II SA/Łd 293/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Mikołajczyk Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 czerwca 2023 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2023 r. nr SKO.4150.561.2022 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. ał

Decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r., nr SKO. 4150.561.2022 wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 19650 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.) – dalej: k.p.a.; art. 59, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 503) – dalej: u.p.z.p.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz z dnia 30 listopada 2022 r., nr 644/2022 o odmowie ustalenia, na wniosek K.K., warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków, na działce o nr ew. [...] w miejscowości K., obręb [...], gmina [...]. Z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji skarżąca wystąpiła w dniu 8 listopada 2021 r. Złożony wniosek spełniał wszystkie wymagane prawem warunki formalne. W toku postępowania organ lokalizacyjny przeprowadził analizę urbanistyczną terenu planowanej inwestycji, którego obszar został wyznaczony na kopii mapy zasadniczej w skali 1:1000, zgodnie z wymogami określonymi w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r. Nr 164 poz. 1588), w odległości 129 m od granic działki ewidencyjnej objętej wnioskiem, stanowiącej trzykrotność szerokości frontu działki (43 m), to jest części działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę (§ 2 pkt 5 rozporządzenia). W wyniku przeprowadzonej analizy ustalono, że na terenie nią objętym istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (działka o nr ew. [...]), dla której planowana przez stronę inwestycja stanowi kontynuację funkcji i która pozwala na ustalenie parametrów nowej zabudowy, takich jak 1) linii zabudowy; 2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu; 3) szerokości elewacji frontowej; 4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki; 5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Teren planowanej inwestycji ma zapewniony dostęp do drogi publicznej, a istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające do realizacji zamierzonego przedsięwzięcia. Ponadto teren inwestycji nie wymaga uzyskania zgody na zmianę gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W oparciu o powyższe ustalenia organ lokalizacyjny sporządził projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, który wraz z wymaganymi prawem załącznikami, stosownie do wymogu z art. 53 ust. 4 u.p.z.p. , przedłożył właściwym organom celem uzgodnienia, w tym między innymi Marszałkowi Województwa Łódzkiego. Postanowieniem z dnia 24 października 2022 r. Marszałek Województwa Łódzkiego odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając wskazał, iż zgodnie z przesłaną dokumentacją działka o nr ew. [...] znajduje się w granicach występowania udokumentowanych złoża węgla brunatnego, złoża soli oraz złoża wód leczniczych. Tym samym planowanie trwałej zabudowy przedłożonym do zaopiniowania projektem decyzji stanowi naruszenie zasady ochrony złóż kopalin wynikającej z art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. prawo ochrony środowiska, co w konsekwencji skutkuje negatywną oceną projektu. Z akt sprawy wynika, że strona nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia zaskarżenia w/w postanowienia. Decyzją z dnia 30 listopada 2022 r. Wójt Gminy Zgierz odmówił K.K. ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie, w którym wskazywała, że tereny wokół działki, na której planuje inwestycję są zabudowane bądź też są objęte postępowaniami w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Podkreśliła, iż na sąsiedniej działce o nr ew. [...], której również jest właścicielem, kończy budowę domu w oparciu o wydane decyzje, wpierw o warunkach zabudowy z 2007 r., a następnie o udzieleniu pozwolenia na budowę z 2021 r. Z uwagi na powyższe wniosła o pozytywne rozpatrzenie jej żądania. Zaskarżoną niniejszą skargą decyzją z dnia 20 stycznia 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając Kolegium wskazało na podstawy prawne podjętego rozstrzygnięcia, w tym między innymi na przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., który stanowi, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Organ odwołując się do treści art. 53 ust. 4 i ust. 5 u.p.z.p. wskazał, iż wydanie decyzji o warunkach zabudowy wymaga dokonania uzgodnień z właściwymi organami, których dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a.; uzgodnienie przybiera formy postanowienia, na które inwestorowi służy zażalenie. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło, iż z przeprowadzonej analizy urbanistycznej terenu planowanej inwestycji bezspornie wynika, że działka o nr ew. [...] znajduje się w granicach udokumentowanych złóż węgla brunatnego, soli kamiennych oraz wód leczniczych. Powyższe ustalenia, stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p., obligowały organ I instancji, do przedłożenia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji właściwemu organowi administracji geologicznej, w tym przypadku Marszalkowi Województwa Łódzkiego. Przedłożony projekt został zaopiniowany negatywnie, postanowieniem z dnia 24 października 2022 r., z uwagi na fakt, iż udokumentowane złoża w obszarze, na którym położona jest działka ew. [...] podlegają ochronie, o której mowa w art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, która obejmuje między innymi zakaz stałej zabudowy tych terenów, czy też realizacji inwestycji, które uniemożliwiałyby eksploatację złóż. Powyższe postanowienie ma charakter wiążący dla organu procedującego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i nie może być weryfikowane przez ten organ. Tym samym planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z przepisami odrębnymi, to jest art. 125 ustawy Prawo ochrony środowiska. Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, iż w sprawie nie doszło do łącznego spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., co skutkuje koniecznością negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 8 listopada 2021 r. W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K.K. wnosząc o uchylenie kwestionowanej decyzji w całości zarzucała: - odmowę przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego dotyczącego bezpośrednio graniczących działek, na których zrealizowano inwestycję polegające na budowie budynku jednorodzinnego, co jednocześnie świadczy o nierównym traktowaniu obywateli w tożsamym stanie faktycznym i prawnym; - art. 60 i art. 53 ust. 4 u.p.z.p. poprzez nieuzasadnioną odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy inwestycji, z uwagi na brak przepisu zakazującego zabudowy terenu, na którym występują złoża kopalin; - art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 i art. 125 Prawa ochrony środowiska poprzez błędne uznanie, że przepisy te, stanowią podstawę prawną odmowy pozytywnego uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przepisy te nie zakazują zabudowy terenu, na którym występują złoża kopalin, a nadto poprzez uznanie, że zabudowa nieruchomości przedmiotowym budynkiem uniemożliwi ewentualną możliwość eksploatacji złóż; - art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP poprzez naruszenie prawa własności przysługującego skarżącej do przedmiotowej nieruchomości. Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca ponowiła argumentację, co do faktu zabudowy okolicznych działek, w tym bezpośrednio graniczącej z terenem inwestycji. Powyższe zdaniem skarżącej stanowi ewidentny przykład niesprawiedliwego i nierównego traktowania obywateli przez organy państwa, a co więcej jest dla niej krzywdzące i narusza przysługujące jej konstytucyjne uprawnienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wnosiło o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga K.K. rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r. poz. 259) – dalej: p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym wnosiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w treści udzielonej odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca poinformowana o powyższym żądaniu, w zakreślonym prawem terminie nie wnosiła o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują̨ wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią̨ inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć́ istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W rozpoznawanej sprawie, jak już̇ wcześniej wskazano przedmiotem skargi K.K. uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 20 stycznia 2023 r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Zgierz z dnia 30 listopada 2022 r. o odmowie ustalenia, na wniosek skarżącej, warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe lub przydomowej oczyszczalni ścieków, na działce o nr ew. [...] w miejscowości K., obręb [...], gmina [...]. Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 741) – dalej: u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym do dnia 2 stycznia 2022 r. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ustawy z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986), nowelizującą przepisy u.p.z.p. od dnia 3 stycznia 2022 r., do spraw ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2 w brzmieniu dotychczasowym. Z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji K.K. wystąpiła w dniu 8 listopada 2021 r. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., każdy ma prawo w granicach określonych ustawą do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jak wynika z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (ust. 2). Konstrukcja art. 4 u.p.z.p. wskazuje, że ustalanie sposobu zagospodarowania terenu w drodze decyzji o warunkach zabudowy następuje wyjątkowo, gdyż zasadą winno być ustalanie zagospodarowania terenu w drodze uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. W rozpoznawanej sprawie bezspornym pozostaje, że objęta zaskarżoną decyzją inwestycja położna jest na terenie, na którym brak jest aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tym samym stosownie do powołanego wyżej art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie, na wniosek skarżącej, warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji wymagało wydania decyzji administracyjnej podjętej na podstawie art. 61 u.p.z.p. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p. decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie, o której mowa w art. 5, albo osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów posiadającej uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej albo uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności architektonicznej (art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Uzgodnień, o których mowa w art. 53 ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). W myśl art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2. teren ma dostęp do drogi publicznej; 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6. zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 428, 784 i 922), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W niniejszej sprawie bezsporną pomiędzy stronami postępowania pozostaje zarówno kwestia prawidłowości sporządzonej na potrzeby przedmiotowej inwestycji analizy urbanistycznej, jak również dokonane w jej wyniku ustalenia, co do spełnienia przez zamierzone przedsięwzięcie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-4 i pkt 6 u.p.z.p. Powyższe ustalenia, co do zasady nie są kwestionowane przez Sąd rozpoznający skargę. Zasadniczą istotą sporu pozostaje natomiast kwestia braku spełnienia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., to jest zgodności decyzji z przepisami odrębnymi, która to okoliczność wobec braku łącznego spełnienia wszystkich przesłanek z art. 61 ust. 1 ustawy, skutkowała negatywnym rozstrzygnięciem żądania skarżącej, zawartego we wniosku z dnia 8 listopada 2021 r. W tym zakresie przypomnieć należy, iż z dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych wynika, że działka o nr ew. [...], na której skarżąca planuje realizację przedmiotowego przedsięwzięcia jest położona w granicach obszaru występowania udokumentowanych złóż węgli brunatnych, soli kamiennej oraz złoża wody leczniczej. Tym samym rozpatrując wniosek organ lokalizacyjny zobowiązany był, stosownie do treści powołanego wyżej art. 53 ust. 4 pkt 5 u.p.z.p. przedłożyć do uzgodnienia projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji między innymi właściwemu organowi administracji geologicznej – w tym przypadku Marszałkowi Województwa Łódzkiego, co jak wynika z akt sprawy uczynił w dniu 14 października 2022 r. Prawidłowość powyższych ustaleń, jak i konieczność przedłożenia przez organ projektu decyzji do uzgodnienia wskazanemu wyżej organowi nie jest kwestionowane przez skarżącą. Z akt sprawy wynika także, że postanowieniem z dnia 24 października 2022 r. Marszałek Województwa Łódzkiego odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji argumentując, iż z uwagi na wielkość złóż oraz wynikająca z nich korzyść gospodarczą, podjęcie decyzji w treści przesłanej do uzgodnienia, pozostawałoby w sprzeczności z art. 125 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 2556) dotyczącego zasady ochrony złóż kopalin, której formę stanowi także ograniczenie możliwości zabudowy czy też zagospodarowania terenu, w sposób uniemożliwiający ewentualną przyszłą eksploatację tych złóż. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że wynik postępowania uzgodnieniowego, o którym mowa w art. 53 ust. 4 u.p.z.p., pomimo jego akcesyjnego charakteru, stanowiącego szeroko rozumiane postępowanie w sprawie głównej, jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Organy współdziałające w wykonywaniu swoich uprawnień są organami równorzędnymi z organem prowadzącym postępowanie główne, posiadającymi samodzielne autonomiczne kompetencje do wyrażania stanowiska w akcie uzgadniającym, który ma charakter rozstrzygnięcia merytorycznego, a nie procesowego (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 stycznia 2023 r., II SA/Łd 680/22; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Powyższe oznacza, że organ prowadzący postępowanie główne może wydać decyzję rozstrzygającą wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dopiero po uzyskaniu stanowiska organu współdziałającego. Tym samym podjęcie orzeczenia o odmowie uzgodnienia, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, obliguje organ właściwy dla postępowań o ustalenie warunków zabudowy do odmowy ustalenia tych warunków. Wydanie decyzji pozytywnej, ustalającej warunki zabudowy pomimo negatywnego uzgodnienia, stanowiłoby podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 6 k.p.a. Inaczej mówiąc brak zgody na pozytywne dla strony załatwienie sprawy musi oznaczać konieczność wydania decyzji negatywnej (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r., II OSK 638/06; www.orzeczenisa.nsa.gov.pl). Nadanie uzgodnieniu formy postanowienia, na które przysługuje zażalenie, a następnie skarga do sądu administracyjnego i które może być przedmiotem weryfikacji w trybach nadzwyczajnych, powoduje, że jego wynik jest wiążący dla organu prowadzącego postępowanie główne. Ewentualna weryfikacja postanowień uzgodnieniowych nie może być więc dokonywana przez organ prowadzący postępowanie główne. Dopóki zatem postanowienie uzgodnieniowe nie zostanie w odpowiednim trybie wyeliminowane z obrotu prawnego i w jego miejsce nie zostanie podjęte inne, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek uwzględnić je, rozstrzygając sprawę (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2019 r., II OSK 1489/18; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec powyższego uznać należy, że procedujące w sprawie organy administracji obu instancji prawidłowo przyjęły, iż wiążąca treść postanowienia Marszalka Województwa Łódzkiego z dnia 24 października 2022 r. o odmowie uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, obliguje je do negatywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 8 listopada 2021 r., co czyni skargę bezzasadną. Odnosząc się natomiast do zarzutów wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego, to jest art. 60 i art. 53 ust. 4 u.p.z.p.; art. 95 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze oraz art. 72 ust. 1 pkt 2 i art. 125 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska; art. 21 ust. 1 i art. 64 Konstytucji RP wskazać należy, iż powyższe zarzuty, jaki przedstawiona na ich zasadność argumentacja, winna być podnoszona przez skarżącą ewentualnie w toku postępowania zażaleniowego od postanowienia Marszałka Województwa Łódzkiego z 24 października 2022 r. Z akt sprawy wynika, iż pomimo stosownego pouczenia, skarżąca nie skorzystała z przysługującego jej prawa wniesienia środka zaskarżenia od w/w rozstrzygnięcia uzgodnieniowego. Bez wpływu na wynik sprawy pozostaje również podnoszony przez stronę zarzut skargi, co do braku przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego dotyczącego bezpośrednio graniczących działek, na których zrealizowano inwestycję polegające na budowie budynku jednorodzinnego, co w ocenie skarżącej świadczy o nierównym traktowaniu obywateli w tożsamym stanie faktycznym i prawnym. Podkreślić raz jeszcze należy, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji nie był brak istnienia w obszarze analizowanym zabudowy, dla której planowane przez skarżącą przedsięwzięcie stanowiłoby kontynuację funkcji zastanej, umożliwiającej ustalenie parametrów nowej zabudowy, lecz negatywne, wiążące organ lokalizacyjny, pozostające w obrocie prawnym rozstrzygnięcie organu uzgadniającego. Końcowo Sąd stwierdza, iż procedujące w sprawie organy wskazały na niewłaściwą podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia, przywołując zamiennie przepisy u.p.z.p. oraz znajdującego w sprawie rozporządzenia wykonawczego, w brzmieniu obowiązującym zarówno do 2 stycznia 2022 r., jak i w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 stycznia 2023 r. Niemniej jednak w ocenie Sądu rozpoznającego przedmiotową skargę, mając na uwadze treść przepisów, stanowiących podstawę negatywnego rozpatrzenia żądania skarżącej z dnia 8 listopada 2021 r., to jest art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 5 i ust. 5 oraz art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p., których brzmienie pozostaje niezmienne zarówno przed, jak i po nowelizacji przepisów dokonanej wskazaną wyżej ustawą z dnia 17 września 2021 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1986), jak również wobec braku sporu pomiędzy stronami postępowania, co do prawidłowości przeprowadzonej analizy urbanistycznej poprzedzającej sporządzenie projektu decyzji, w tym między innymi poprawności wyznaczenia obszaru analizowanego, jej wyników zarówno opisowych jak i graficznych, powyższe naruszenie prawa materialnego uznać należy za nieistotne, gdyż w sytuacji zastosowania prawidłowych przepisów prawa materialnego treść podjętej decyzji byłaby taka sama. Uchylenie kwestionowanych skargą decyzji z uwagi na przywołanie niewłaściwego publikatora u.p.z.p., czy też przywołanie części przepisów w brzmieniu znowelizowanym, w sytuacji, gdy nie miało to wpływu na poprawność dokonanych w sprawie ustaleń, a w konsekwencji na wynik podjętego rozstrzygnięcia, które co należy podkreślić raz jeszcze jest prawidłowe, byłoby w ocenie Sądu bezcelowe. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że uwzględnienie skargi, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit., czy te w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. ma sens wówczas, gdy po wycofaniu decyzji z obrotu prawnego, może to doprowadzić do innego (korzystnego dla strony) wyniku sprawy, a nie tylko uwikłania obywatela w kolejną sprawę administracyjną. Z uwagi na powagę orzeczeń sądowych sąd administracyjny nie może wydać wyroku uwzględniającego skargę, stwarzającego pozory ochrony prawnej i dającego obywatelowi złudne nadzieje na uzyskanie w przyszłości korzystnej decyzji, gdy nie ma ku temu podstaw (por. wyrok NSA z 26 września 2019 r., II OSK 762/16; wyroki WSA w Warszawie z 16 grudnia 2019 r., I SA/Wa 1753/19; z 5 lutego 2019 r., V SA/Wa 1635/17; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. is