydanej decyzji WZ, a następnie wydanego pozwolenia z 18 sierpnia 2015 r. 26 lutego 2021 r. skarżący wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. 5 marca 2021 r. organ administracji publicznej wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę niniejszą rozpoznano w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 w związku z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), powoływanej dalej w uzasadnieniu jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W rozpoznawanej sprawie strony zgodnie wniosły o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Zaistniała zatem przesłanka, o jakiej stanowi art. 119 pkt 2 p.p.s.a., do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W dalszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 5 p.p.s.a. stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że został wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jego nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 u.s.g. stanowiącym, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo sprzeczności z prawem uchwały lub zarządzenia, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, a więc uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym, które wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/07, publ. OSS 1988, nr 3, poz. 79 oraz wyrok NSA z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95). Do takich naruszeń zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub brak podstawy prawnej, bądź naruszenie przepisów prawa ustrojowego lub przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie to nie wystąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny" w: Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-1023). O istotnym naruszeniu prawa można zatem mówić wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania aktów (por. wyroki NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996, nr 3, poz. 90; z 26 lipca 2012 r., I OSK 679/12 i I OSK 997/12). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy pozostaje ona w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. Takie naruszenia są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, ale nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności. Z kolei zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. – postrzeganym na ogół jako przepis szczególny wobec powołanego art. 91 ust. 1 u.s.g. – istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Mając na względzie podstawę wniesionej w niniejszej sprawie skargi – art. 101 ust. 1 u.s.g., w myśl którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego wyjaśnić należy, że z przepisu tego wynika wymóg wykazania, że postanowienia zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny wnoszącego skargę. Kwestionując uchwałę organu gminy na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. skarżący musi zatem wykazać, że kwestionowana uchwała naruszając prawo, jednocześnie rodzi negatywne skutki dla jego sfery prawnomaterialnej. Naruszenie interesu prawnego strony następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2009 r., II OSK 205/09). Naruszenie to musi wpływać negatywnie na sytuację prawną strony. Przy czym, na co także zwraca uwagę orzecznictwo, ów interes musi być bezpośredni i realny, aktualny, a nie przyszły, hipotetyczny lub ewentualny. Kryterium interesu prawnego winno być oceniane w płaszczyźnie materialnoprawnej i wymaga stwierdzenia bezpośredniego związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków strony skarżącej, a zaskarżonym aktem (por.: wyroki NSA: z 1 października 2013 r., I OSK 1209/13; z 10 lutego 2015 r., I OSK 2349/14; z 7 marca 2013 r., II GSK 1183/11; z 24 stycznia 2013 r., II OSK 2400/12; z 17 maja 2012 r., I OSK 208/12). Naruszenie interesu prawnego strony winno być przy tym związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego. Mówiąc inaczej, skarga nie podlega uwzględnieniu, w sytuacji gdy wprawdzie naruszony zostaje interes prawny lub uprawnienie strony, ale następuje to w zgodzie z obowiązującym prawem, w granicach przysługującego gminie tzw. władztwa planistycznego, w którego ramach rada gminy ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 maja 2011 r., II OSK 355/11). W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Zgodnie z kolei z art. 6 ust. 2 każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (pkt 1); ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (pkt 2). Przyjmowane więc w planie miejscowym ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c., ale też przepisami art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. Skarżący wywodzą swój interes prawny w zaskarżeniu zaskarżonej uchwały z prawa własności działek nr 107/7 (położonej przy ul. A 12) oraz 107/4 i 107/8 (położonych przy u. A 16 i 18) objętych, według skarżących, ustaleniami zaskarżonego planu miejscowego zawartymi § 5 pkt 3 lit. g, § 8 ust. 1 pkt 4, § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b, c i § 19 ust. 3 pkt 1 lit. a, b i c. Zdaniem skarżących, zaskarżona uchwała narusza ich interes prawny, bowiem z przekroczeniem granic władztwa planistycznego ingeruje w wykonywanie przez nich prawa własności, wprowadza ograniczenie prawa własności, które jest nieproporcjonalne do zasad kształtowania polityki przestrzennej oraz wartości chronionych konstytucyjnie i pozbawia skarżących możliwości zabudowy należących do nich działek. Podkreślić w tym miejscu należy, że w orzecznictwie ukształtowane zostało stanowisko, według którego w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. orzeka się jedynie w granicach interesu prawnego skarżącego, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia istotnego naruszenia zasad bądź trybu sporządzania planu, sąd może stwierdzić nieważność uchwały w części wyznaczonej interesem prawnym skarżącego (por. wyroki NSA: z 4 czerwca 2008 r., II OSK 1883/07; z 25 listopada 2008 r., II OSK 978/08; z 24 lutego 2009 r., II OSK 1087/08, z 18 września 2015 r., II OSK 37/14, z 28 kwietnia 2016 r., II OSK 2992/14). Stanowisko to sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela. Mając powyższe na uwadze sąd poddał analizie przekazane przez organ administracji akta planistyczne z punktu widzenia zachowania wymogów określonych w art. 17 i następnych u.p.z.p. w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżących i nie stwierdził, aby kwestionowane przez nich postanowienia zaskarżonej uchwały w granicach wyznaczonych ich interesem prawnym sporządzone zostały z istotnym naruszeniem trybu i zasad jej sporządzenia. W art. 17 u.p.z.p. ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna objęta tym przepisem została odnośnie zaskarżonego planu prawidłowo zastosowana i nie została istotnie naruszona. Obwieszczenie o podjęciu uchwały nr XXVI/656/16 z 9 marca 2016 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic A i B oraz autostrady [...] oraz o rozpoczęciu strategicznej oceny oddziaływania na środowisko i możliwości składania wniosków Prezydent Miasta Ł. ogłosił na tablicy informacyjnej Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi, Urzędu Miasta Łodzi: Wydziału Urbanistyki i Architektury oraz Biura Architekta Miasta od 22 marca do 22 kwietnia 2016 r., stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi (www.mpu.lodz.pl) 22 marca 2016 r. oraz w Gazecie [...] z 22 marca 2016 r. O wyłożeniu do publicznego wglądu od 19 lipca do 20 sierpnia 2019 r. w siedzibie Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi projektu miejscowego planu wraz z uzasadnieniem oraz prognozą oddziaływania na środowisko, publicznej dyskusji nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami 24 lipca 2019 r. oraz o możliwości złożenia uwag w terminie do 3 września 2019 r. ogłoszono na tablicy informacyjnej Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi, Urzędu Miasta Łodzi: Wydziału Urbanistyki i Architektury oraz Biura Architekta Miasta od 12 lipca do 3 września 2019 r., stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Łodzi (www.mpu.lodz.pl) 12 lipca 2019 r. oraz w Gazecie [...] z 12 lipca 2019 r. Jak wynika z protokołu z przeprowadzenia dyskusji publicznej nad rozwiązaniami przyjętymi w projekcie planu miejscowego, która odbyła się 24 lipca 2019 r., skarżący oświadczył, że działki nr 107/4, 107/7 i 107/8, których jest właścicielem posiadają razem powierzchnię 2,6 ha. Infrastruktura wodociągowa zajmuje około 1/3 terenu, który nie może być zabudowany. Skarżący stwierdził także, że stworzony korytarz ekologiczny, od drugiej strony jest zagrodzony płotem o wysokości 1,6 m i żadne zwierzę przez niego nie przejdzie. Projekt planu "zabrał" możliwość realizacji zabudowy usługowej w południowej części działki, która jest zlokalizowana blisko autostrady. 2 września 2019 r. skarżący wnieśli uwagi do projektu planu miejscowego, które następnie powtórzyli w formie zarzutów w skardze. Zarządzeniem nr [...] z [...] września 2019 r. Prezydent Miasta Ł. nie uwzględnił uwag skarżących. Uzasadnienie zarządzenia odpowiada treści odpowiedzi na skargę. W ocenie sądu, w rozpoznawanej sprawie organ administracji nie nadużył przyznanego mu w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. prawa do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się prawo własności. Stosownie do art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP). Nie jest jednak prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ingerencja w sferę prawa własności musi zatem pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Takimi przepisami ustawowymi dającymi podstawę do ograniczenia prawa własności są m. in. regulacje zawarte w u.p.z.p. Stanowisko takie jest prezentowane także w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego. Przykładowo wyrok TK z 12 stycznia 2000 r., sygn. akt P 11/98 (OTK 2000, nr 1, poz. 3), w którym stwierdzono, że dopuszczalność ograniczeń prawa własności musi być oceniana także z punktu widzenia ogólnych przesłanek ustanowionych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w szczególności z punktu widzenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji). Nadto Trybunał uznał, że ograniczenia prawa własności dopuszczalne są tylko w zakresie, w jakim nie naruszają "istoty" tego prawa (art. 64 ust. 3 in fine Konstytucji RP, pokrywający się z ogólną zasadą z art. 31 ust. 3 zd. 2 Konstytucji RP). Zdaniem Trybunału oznacza to, że każde ograniczenie praw i wolności jednostki musi być w pierwszym rzędzie oceniane w płaszczyźnie pytania, czy było ono "konieczne", czyli innymi słowy, czy tego samego celu (efektu) nie można było osiągnąć przy użyciu innych środków, mniej uciążliwych dla obywatela, bo słabiej ingerujących w sferę jego praw i wolności. Natomiast w wyroku z 26 kwietnia 1995 r., sygn. akt K 11/94 (OTK 1995, nr 1, poz. 12), Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że dla oceny, czy doszło do naruszenia zasady proporcjonalności (zakazu nadmiernej ingerencji) konieczne jest udzielenie odpowiedzi na trzy pytania: czy wprowadzona regulacja ustawodawcza jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków, czy regulacja ta jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana, oraz czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych na obywatela. Unormowanie zawarte w art. 6 ust. 1 u.p.z.p. nie narusza zatem zasad wynikających z przepisów Konstytucji RP i k.c. Ochrona interesu indywidualnego właściciela nieruchomości nie ma i nie może mieć charakteru bezwzględnego, tj. zakazującego wszelkiej ingerencji wobec tej nieruchomości, gdyż w takim wypadku gminy nie mogłyby planować i kształtować zagospodarowania przestrzennego. Gmina musi mieć możliwość planowania przestrzeni publicznej, niezależnie od istniejących stosunków własnościowych. Owo władztwo planistyczne jest oczywiście ograniczone i musi następować z uwzględnieniem zasad, m. in. ładu przestrzennego, proporcjonalności oraz ochrony prawa własności. Ingerencja w prawo własności poprzez uchwalenie miejscowego planu jest przewidziana w systemie obowiązującego prawa. Musi ona być dokonana dla realizacji celu publicznego lub celu wynikającego z art. 1 ust. 2, art. 4 i art. 6 u.p.z.p., przy czym każde ograniczenie prawa własności, także poprzez obniżenie wartości nieruchomości na skutek uchwalenia planu, musi być połączone z zapewnieniem słusznego odszkodowania. Dlatego w art. 36 i art. 37 u.p.z.p. ustawodawca przewidział środki ochrony na wypadek gdyby wskutek uchwalenia planu miejscowego lub jego zmiany korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone. U.p.z.p. ani też żaden inny akt nie daje szczególnej ochrony interesowi indywidualnemu, ani nie preferuje interesu publicznego. Oba interesy – indywidualny i publiczny – muszą być w działaniach administracji publicznej wyważane. Poszanowanie prawa własności nie jest jedynym elementem podlegającym uwzględnieniu w procesie planowania przestrzennego. Jak wynika z treści art. 1 ust. 2 u.p.z.p., w procesie planistycznym uwzględniania wymagają również inne niż prawo własności wartości, do których zalicza się wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, walory architektoniczne i krajobrazowe, wymagania ochrony środowiska, zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, wymagania ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, walory ekonomiczne przestrzeni, potrzeby obronności, bezpieczeństwa państwa, potrzeby interesu publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.z.p. ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne. Wobec skoncentrowania przez skarżących zarzutów wokół § 5 pkt 3 lit. g, § 8 ust. 1 pkt 4, § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b, c i § 19 ust. 3 pkt 1 lit. a, b, c zaskarżonej uchwały wskazać należy, że w § 5 pkt 5 lit. g zaskarżonej uchwały określono jako zasadę ochrony i kształtowania ładu przestrzennego w zakresie lokalizacji zabudowy, że dla działek budowlanych, dla których wyznaczono więcej niż jedną linię zabudowy, inną niż linia zabudowy nieprzekraczalna, nakaz lokalizacji obiektu budowlanego zgodnie z przynajmniej jedną z tych linii. Zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 4 zaskarżonej uchwały zasadą ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz zasadą kształtowania krajobrazu jest nakaz zapewnienia drożności korytarzy ekologicznych, wskazanych na rysunku planu, umożliwiających przejście zwierząt. W § 18 ust. 3 pkt 2 zaskarżonej uchwały określono, że dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1MN do 22MN w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego ustala się wskaźniki zagospodarowania terenu: a) wskaźnik powierzchni zabudowy: – dla działek budowlanych o powierzchni do 800 m2 – maksimum 30%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 800 m2 do 1 200 m2 – maksimum 25%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 200 m2 do 1 600 m2 – maksimum 20%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 600 m2 – maksimum 15%, b) intensywność zabudowy: – dla działek budowlanych o powierzchni do 800 m2 – minimum 0,2, maksimum 0,5, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 800 m2 do 1 200 m2 – minimum 0,15, maksimum 0,4, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 200 m2 do 1 600 m2 – minimum 0,1, maksimum 0,4, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 600 m2 – minimum 0,05, maksimum 0,3, c) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: – dla działek budowlanych o powierzchni do 800 m2 – minimum 40%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 800 m2 do 1 600 m2 – minimum 50%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 600 m2 – minimum 60%. Z kolei w § 19 ust. 3 pkt 1 zaskarżonej uchwały ustalono dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1RM do 11RM w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oraz zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego wskaźniki zagospodarowania terenu: a) wskaźnik powierzchni zabudowy: – dla działek budowlanych o powierzchni do 1 500 m2 – maksimum 30%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 500 m2 do 2 500 m2 – maksimum 25%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 2 500 m2 – maksimum 20%, b) intensywność zabudowy: – dla działek budowlanych o powierzchni do 1 500 m2 – minimum 0,2, maksimum 0,5, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 500 m2 do 2 500 m2 – minimum 0,15, maksimum 0,4, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 2 500 m2 – minimum 0,1, maksimum 0,4, c) wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: – dla działek budowlanych o powierzchni do 1 500 m2 – minimum 30%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 1 500 m2 do 2 500 m2 – minimum 40%, – dla działek budowlanych o powierzchni powyżej 2 500 m2 – minimum 50%. Jak wynika z rysunku planu stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej uchwały: działka skarżących o nr 107/4 znajduje się na obszarze 2U w całości, zaś działki nr 107/7 i 107/8 to w całości teren oznaczony jako 5R. Działek skarżących nie obejmują zatem ustalenia planu zawarte w powołanych § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b, c i § 19 ust. 3 pkt 1 lit. a, b i c, w stosunku do których w skardze skarżący sformułowali zarzuty dotyczące sprzeczności ze studium oraz naruszenia zasady proporcjonalności. Przepisy § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b, c i § 19 ust. 3 pkt 1 lit. a, b, c dotyczą bowiem terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami odpowiednio od 1MN do 22MN i od 1RM do 11RM. Nie można zatem uznać, że zapisy zawarte w § 18 ust. 3 pkt 2 lit. a, b, c i § 19 ust. 3 pkt 1 lit. a, b, c zaskarżonej uchwały naruszają interes prawny skarżących. Dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1U do 3U zawarto ustalenia w § 20 zaskarżonej uchwały. Zgodnie z § 20 ust. 2 zaskarżonej uchwały podstawowym przeznaczeniem tego terenu, a więc także działki skarżących nr 107/4 w całości (2U), jest zabudowa usługowa (pkt 1), zaś przeznaczenie uzupełniające to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, infrastruktura techniczna i drogi wewnętrzne (pkt 2 lit. a-c). W § 23 zaskarżonej uchwały określono natomiast ustalenia dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami od 1R do 6R, a więc dla pozostałych dwóch działek skarżących o nr 107/7 i 107/8 (symbol 5R). Stosownie do § 23 ust. 2 zaskarżonej uchwały w zakresie przeznaczenia tego terenu ustalono: przeznaczenie podstawowe – tereny rolnicze (pkt 1); przeznaczenie uzupełniające: lasy, zalesienia, wody powierzchniowe, infrastruktura techniczna (pkt 2 lit. a-d). Ani w uwagach do projektu planu, ani w skardze skarżący nie sformułowali jednak żadnych zarzutów dotyczących unormowań zawartych w § 20 i § 23 zaskarżonej uchwały. W związku z tym nie można stwierdzić, na czym miałoby polegać ewentualne naruszenie interesu prawnego skarżących w tym zakresie. Poza sporem jest, że na działkach skarżących są już zlokalizowane linia elektroenergetyczna 15kV oraz infrastruktura wodociągowa, która jak stwierdził w skardze skarżący zajmuje 1/3 ich nieruchomości. Organ administracji w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że są to magistrale wodociągowe zasilające w wodę znaczną część miasta Łodzi. Jest to wodociąg Tomaszów-Łódź, dla którego źródłem zasilania jest woda powierzchniowa z rzeki Pilicy (ujęcie Brzustówka) oraz woda głębinowa pobierana z ośmiu studni w miejscowości Rokiciny (wypis ze Studium, Uwarunkowania, Rozdział 13.1.1. System wodociągowy). Rurociągi magistrali są o średnicy 800 mm i 1 000 mm. Rysunek planu potwierdza, że w poprzek działek skarżących o nr 107/7 i 107/8 przebiega linia elektroenergetyczna 15kV, zaś istniejąca magistrala wodociągowa wraz pasem ochronnym z rurociągami o średnicy 800 mm i 1 000 mm zajmuje znaczną część działki skarżących nr 107/7. Magistrala wodociągowa wraz z pasem ochronnym jest zlokalizowana w ten sposób, że obejmuje większą część szerokości tej działki przylegającej bezpośrednio do ulicy A i przebiega przez całą jej długość pod katem. Z akt sprawy nie wynika, aby planowana była zmiana lokalizacji tej infrastruktury technicznej. Według opracowania ekofizjograficznego podstawowego – oceny warunków ekofizjograficznych arkusza 4 sporządzonego na potrzeby miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego dla wschodniej części obszaru miasta Łodzi jedynie działka nr 107/4 stanowi grunty zabudowane i zurbanizowane. Natomiast działki nr 107/7 i 107/8 to tereny otwarte gruntów rolnych przy czym część działki nr 107/7 w części, na której ustalono przebieg korytarza ekologicznego i prawie cała działka nr 107/8 to tereny narażone na niebezpieczeństwo podtopień spływu powierzchniowego. Z pisma E S.A. Oddział [...] z 14 kwietnia 2016 r., zawierającego wnioski do planu miejscowego z kolei wynika, że dla linii napowietrznych należy ustalić strefę ochronną, w której zakazuje się lokalizacji zabudowy przeznaczonej na pobyt ludzi, stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi dla 15 kV po 6 m od linii osi. Zaskarżona uchwała uwzględnia zatem istniejące obecnie zagospodarowanie działek nr 107/7 i 107/8 oraz wynikające z tego ograniczenia w ich użytkowaniu. Nie wprowadza więc żadnej zamiany w tym zakresie w stosunku do istniejącego już stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. W studium w ustaleniach ogólnych dotyczących struktury funkcjonalno-przestrzennej w zakresie delimitacji terenu określono, że na etapie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przy wyznaczaniu linii rozgraniczających tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania, dopuszcza się możliwość uściślenia wyznaczonych w studium granic jednostek funkcjonalno-przestrzennych w oparciu o granice ewidencyjne działek, granice istniejącego zainwestowania nieruchomości i indywidualne przesłanki projektowe dotyczące kształtowania przestrzeni między nimi w oparciu o warunki przyrodnicze lub dopełnienie struktur kompozycyjno-przestrzennych (str. 45 studium). W odniesieniu do działek skarżących warunek ten został spełniony. Według załącznika nr 13, zawierającego część graficzną studium, działka nr 107/4 znajduje się w jednostce funkcjonalno-przestrzennej "U" – teren zabudowy usługowej, natomiast działki nr 107/7 i 107/8 to jednostka funkcjonalno-przestrzenna "O" – teren wyłączony spod zabudowy, aktywny przyrodniczo, w tym użytkowany rolniczo. Według studium, strefa "O" – to obszar kluczowy dla systemu przyrodniczego, pełniącego funkcje klimatyczne, biologiczne i krajobrazowe, położone na obrzeżach miasta, w tym doliny rzeczne oraz korytarze napowietrzające. Jako główny cel polityki przestrzennej wskazano zachowanie istniejących elementów systemu przyrodniczego, otwartego krajobrazu miasta oraz jego ochronę, ochronę poszczególnych elementów systemu przyrodniczego, przywrócenie walorów przyrodniczych obszarom zdegradowanym. Jako dopuszczalne przeznaczenie określono tereny rolne, rekreacyjno-wypoczynkowe, ogrodów działkowych, eksploatacji powierzchniowej kopalin. Jako przeznaczenie dopuszczalne z ograniczeniami określono tereny zabudowy związanej z produkcją rolną – wyłącznie w zakresie obiektów istniejących z możliwością rozbudowy istniejących siedlisk. Tereny zabudowy mieszkaniowej wyłącznie w granicach istniejącego zainwestowania. W zakresie struktury przestrzennej i krajobrazu studium przewiduje zakaz wprowadzania funkcji i sposobów zagospodarowania mogących wpłynąć na pogorszenie walorów przyrodniczo-krajobrazowych, z uwzględnieniem zakazów określonych w obowiązujących przepisach dla obszarów objętych ochroną prawną na podstawie u.o.p. oraz zatrzymanie rozpoczętych procesów urbanizacji poprzez zakaz wyznaczania nowych terenów zabudowy poza terenami istniejącego zainwestowania (dopuszcza możliwość włączenia w granice tych terenów nieruchomości lub ich części położonych pomiędzy zainwestowanymi nieruchomościami, stanowiącymi dopełnienie istniejących struktur zabudowy) (s. 65). Jednocześnie studium jako zasadę kształtowania i ochrony środowiska przyrodniczego ustaliło ochronę wszystkich terenów współtworzących system przyrodniczy miasta, w tym terenów jednostek funkcjonalno-przestrzennych obejmujących tereny aktywne przyrodniczo, w tym użytkowane rolniczo (O) oraz ochronę istniejących korytarzy ekologicznych i kształtowanie nowych powiązań pomiędzy terenami aktywnymi przyrodniczo, w celu zapewnienia spójności systemu przyrodniczego miasta oraz umożliwienia migracji roślin, zwierząt i grzybów. W studium wskazano, że podstawowy system korytarzy ekologicznych stanowią doliny rzeczne – kluczowe elementy błękitno-zielonej infrastruktury, dla której ustala się: - zachowanie terenów aktywnych przyrodniczo, - zachowanie trwałych użytków zielonych, zieleni nadwodnej i wzbogacenie bioróżnorodności obszarów, - zakaz lokalizacji nowej zabudowy (budynków), - zakaz przegradzania koryt cieków, - zakaz likwidacji istniejących zbiorników wodnych, w przypadku lokalizacji ogrodzeń stosowanie takich, które umożliwiają migrację zwierząt średnich i dużych poza strefą zurbanizowaną zwartą oraz małych w obrębie korytarzy zlokalizowanych w strefie zurbanizowanej zwartej wyklucza się stosowanie ogrodzeń betonowych. Szczególnie istotna jest budowa przejść dla zwierząt przez ulice o dużym natężeniu ruchu w sąsiedztwie zwartych kompleksów leśnych (np. ul. E), - zakaz lokalizacji ekranów akustycznych. W terenach zainwestowanych oraz poza obszarami dolin rzecznych wyznacza się tereny koniecznych uzupełniających powiązań przyrodniczych – tzw. łączniki ekologiczne, w których należy dążyć do zapewnienia ciągłości funkcjonowania struktur przyrodniczych poprzez pozostawienie terenów wolnych od zabudowy, wprowadzenie dużej ilości zieleni (drzew i krzewów), także wzdłuż ciągów komunikacyjnych (s. 71-72). W piśmie z 23 stycznia 2019 r. Leśnictwo Miejskie Zarząd Zieleni Miejskiej w Ł. wniosło o dodanie przejścia dla zwierząt w miejscu przecięcia się magistrali wodociągowej z ul. A. Wyjaśniło przy tym, że zwierzęta migrujące na obszarze strefy K – ochrony krajobrazu kulturowego dawnych wsi W. i S., wzdłuż fragmentu autostrady [...] w kierunku zachodnim, trafiają w klin okolicznej zabudowy, uniemożliwiający dalszą wędrówkę. Wyznaczenie kolejnego przejścia w tamtym punkcie oraz przeprowadzenie go przez ul. A, umożliwi połączenie go z istniejącym obszarem otwartym z fragmentami lasu, umiejscowionym w sąsiednim miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, położonym na południe w rejonie ulic D i A. W celu ochrony i zachowania korytarza ekologicznego wniosło także o całkowity zakaz zabudowy oraz lokalizacji ogrodzeń na całej długości przebiegu korytarza, w szczególności przy liniach zabudowy i wskazało, że należy w odpowiedni sposób zagospodarować przejścia dla zwierząt przy ciągach komunikacyjnych poprzez wprowadzenie ograniczenia prędkości oraz odpowiednie oznaczenie drogi. Przewidziany w zaskarżonej uchwale na działce nr 107/7 korytarz ekologiczny stanowi zatem realizację zasad określonych w studium. Zgodnie z art. 5 pkt 2 u.o.p. korytarz ekologiczny to obszar umożliwiający migrację roślin, zwierząt lub grzybów i stosownie do art. 23 ust. 1 tej ustawy stanowi obszar chronionego krajobrazu. Z powyższego wynika, że zaskarżona uchwała w zakresie obejmującym działki skarżących jest więc, wbrew argumentacji zawartej w skardze, w istocie zgodna z ustaleniami zawartymi w studium oraz przepisami odrębnymi. Uwzględnia istniejący już na działkach skarżących stan ich zagospodarowania, w tym wynikające ze zlokalizowania na działkach nr 107/7 i 107/8 linii elektroenergetycznej 15 kV oraz magistrali wodociągowej, ograniczenia w ich użytkowaniu. Nie wprowadza żadnej istotnej zmiany. Nie jest i nie może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego w niniejszej sprawie kwestia ustanowienia służebności związanych z istniejącą infrastrukturą techniczną na działkach skarżących. Wyjaśnić przy tym należy, że dla istnienia korytarza ekologicznego oraz jego lokalizacji w planie miejscowym nie ma znaczenia, że właściciel działki po drugiej stronie ul. A wybudował ogrodzenie, które według skarżących, całkowicie uniemożliwia przejście jakichkolwiek zwierząt. Nie jest przedmiotem niniejszego postępowania ocena zgodności z prawem lokalizacji tego ogrodzenia, a zwłaszcza tego, czy odpowiada ono obowiązującym przepisom prawa, w tym aktom prawa miejscowego. Istnienie tego ogrodzenia stanowi okoliczność nie mającą w niniejszej sprawie żadnego znaczenia i nie może wpływać na ocenę zgodności z prawem zaskarżonej uchwały. Wskazać przy tym należy, że zgodnie z obowiązującym § 11 ust. 1 pkt 2 uchwały nr XXXVII/966/16 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 16 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, dla miasta Łodzi (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego poz. 5588) zakazuje się grodzenia otwartych terenów zieleni w szczególności lasów, rezerwatów przyrody, pól, nieużytków zielonych, dolin rzecznych oraz obszarów cennych przyrodniczo i krajobrazowo np. w granicach zespołów przyrodniczo-krajobrazowych, w strefach ścisłej ochrony i regulacji hydrologicznej oraz w granicach korytarzy ekologicznych, chyba że wynika to z przepisów odrębnych; zakaz nie dotyczy parków, skwerów i zieleńców. Nie trzeba posiadać wiadomości specjalnych, aby stwierdzić, że uwidocznione na załączonej do skargi dokumentacji fotograficznej ogrodzenia (z uwagi na wysokość i istnienie prześwitów między ich elementami) nie mogą stanowić bariery dla migracji roślin, mniejszych zwierząt lub grzybów. Ogrodzenia te mogą jedynie tę migrację wykluczać w stosunku do dużych zwierząt i utrudniać w stosunku do mniejszych, ale z pewnością jej nie wykluczają. Nadto z rysunku planu wynika, że dla działki skarżących nr 107/4 linia zabudowy równoległej została wyznaczona w taki sam sposób, jak dla pozostałych działek usytuowanych wzdłuż ul. A, w tym działki nr 109/1. Nadto teren ten, jak pozostałe działki zlokalizowane wzdłuż ul. A, to strefa C i K (ochrony konserwatorskiej i krajobrazu kulturowego elementów rozplanowania dawnych wsi W. i S.). Pozostałe wskazane w skardze działki objęte zaskarżoną uchwałą są zlokalizowane przy prostopadłej do ul. A – ul. B i równoległej do ul. A – ul. C. Działki nr 106/4, 1/19 i 1/20 nie są natomiast objęte ustaleniami zaskarżonego planu. Są bowiem objęte planem miejscowym uchwalonym 11 grudnia 2019 r. uchwałą nr XVII/710/19 Rady Miejskiej w Łodzi z 11 grudnia 2019 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: D i A. Jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę, na działce nr 106/4 istnieje zabudowa zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę z około 2007-2008, zaś na działkach nr 1/19 i 1/20 powstaje zabudowa w oparciu o pozwolenie na budowę z 18 sierpnia 2015 r. Zapisy planu uściśliły zatem jedynie wskazania studium, zachowując określone w nim kierunki i zasady. Tym samym organ administracji wypełnił ciążący na nim obowiązek. W ocenie sądu, w tym stanie rzeczy o przekroczeniu zasady proporcjonalności oraz nadużyciu władztwa planistycznego gminy nie może być mowy. Stosownie do art. 1 ust. 2 u.p.z.p. organ administracji należycie uwzględnił i wyważył zarówno wymagania ochrony środowiska oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak i prawo własności. W konsekwencji, nie uchybił wymogom wynikającym z art. 6 u.p.z.p. w zakresie zagwarantowania wykonywania prawa własności przez skarżących. Z tych wszystkich względów sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. dc