II SA/Łd 257/17

Dnia 19 lipca 2017 roku Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale II - Leszek Foryś po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat B.A.-C. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od konieczności zwrotu zaległości w odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić wniosek lf

II SA/Łd 257/17 Uzasadnienie Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęło pismo adwokat B.A.-C. z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w sprawie ze skargi Z.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy odstąpienia od konieczności zwrotu zaległości w odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego wskazał, że wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uwzględnił w całości skargę i uchylił decyzje organów obydwu instancji, a będący na rozprawie skarżący, z uwagi na niedosłuch, nie zrozumiał treści wyroku i pouczenia w przedmiocie możliwości wniesienia skargi kasacyjnej. Pełnomocnik skarżącego złożyła jednocześnie oświadczenie skarżącego, że zgadza się z wydanym wyrokiem, a wniosek o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu złożył z uwagi na niezrozumienie pouczenia Sądu. Starszy referendarz sądowy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad prawnych określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrot niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W orzecznictwie sądów administracyjnych i doktrynie z treści przepisów wywodzi się, że pełnomocnik ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie jedynie w związku z faktycznym (rzeczywistym) udzieleniem pomocy prawnej (por. post. NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 720/04, post. NSA z dnia 18 października 2007 r., II FZ 515/07, S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka-Medek: Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s. 316-317). Wobec powyższego, jako że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu, Sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania, co w konsekwencji oznacza uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona. W ocenie Referendarza sądowego w rozpoznawanej sprawie nie sposób przyjąć, że pismo z dnia 6 lipca 2017 r. stanowiło opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, co uzasadniałoby wystąpienie z żądaniem przyznania kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Tym bardziej, że skarżący złożył oświadczenie, że treść wydanego w sprawie wyroku jest dla niego korzystana i nie ma zamiaru wnosić skargi kasacyjnej. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w postanowieniu lf