II SA/Łd 291/20

Dnia 20 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Jolanta Rosińska po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. i M. K. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i nakazania rozbiórki budynku mieszkalnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę M. K. B.A.

T. K. i M. K. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i nakazania rozbiórki budynku mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 p.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) – w skrócie: "p.p.s.a." - uprawnionym do w niesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). O statusie strony w postępowaniu sądowym decyduje posiadanie interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.). Podstawę procesowej legitymacji strony musi stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Podmiot taki nie posiada zatem uprawnień lub obowiązków chronionych przepisami prawa. Przymiotu strony nie ma zatem osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia wyłącznie interesu faktycznego. W konsekwencji takiej regulacji postępowanie sądowoadministracyjne może być prowadzone, jako postępowanie bezwzględnie oparte na zasadzie skargowości, tylko na podstawie skargi wniesionej przez legitymowany do tego podmiot. Podmioty mają legitymację do złożenia skargi w zakresie określonym przepisami prawa. Ustalenie zatem zakresu tej legitymacji musi nastąpić w postępowaniu wstępnym, natomiast brak legitymacji jest podstawą do odrzucenia skargi. Niewykazanie owego związku skutkuje tym, iż podmiot wnoszący skargę nie jest legitymowany do jej wniesienia. Skarga taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 – 5a p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarga dotyczy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylającej w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. nr [...] i nakazującej rozbiórkę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na dz. nr ewid. 88, obręb [...], m. Z. przy ul. A 69. Jak wynika z akt sprawy skarżący M. K. nie był stroną postępowania administracyjnego. Nie jest on bowiem właścicielem spornej nieruchomości ani też żadnej nieruchomości, na którą może oddziaływać przedmiotowa nieruchomość. Jak wynika z treści skargi i akt administracyjnych skarżący co prawda mieszka w budynku objętym nakazem rozbiórki, niemniej jednak właścicielem nieruchomości jest m.in. T. K.. Z tego wniosek, że interes prawny w zaskarżeniu wymienionej na wstępie decyzji przysługuje T. K., natomiast M. K. nie posiada w sprawie indywidualnego interesu prawnego, o którym mowa w art. 50 § 1 p.p.s.a., a podnoszone przez niego zarzuty znajdują jedynie oparcie w naruszeniu interesu faktycznego. Dodać ponadto należy, że pomimo wezwania Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. skarżący M. K. nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu decyzji z dnia [...] nr [...]. Mając na uwadze powyższe okoliczności sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. B.A.