II SA/Łd 26/21

Dnia 17 lutego 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2021 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. D. na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości należności podlegającej zwrotowi z tytułu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł.

T. D., reprezentowana przez opiekuna prawnego, złożyła skargę na decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi z tytułu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej. W uzasadnieniu tej skargi jednoznacznie skarżąca wskazała, iż przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Podniosła nadto, że jest stroną przeciwną wobec Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w sprawie sygn. akt II SPP/Łd 199/20, który to konflikt rozstrzyga Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zdaniem zatem skarżącej, absurdalnym jest, aby odwoływała się do strony przeciwnej, z którą toczy spór, a taką możliwość wskazano w tej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. pismem z dnia 11 grudnia 2020r. poinformowało, że nie wpłynęło odwołanie od zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Ł. i tym samym nie toczyło się postępowanie dotyczące tej decyzji. W odpowiedzi na tę skargę Prezydent jako organ I instancji wskazał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 18 stycznia 2021r. skarżąca, została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez wskazanie numeru PESEL skarżącej. Wezwanie powyższe zostało doręczone w dniu 27 stycznia 2021r. W odpowiedzi na nie pismem z dnia 2 lutego 2021r. skarżąca wskazała swój numer PESEL oraz złożyła wnioski dowodowe w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019, poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Użyty w tym przepisie zwrot "inne przyczyny" oznacza różne okoliczności skutkujące tym, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może być prowadzone. Niedopuszczalność skargi z innych przyczyn wystąpi – jak wskazuje doktryna - w szczególności, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia (zob. A. Kabat, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2018, s. 241.). Jak bowiem wynika z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Natomiast przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na decyzję bez skorzystania z tego prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuci skargę postanowieniem i może nastąpić to na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Wniesiona w tej sprawie skarga podlega odrzuceniu z uwagi na niewyczerpanie trybu zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Przedmiotem tej skargi jest, co w sposób jednoznaczny wynika ze skargi, decyzja organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]. Od decyzji tej zgodnie z art. 127 § 1, § 2 i art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 256 ze zm.) służyło odwołanie do samorządowego kolegium odwoławczego, o czym skarżąca została prawidłowo pouczona w treści zaskarżonej decyzji. Od decyzji Prezydenta z dnia [...] w przedmiocie ustalenia należności podlegającej zwrotowi z tytułu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej należało zatem wnieść odwołanie, a skargę ewentualnie od niekorzystnej decyzji odwoławczej. Z prawa wniesienia odwołania skarżąca nie skorzystała jednakże, lecz z pominięciem tego środka zaskarżenia wniosła skargę do sądu administracyjnego. O fakcie nieskorzystania z odwołania poinformowało również Kolegium, wskazując, że nie wpłynęło odwołanie skarżącej i nie toczyło się tym samym postępowanie odwoławcze. Skarżąca z pełną świadomością zrezygnowała z wniesienia od decyzji Prezydenta odwołania, gdyż jak to wyraziła w skardze absurdalnym było odwoływanie się do Kolegium, z którym toczy w innej sprawie spór przed sadem administracyjnym. Z uwagi na zaistniały konflikt z organem odwoławczym od decyzji wydawanych przez Prezydenta za niecelowe skarżąca uznała zatem zastosowanie się do pouczenia zawartego w decyzji pierwszoinstancyjnej. W tych okolicznościach nie jest dopuszczalna merytoryczna kontrola zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia. a.bł.