II SA/Łd 279/18

Dnia 29 października 2018 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II- Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 29 października 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K.W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi U.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego postanawia umorzyć postępowanie wszczęte wnioskiem K.W. o przyznanie prawa pomocy. lf

II SA/Łd 279/18 Uzasadnienie K.W. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o przyznanie prawa pomocy, w sprawie ze skargi U.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje: Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. O przyznanie prawa pomocy może ubiegać się zatem osoba, która jest stroną postępowania toczącego się przed sądem administracyjnym. Stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 33 p.p.s.a.), a także uczestnicy postępowania (art. 12 w zw. z art. 33 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Taka sytuacja ma miejsce wówczas, gdy wniosek o przyznanie prawa pomocy zostanie złożony przez podmiot, który nie jest stroną postępowania. Wnioskodawczyni nie jest stroną postępowania, tj. nie jest skarżącą, ani nie została także dopuszczona do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Skargę w przedmiotowej sprawie we własnym imieniu wniosła U. W. (matka K. W.). Wobec powyższego postępowanie w przedmiocie wniosku K.W. o przyznanie prawa pomocy należy umorzyć jako zbędne, na podstawie art. 249a w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a. lf